In de vorige FietsKriebelsKrant eindigde het verhaal in Poperinge.

De aanloop vanuit Zwolle en de Vlaamse Kustroute lagen achter me. Voor me wachtten de heuvels, kasseien en bekende namen uit de Vlaamse wielergeschiedenis.

De laatste vijf dagen brachten precies wat het landschap beloofde. Klimmen, dalen en telkens weer een nieuwe horizon.

Maar ook een botsing met een wielrenner, een camping die niet bleek wat ik ervan verwachtte, verrassende ontmoetingen en een finish die uiteindelijk toch niet het einde was.

De dag begint met plensregen. Later breekt de zon door en laat het Vlaamse Heuvelland zich van een veel vriendelijkere kant zien.

Lijssenthoek, Monteberg, Rodeberg en Kemmelberg verbinden het landschap met de herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog. Daarna gaat het langs de Leie richting Kortrijk.

Een toevallig gesprek over OMER. hoort daar natuurlijk ook bij. Uiteindelijk bereik ik na 104 kilometer de camping in Sint-Denijs.

Tiegemberg, Kluisberg, Kanarieberg, Bosberg en natuurlijk de Muur van Geraardsbergen. De ene bekende wielernaam volgt de andere op.

De Muur valt me eigenlijk best mee. Een bocht later op de route helaas niet.

Na een botsing met een wielrenner blijken de hengsels van mijn voortas afgebroken. Gelukkig heb ik reserveonderdelen bij me en kan ik verder.

De tracker mist een deel van de rit, maar één ding staat vast: met ongeveer 140 kilometer is dit de langste en meest bewogen dag van Vlaanderen Bóven!

De eenvoudige kampeerplek waar ik wakker word, nodigt niet uit om lang te blijven. Dus stap ik vroeg weer op de fiets.

Het wordt een koude dag met tegenwind en 989 hoogtemeters. Via Alsemberg, Sint-Genesius-Rode, het Zoniënwoud, Overijse en Leuven gaat het richting Tienen.

Daar blijkt Camping De Mulkerij de extra kilometers volledig waard. Kleinschalig, gastvrij en comfortabel. Soms ligt een kampeerparel net iets verder dan je had gepland.

Haspengouw golft langs perenboomgaarden, Romeinse heirbanen en een oud fruitspoor.

In Tongeren wachten Ambiorix en de basiliek. Onderweg ontmoet ik andere vakantiefietsers, onder wie twee broers. De oudste is 75 en fietst op een Koga met Pinion.

Via Kanne, het Albertkanaal en de Maas bereik ik na 110 kilometer Eijsden. Tussen de andere tentfietsers op Camping De Oosterdriessen begint het besef door te dringen: morgen is de laatste dag.

De tiendaagse eindigt zoals hij begon: in de regen.

Via de Voerstreek gaat het naar het Magnebos, met 286 meter het hoogste punt van de Heuvelroute. Een lastige omleiding bij Sint-Martens-Voeren zorgt nog voor een laatste verrassing.

In Maastricht eindigt officieel Vlaanderen Bóven. Toch is de fietsdag nog niet voorbij. Ingrid wacht met Hein in Remersdaal.

Dus stap ik opnieuw op de fiets. Klaar met de route, maar nog niet uitgefietst.

Na ongeveer 1.014 kilometer en tien fietsdagen zit Vlaanderen Bóven! erop.

Het werd een reis van de Veluwe naar de Vlaamse kust en vandaar via de Westhoek, het Vlaamse Heuvelland, de Vlaamse Ardennen, het Zoniënwoud, Haspengouw en de Voerstreek naar Maastricht.

Een route met regen en tegenwind, maar ook met zon, verrassende ontmoetingen en landschappen waarvoor je vanzelf wat langzamer gaat fietsen.

De complete reis staat inmiddels overzichtelijk bij elkaar. Met alle tien dagboekverhalen, de etappestatistieken, de route met foto's in Relive en mijn terugblik op de Kustroute en Heuvelroute.

Veel lees- en fietsplezier,

Henrik