TG17 Naar de wijngaarden (Villar San Costanzo – Barolo 69 km)

Het is de 17e fietsdag en ik ben gisteren de 1500 km grens gepasseerd. Zondag ben ik 3 weken op fietspad. Vandaag en dan nog 2 dagen voor Genua? Het eind komt in zicht. Het vooruitzicht naar mijn eigen bed is ook lekker.

Koffiepauze

Vandaag fiets ik schuin terug naar de route. Ik zou bijna zeggen tussen de koren en het groen. Groen is het zeker, daarbij is het kersentijd. De bomen zijn afgedekt voor de vogels. Piëmonte is een écht landbouw gebied en het wisselt af met leuke stadjes.

In Villafalletta kom ik weer op de route
Fossano

Tot aan het gebied van de Langue is het vlak. De laatste kilometers is het hevig klimmen. Oeff niet meer gewend.

Een paar kilometer voor het plaatsje Barolo, in Vergne is een camping. Hier ga ik mij voorbereiden op morgen. Dat wordt een zware dag door de Alta Langa met o.a. een klim van 12%. Maar aan het eind gloort de Rivièra!

Advertenties

TG16a Torino – la città dei pignoli

Een rustdag bij Turijn, want de camping is in het aanpalende plaatsje. Zou het waar zijn wat ze zeggen over de inwoners van deze oude hoofdstad van het vroegere Koninkrijk? Terwijl ik op de bus wacht denk ik aan een verhaal uit een Italiaans leesboekje ‘le città impossibilli.’ Hierin bezoekt een buitenlander Italiaanse steden, die ieder hun eigen karakter hebben. Maar klopt dit ook?

Turijn wordt betitteld als ‘la città dei pignoli’ en een pignolo wil alles perfect doen, zo erg dat het pietluttig is. De stad, bekend van Fiat, het bioscoopmuseum en natuurlijk la Juventus, zou dus vol zijn van muggenzifters? De hoofdpersoon ontdekt al snel dat in deze stad, in tegenstelling tot wat je denkt, weinig goed gaat…Als ik me goed herinner gaat het verhaal alsvolgt:

Om de stad te bezoeken neemt hij de bus. Maar deze vertrekt nooit. Luister naar de dialoog tussen de buschauffeur en een van de passagiers.
-Hoelaat vertrekt de bus? Vraagt een passagier aan de buschauffeur.
-om 12:22
-Allora, waarom zijn we nog niet vertrokken? Het is 12:22 en 8 seconden.
-nee, het is 12:21 en 35 seconden, dus we hebben nog 25 seconden voor vertrek.
-échter, zegt een andere passagier… het is 12:21 en 51 seconden en dus is het bijna tijd om te vertrekken!
-nee, zegt de chauffeur, mijn horloge geeft de officiële tijd van de buschauffeurs aan!
-allora, jullie hebben geen goed functionerende horloges, zegt een mevrouw, omdat mijn horloges zegt dat het 12:23 en 18 seconden is. Dit betekent dat we 1 minuut en 18 seconden vertraagd zijn. En zelfs 19, 20, 21…
-als jullie horloges hebben, zo weinig precies, zegt de eerste passagier, wie zegt er dan dat deze bus goed functioneert? Hebben jullie het water en de olie wel gecontroleerd?
-Certo! Antwoordt de buschauffeur.
-en wanneer?
-enige dagen geleden!
-denkt u niet, dat zij al gewisseld moet zijn?
-u hebt gelijk, zegt de chauffeur en belt het kantoor.

Na een half uur is de bus nog niet vertrokken. De bezoeker van de stad besluit een taxi te nemen.

-naar het centrum, alstublieft, zegt hij tegen de taxichauffeur.
-Eh, dat is makkelijk zeggen ‘centrum’ u moet het precies zeggen, ik heb de straatnaam nodig, of van una piazza. Of wilt u La Mole zien, il Museo del Cinema? Of wilt u graag starten vanaf het Palazzo Reale?
-il Palazzo Reale? Ja, als..
-Ah, maar misschien wilt u ook zien het Egyptisch Museum!
-is er een Egyptisch Museum, hier in Turijn?
-ma certo! Weet u dat niet? Het is het op één na belangrijkste ter wereld!
Allora waar wilt u naar toe gaan? Ik wil een adres, een plek, iets precies!

De turijnse toerist in spe, blijft sprakeloos achter op straat, de taxi was weggereden.

