Dag 8: Koud gestart, warm geëindigd.
Slapen ging er gelukkig niet minder om.
Camping Oase – of beter gezegd: kampeerverblijfplaats – was vannacht vooral een plek om mijn tent neer te zetten. En voor dertien euro, mét stroom, vooruit dan maar.
Al kun je zelfs voor dat bedrag nog verbaasd raken.
Warm water? Alleen onder de douche.
De kranen? Die spoten ongeveer overal heen behalve waar je het water hebben wilde.
En de wc besloot na één keer doorspoelen dat het voor vandaag wel genoeg was geweest.
In het sanitair hing bovendien een mededeling van Leonard. Een tekst over roken, spuwen en vooral dingen die je blijkbaar níét tegen muren moet doen.
Ik laat de foto verder maar voor zichzelf spreken.
Leonard zelf – 81 inmiddels – was overigens vriendelijk en behulpzaam. Maar mocht je ooit in de buurt zijn: je hoeft voor deze kampeerverblijfplaats geen extra kilometers te maken.
Vanmorgen was het koud.
Behoorlijk koud zelfs.
Tot een uur of twee bleef het fris en daarbij stond er opnieuw een stevige wind. Die wind heeft deze reis inmiddels ook een aardig gevoel voor humor ontwikkeld.
Hij was gedraaid.
Naar het oosten.
Precies mijn rijrichting.
Dus: tegenwind.
Alsof de 989 hoogtemeters van vandaag nog niet voldoende waren.
Via het kanaal Brussel-Charleroi ging het richting Alsemberg.
En die naam moet je letterlijk nemen.
Alsem-berg.
Daar meteen maar boodschappen gedaan. Want inmiddels weet ik: zie je een winkel, gebruik hem. Je weet nooit wanneer de volgende zich aandient.
Daarna naar Sint-Genesius-Rode.
De naam vind ik eerlijk gezegd mooier dan de plaats zelf.
Verder dus.
Het Zoniënwoud in.
Een prachtig groen gebied en een aangename afwisseling na de bebouwing. Daarna Overijse, waar opnieuw stevig geklommen moest worden.
Maar Overijse is leuk.
De streek staat bekend om haar druivencultuur en dat zie je terug. De druif hoort hier bij de identiteit van de plaats. Even rondkijken dus, voordat de weg weer omhoog ging.
Want omhoog ging hij.
Op het plateau bij Duisburg kreeg ik opnieuw de volle laag van de tegenwind. Zo’n open stuk waar je precies begrijpt waarom een windjack geen overbodige luxe is.
In de verte kwam Leuven langzaam in beeld.
Dat blijft een fijne stad om doorheen te fietsen. Ik ben er vaker geweest en toch is het iedere keer leuk om er weer binnen te rollen. Oude gebouwen, studentenstad, leven op straat.
Maar vandaag lag mijn eindpunt verderop.
Tienen.
Eigenlijk ligt Tienen helemaal niet op mijn geplande route.
Maar ik had Camping De Mulderij gevonden. Een plek die me op de website meteen aansprak en waarvoor ik nauwelijks hoefde om te rijden.
Er was alleen één probleem.
Reserveren.
Op de website stond duidelijk dat je vooraf moest reserveren en even moest bellen.
Dat schuurt een beetje met mijn manier van reizen. Ik wil fietsen zolang ik zin heb en ergens aan het einde van de middag kijken waar ik uitkom.
Maar goed.
Soms moet je principes een klein zetje geven.
Ik belde.
De man des huizes nam op. Hij zat gewoon op kantoor in Brussel.
“Er is plek.”
Mooi.
“Wil je dan ook even het online reserveringsformulier invullen? Dan weet Ellie ervan.”
Vooruit.
Ook dat nog gedaan.
En inderdaad: toen ik later bij De Mulderij aankwam, kwam je er niet zomaar binnen.
De deuren zaten potdicht.
Aanbellen dus.
En daar was Ellie.
Enthousiast.
Ze gaf meteen een rondleiding over de camping.
“Het is eigenlijk een uit de hand gelopen hobby,” vertelde ze.
Haar man werkt overdag in Brussel en samen hebben ze hier een prachtige, kleinschalige plek van gemaakt.
Een fijn terras.
Een zwembad.
Een koelkast.
Drinken.
Een waterkoker.
En allerlei voorzieningen waar je als tentfietser ineens heel gelukkig van kunt worden.
Wat wil je eigenlijk nog meer?
Ik blijk hier bovendien niet de enige tentfietser te zijn. Twee broers staan hier ook en volgens Ellie komen er straks nog meer fietsers aan.
Kijk.
Dan voel je je meteen thuis.
Vandaag 96 kilometer gereden.
989 hoogtemeters.
Van een nogal eenvoudige kampeerverblijfplaats naar een camping waar zichtbaar liefde in zit.
Van kou naar zon.
Van Alsemberg naar Overijse.
Van tegenwind op het plateau naar Leuven en uiteindelijk Tienen.
En vooral: weer serieus geklommen.
Vlaanderen Bóven! doet zijn naam nog steeds eer aan.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie