TG03 Het Ardennen-offensief (Oteppe – Melines 75 km)

Ik vertrek van mijn Luna-park camping, maar niet voordat ik broodjes hier op het park heb gekocht. Oh, ze hebben nog veel meer voor onderweg, maar ik zit al zó vol. Ik stond vroeg op, om warm te douchen, want er is hier een grote pré; het douchen is gratis en ze zijn vreselijk warm. Dus sta ik ruim een kwartier onder de douche, totdat alle lichaamsdelen de goede kant opstaan. Nu kan ik de Ardennen barrière met een grote glimlach tegemoetkomen.

Richting zuidoost naar de Rue des Ardennes

Het is vandaag voor het eerst dat ik voel dat ik door het hart van West-Europa fiets. Het gaat héérlijk! Mooie fietspaden door lentebossen, geflankeerd met wild stromende beekjes. Na de maas toe, voornamelijk dalend. In Wanze of is het Wammes, wat gehannes met de route, maar een vriendelijke Waal, deed zijn best om in het Nederlands de weg te wijzen. Mijn Frans is namelijk afgezakt tot merci-niveau. En mijn brein zit totaal in de linguïstische knoop, zei ik steeds sì en a sinistra. Maar ik vond de route weer en zo reed ik langs de maaskade Huy (Hoei in het NL) in.

Mooie en erg druk. Van daaruit een gestage klim. Dat ging kilometers goed, ook hier op oude sporen. Totdat ik merk dat ik niet meer de juiste kant op rij. Balen, ik maak onnodige kilometers, meest klimmend. Nou ja, dalend waren ze er ook, maar bergopwaarts, die kosten het meest.

Het zou nog 25 kilometer zijn naar mijn beoogde einddoel van vandaag. In La Roche-en-Ardennes zijn wel 5 campings. Maar het loopt ook al tegen 5 uur… ik neem nog wat te eten en trap er tegen aan.

Als een godsgeschenk ligt daar op de route Camping Moulin des Melines.

Voornamelijk bewoond door sta-kampeerders. Maar ook bikers worden van harte uitgenodigd. De receptie is dicht. Ik kijk of het sanitair open is, zelfs de douche werkt en geeft warm water. Op de receptiedeur staat dat je je bij Marie moet melden. Dat kan altijd nog, denk ik en spreek een gast die zegt dat het altijd goed is. Misschien zie ik de eigenaar morgen, zeg ik.

Als ik ga douchen blijkt dat de sensor, die het licht regelt defect te zijn. Ik laat de deur wel open, er zijn toch geen camping gasten. Alweer gratis douchen. Wát een dag!

Advertenties

TG02 Door Hageland en glooiend Haspengouw (Herentals – Oteppe 100 km)

Man bijt hond

Op camping Het Hof van Eden is voor allen plaats. Niet alleen voor luidruchtige Fransen, nee ook voor hun viervoeters. En daarmee bedoel ik niet dat iedere gast een hond heeft. Nee, hier is een groepje Fransen neergestreken met een stuk of 10 honden. Ze hebben alle een eigen hok, drinkbak en liggen aan de lijn. Tot groot ongenoegen van hen; ze piepen, huilen, blaffen en janken er op los. Bij het inschrijven zei de campingman al ga maar niet zo in de loop staan bij het sanitair. Maar toen ik ‘het’ hoorde, zette ik de tent in onbewoond gebied, in Verweggistan, neer. Mijn enige buur is een ingepakte caravan. Die geeft meteen ook wat bescherming tegen de wind. Loop je ook geen risico bij het wildplassen, want nu sta ik erg ver van de WC’s.

Maar de honden zijn koulijders. Ik heb ze niet meer gehoord in de nacht. Het was ernstig koud en werd gewekt door het wekkeralarm om 8 uur. Om half 10 vertrok ik, voor het eerst alleen in de fietsbroek en trui. De camping ligt direct aan de fietsroute. Ook hier een oud spoor naar Aarschot. Prachtige fietsdag! Mooie plaatsen, zoals Zoutleeuw en Diest. Zo’n stadje waar je niets van verwacht en dan bijzonder fraai is.