Mijn ervaring? De stad is zoals alle steden. Vol verkeer, files, hard rijdende taxi’s, etc. De bus, geen busbaan heb ik gezien, sluit hierbij aan. Of ze op tijd rijden? Who cares? Het rijdt en de metro is top. Een schone stad overigens, vol met eetgelegenheden en veelal loop je onder de bogen, in de galerijen, uit de zon. Want die scheen volop. De stad is anders opgebouwd dan andere Italiaanse steden; Franse stijl met Italiaanse frivoliteit.. Aanrader!

TG16b Monviso; bergzicht (Moncalieri – Villar San Costanzo 122 km)

Ik maak wat omwegen vandaag. Maar hoe ik ook rij, de bergen met besneeuwde toppen blijven in zicht.

De eerste omweg komt door wegomleggingen, de vreselijke verkeersmess rond Turijn. Google Maps kent de fietser niet en stuurt me de autostrada op. Het is even moeilijk vanmorgen om op de route te komen. Dan merk ik ook nog dat ik vergeten ben mijn bidon en waterfles te vullen.

Bij Stupinigi (écht ik verzin het niet) rij ik weer goed en koop een nieuwe waterfles met bronwater uit de Alpen.

Daarna gaat het als een zonnetje. In Piosasco stuit ik op de weekmarkt. Zoals wel vaker hier gaat, vindt deze plaats op de weg. Die is dan afgesloten. Het verkeer moet er omheen. Een markt op mijn route, denk ik, is handig. Hoef ik niet om te rijden voor een winkel.

Het is echt druk en worm mij tussen de menigte door. Ze kijken mij aan of ik buitenaards ben. Ik zie het, maar ga onverschrokken op mijn eerste doel af; de frutta e verdura. 2 bananen, graag maturo want ik eet ze vandaag en een sinaasappel. Dan komen de vragen… wie, wat, waarheen, etc. Hij kan het niet geloven. Dan de tweede stal. Ik koop 2 pizzastukjes voor de lunch. Di dov’è ? Daar gaat we weer. Deze broodverkoper gaat uit z’n dak. Hij roept vanuit zijn wagen hoe geweldig hij het vindt. Oh ja, dat beamen andere klanten ook. Ik krijg 2 éxtra stukjes pizza! Deze straniero loop nu snel de markt af en fietst het dorp uit.

Het blijft van een leien dakje gaan. Mede omdat er een fietspad is aangelegd, kaarsrecht met belijning. Het blijkt een ex ferrovia te zijn. Oude sporen dus, die ook hier een nieuw leven krijgen.

Omdat er geen camping op de route ligt, fiets ik daar waar het rondje Piëmonte zuidoostwaarts gaat, naar het westen. 15 kilometer verder is een camping. De campingvrouw is aan het grasmaaien. We gaan 1 juni open. Ik probeer haar nog in te laten zien dat zo’n klein tentje..voor maar 1 nachtje..dat ik helemaal uit Olanda kom… Ze gaat haar man bellen, maar ik krijg geen toestemming.

Naast de camping ligt een B&B. Ik bel aan. We zitten vol zegt ook hier een vrouw. Maar ze gaat direct un’amica bellen. Kan ook niet… of ik wat wil drinken? Terwijl ze een tweede vriendin belt, krijg vers water in de bidon. Hier lukt het wel.

In het dorpje, 3 km verder staat een jongen mij op te wachten. Hij rijdt voorop en zo arriveer ik in een allervriendelijkste B&B. Inclusief ontbijt €35. Was het omrijden niet helemaal voor niets.

TG15 Langs de Po (Viverone – Torino 91 km)

Nell’albergo

Je had vast al begrepen dat ik versleten aankwam, gisteren in Hotel Lido, mooi gelegen aan het meer van Viverone. Ho prenotato con Booking. Com, zei ik bij binnenkomst. Ze wisten het ook. Una signola, sì… dieci minuti. De kamer was nog niet klaar. Ik mocht gaan zitten en kreeg un caffé. Daar knapte ik van op. Ik zat!

De receptionist kwam al snel terug. È pronta, mangare stasera? Dát vond ik een goed idee. Hij legde uit dat ze een menu hadden voor €15. Da sette e mezzo. Ik zou er zijn om half 8.