Op weer een ander oud spoor, langs de Getelinie, van Tienen naar St. Truiden, zit ik mijn in Aarschot gekochte broodjes te eten. Daar komt een man met hond aangelopen. Ze gaan bij mij zitten. Hij vertelt mij, ongevraagd de historie van de Grote Oorlog. Plus alle ins en outs van deze fietslijn (het spoor was voor het vervoer van bieten naar de fabriek). Daarnaast manifesteert hij zich als de Piet Paulusma van Belgisch Limburg. De winter komt terug meneer! Ik leid hem maar af en vraag of ik een foto mag nemen. Dat mocht. En toen snel verder!

Ik passeer de taalgrens en rij via Ravel 127 richting Huy. Dat is iets te ver. Bij Oteppe ligt een bijzondere camping temidden van een speelpark. Ik ben de enige kampeerder en zie verder ook geen hond….

TG01 Over Oude Sporen (Tilburg – Herentals 78 km)

De kleine, grote dag is aangebroken.

De trein rolt bijna geruisloos het station van Tilburg en de toekomst binnen. De afgelopen weken voelde ik de spanning al stijgen. Navenant de trein het eindpunt nadert en de widget, hieronder aan de pagina van deze site, de dagen en later de uren ging aftellen, steeg bij mij het bijzondere gevoel wat hoort bij een nieuw avontuur. En vandaag geeft deze widget aan dat de grote dag is aangebroken.

Ook de NS conducteur hoor ik het zeggen : Over enkele ogenblikken rijden we het station van Tilburg binnen. Enkele ogenblikken. Tilburg is het startpunt van een nieuw fietsavontuur. Twee gevoelens gaan in mij om. Enerzijds veel zin de vrijheid, de uitdaging, het onbekende. Anderzijds gaat het verlaten van het vertrouwde, het zekere en de luxe altijd gepaard met de vraag: is dit nú wat je wilt?

Tilburg

Over oude sporen

Op de route Tilburg uit, kom ik al snel op de oude spoorbedding; Het fietspad het Belslijntje loopt door tot Turnhout.

Is groot, in de grote dag wel een terechte kwalificatie? Volgens mij is een dag groot als er een gebeurtenis plaatvindt, dat het leven blijvend sterk veranderd. Althans, deze verandering wordt beoogd blijvend te zijn. Natuurlijk, de komende tijd leef ik als een reiziger, een tentenfietser, van regio naar regio, tot ik langs de Riviera della Palme Genua bereik. Maar daarna hoop ik toch weer terug te kunnen (vér?)vallen in het normale… Fietsend door de zegmaar, het gefragmenteerde Belgisch, Nederlandse Baarle-hertog denk ik dat het vandaag een kleine-Grote dag is.

Het Belslijntje naar Turnhout

Meer info over de route? Kijk op de pagina https://fietskriebels.com/tilburg-genua

Daarna volgen Turnhout met een prachtig begijnhof. Deze stad is ook de hoofdstad van de Kempen. Ook mooi is Herentals. Het stadsgezicht is beschermd.

Tot slot van deze eerste dag gaat de route over een oude spoorlijn naar Aarschot. Hieraan, bij het plaatsje ’t Heultje ligt camping Het Hof van Eden. Dat herinnert weer aan de vorige tocht naar Venlo… zou het toeval zijn?

Begijnhof Turnhout
Herentals

De kop is eraf, een start gemaakt. Zo’n eerste dag is altijd weer even inkomen. Veel zin in de komende ruim 1400 km. Dan nu maar hopen dat de IJsheiligen dit Hof lankmoedig voorbij zullen gaan.

VVZ05 Groesbeek – Arnhem 60 km.

Schrale dijken

De bedoeling was minstens Zutphen. Die goede hoop had ik nog vanmorgen bij het ontbijt en aan het begin van de rit. Fietsen in deze omgeving Rijk van Nijmegen ook wel genoemd, is mooi en afwisselend. Lijkt me ook een mooi wandelgebied. Dáár zouden wat meer mee kunnen doen 😉.

Nijmegen

Na Nijmegen merkte ik al snel dat deze dag geen appeltje eitje zou worden. De noordoostelijke wind, koud en hard, maakte het onaangenaam. De route gaat voor 90% over dijken langs de Waal. Dus ik kon mijn lol op.

Ik had zuchtend eindelijk Millingen bereikt. Hier gaat het veer naar Pannerden. Mijn hoofd voelde inmiddels schraal en warm tegelijk. Doordat het (nog) maart is vaart het veer minder. Ik moet hier ruim een uur wachten.

Van de nood een deugd makend doe ik inkopen bij de plaatselijke Aldi. Ook al geen pretje. 1 kassa open en de Millingnaren vonden de zondag een inkoopdag. Ik dreigde het veer zelfs te gaan missen. Uiteindelijk ging kassa 2 open… Ik telde mijn knopen en besloot in Arnhem de trein te pakken.

De afgelopen dagen en 430 km waren op veel gebieden afwisselend; natuur, de regio’s, de temparaturen. De fiets en al het materiaal is getest. Sommige dingen ga ik anders doen en daar kom je alleen achter in de praktijk.

Bedankt voor alle reacties en tot de volgende tocht!

Eindbestemming Arnhem

Kampeerplek bij de Boswachter

VVZ04 Grashoek – Groesbeek 100 km.

Ezelwandeling

Als je het probeert lukt het je nooit. Ik heb precies 100 km gefietst. Niet dat het wat uitmaakt. Zo rond 5 uur arriveer ik op natuurkampeerterrein Groesbeek. Kamperen bij de boswachter. Deze is niet meer dan een aanmeldzuil. Een soort elektronische campingbaas. Niet nors, in tegendeel, je moet hem aanraken en dan start de procedure. Aan het eind print hij een sticker, die je zichbaar op het kampeermateriaal moet aanbrengen. Heeft nu weinig zin, want het is aardedonker. Er is slechts op 1 plek verlicht, juist, bij het sanitairhuis. De campingbaas niet meegeteld. Ik ben niet alleen. Er staan nog 7 anderen, allemaal diep verscholen tussen het donkere hout. Heel anders dus, dan vanmorgen. De enige gast van Uitspanning Zonnedauw vertrok. Prima fietsweer zo! Het was genieten, ik begin zelfs al te wennen aan het zadel.

Ik rij door kleine dorpjes en langs boeren erven. Bij een lees ik Ezelwandeling en een bedrag. Huh? Weer een woord van de dag. Hoe ziet zo’n wandeling eruit? Maximaal 2x fout lopen? Of is het in het kader van aankomend Palmpasen?

Venloop

Langs de Maas komt het eind van deze route in zicht. Nog even Venlo in.. ik kom in een groots feestgedruis. Terrasjes vol, straten afgezet, muziek door elkaar en veel, veel wandelaars. Eerst dacht ik aan een marathon, maar het is een ‘normale’ wandeltocht. Deze stroom van mensen hield tot Arcen aan. Ik vroeg hoeveel aan een wandelaar. 40 kilometer. Zonnepetje af! En straks wachten de terrasjes. Zéker geen Ezelwandeling.

Gezelligheid in druk Venlo

De route volgt de Maas en is soms glooiend. Zeker bij Cuijk, bij de Mookerheide is het flink klimmen. Een goede oefening voor de Ardennen in de mei. Ter afwisseling moet je een paar keer de Maas oversteken, zodat beide oevers niet jaloers worden.

Gennep sfeervol stadje

Morgen de laatste dag van deze contrastvolle tocht door Zeeland, Brabant en Gelderland.

Mookerheide