De kamer maakte een aftandse indruk. Het bed voelde goed, het laken was versleten. We hebben elkaar gevonden, zei ik. De deuren van de douchecabine waren verworden tot een bouwpakket. Ik moest effe sleutelen om ze dicht te doen. Maar de douche was héérlijk warm. Het bed lag goed, zette het alarm op half 8 en viel in slaap.

Het is eigenlijk een echt Italiaans hotel. Het zag eruit als het straatinterieur. Alles wat schots en scheef en maar het functioneert.

Ik was op tijd beneden. Mijn maag knorde. Da bere? Vino bianco, rosso? Una acqua? Geef alles maar zei ik. Dat kon niet. Dus werd het rood met acqua frizzante.

De primi.. Ik koos voor pasta met ragù. Een flink bord. Secondo een lap vlees met groente. Caffè toe. Maakte een avondwandelavondwandeling langs lege terassen en rolde mijn bed weer in.

De volgende ochtend stond er, voor italiaanse begrippen groots ontbijt. Verse cornetti, fruit, yoghurt, kaas en ham. De cappuccino zó lekker! Ik mocht er nog een. De receptionist annex ober, etc maakte het graag.

Bij het afrekenen pakte hij een post-it blokje en ging er eens goed voorzitten. Volgens Booking kost de kamer incl ontbijt € 56. Hij schreef €40 en €15. 55 euro è bene? Ik kreeg nog een fles acqua naturale mee ook.

Het Lago di Viverone in nevel gehuld

Naar Turijn

Ik voel mij 300% beter dan gister. Ik trap de heuvel omhoog en kom weer op het platteland. De zon probeert het, maar het wolkendek is nog te dik. Eigenlijk prima weer voor een fietstocht. Ik rij op landweggetjes tussen de klaprozen die samen met het koren opgroeien. Afgewisseld met kiwi plantages.

De wegen zijn vlak en stil. Bij Lamporo drink ik een cappuccino en iedereen wil weten waar ik vandaan kom etc… een plaatsje verder sla ik af om het rondje Piëmonte te gaan maken. De Rivièra moet nog even wachten. Het verkeer wordt steeds drukker en langs de Po rij ik een paar uur later Turijn in.

De Po bij Bertolla
Het fietspad voert je naar het centrum van Torino

Ik rij het centrum voorbij. Morgen ga hier met de bus naartoe. De camping ligt 6 km verder. Het regende even onderweg, maar nu is het warm en ik zie steeds meer blauw. Er staan alleen campers hier. Zoals vaker heb ik het tentenveld voor mij alleen. Vanavond ga ik weer zelf in het pannetje roeren.

TG14 Van lago naar lago via de rijstvelden (Mergozzo – Viverone 102 km)

Gisteravond was er een stel tentenfietsers gearriveerd. Ik zag ze ook in het dorp toen ik daar op het pizzeriaterras at. Vanmorgen sprak ik hen. Het zijn ook Nederlanders en rijden dezelfde Benjaminse route. Dat was heftig gisteren, zei ik, over de Simplonpas. Ze zeiden dat ze met de trein waren gegaan. Het moet wél leuk blijven, voegde de vrouw eraan toe.

Mergozzo

En zo is het! Als je zo’n pas niet ziet zitten, of fysiek lukt het niet, zijn er alternatieven. Ik zelf ga voor de beleving, de intense inspanning om aan de andere kant te komen. Een beetje afzien hoort bij een fietstocht!

Intens was het vandaag ook. Vanmorgen langs het Lago d’Orta. Het meest westelijke van de Italiaanse meren. Een mooie route langs en boven het meer. Daarna een pas over en een afdaling naar de Po-vlakte.

Lago d’ Orta

Aan het eind van de ochtend begon het te regen. Eerst een beetje, toen ik aankwam bij de rijstvelden regende het erg. Het was voorspeld. Ook morgen nog deels.

Rijstvelden waar de risotto groeit

Of het door dit eentonige landschap kwam of niet, ik had een energielek. Ik wil stoppen, maar er is hier niets om te stoppen. Ik moet door naar het Lago di Viverone, daar zijn faciliteiten. Ik pauzeer vaak, eet een pindakaasreep, koekjes en maak de rol Dextro Energy op. Het helpt. Een paar laatste klimpartijen naar het kleine gletsjermeer volgen. Kiezen op elkaar. Er zijn hier hotels en campings genoeg. Ik ga me heerlijk opwarmen in hotel Lido. En het eten is vanaf half 8. Héérlijk!

Morgen zou ik maar zo Turijn binnen kunnen fietsen.