Een hond van 23 kilo, een elektrische bakfiets, twee accu’s, een tent en het idee om vanuit Venlo naar Rome te fietsen. Veel meer had Maartje Bos eigenlijk niet nodig. Geen strak reisschema en geen tot in detail uitgewerkt plan. Wel zin in vrijheid en avontuur.
Maartje is 33 jaar en woont in Venlo. Twee jaar eerder had ze samen met haar witte labrador Loetje al ontdekt hoe leuk het is om met de bakfiets op reis te gaan. Ze fietsten in drie dagen naar Renesse, verbleven daar in een huisje en reden daarna weer terug. Dat smaakte naar meer.
“Toen besloot ik dat ik ooit een keer naar Rome wilde fietsen.”
Afgelopen zomer werd dat ooit werkelijkheid.
Met Loetje op reis
Dat Loetje mee zou gaan, stond voor Maartje eigenlijk meteen vast. Hij was vanaf zijn puppytijd gewend aan de bakfiets. Eerst probeerde ze nog een fietskar, maar toen Loetje die na een halfjaar niet meer leuk vond, kwam er een bakfiets.
En niet zomaar eentje. Maartje rijdt op een driewielige Nihola, een Deense bakfiets waarbij de voorwielen afzonderlijk sturen. De fiets is daardoor stabiel en kiept niet gemakkelijk om. Dat is prettig, want alleen de bakfiets weegt al zo’n 45 tot 50 kilo. Daar komen Loetje, bagage en kampeerspullen nog bij.
Bergop mocht Loetje daarom regelmatig zelf aan de slag. Vooral ’s morgens rende hij stukken naast de fiets. Op andere momenten zat hij in de bak. En ’s avonds, zodra de tent stond, gebruikte hij die bak soms gewoon als hondenmand.
Met een hond op fietsvakantie betekent ook dat je het tempo aanpast. Op warme dagen stond Maartje vroeg op, fietste ze vroeg en stopte ze ook eerder. Tijdens een hete dag bij Rimini werd het fietsen zelfs ingeruild voor zwemmen in zee. Voor Loetje had ze voor de eerste week voer meegenomen. Daarna kocht ze onderweg steeds nieuwe hondenbrokken. Ook ging er dagelijks twee tot drie liter water mee.
Geen strak plan
Een volledig uitgewerkte route had Maartje niet. Dat zorgde thuis voor enige onrust. Mensen in haar omgeving vroegen zich af hoe dat moest, zo zonder planning. Maar al op de tweede dag bleek waarom flexibiliteit juist handig kan zijn. Door een grote bosbrand in de Ardennen moest de route worden aangepast.
Vanaf dat moment keek Maartje vooral van dag tot dag. Een keer per week boekte ze meestal een hotel of B&B. Dat gaf gelegenheid om grotere boodschappen te doen, spullen te verzorgen en even goed uit te rusten. Soms werd een geplande fietsdag bewust ingekort tot twintig of dertig kilometer. Niet omdat het moest, maar omdat het kon.
Loetje opent deuren
Onderweg bleek Loetje een uitstekende ijsbreker. Vooral in Italië trok de hond in de bakfiets veel aandacht. Mensen riepen “Bravo!” en “Bellissimo!” en kwamen regelmatig even kijken of praten.
Op terrasjes ontstond gemakkelijk contact en ook tijdens de treinreis terug naar Nederland had Loetje weinig te klagen over aandacht. Maartje merkte bovendien hoe hondvriendelijk Italië kan zijn. Op sommige plekken mocht Loetje zelfs mee de supermarkt in, zittend in een winkelkarretje. Juist dat contact met mensen werd een belangrijk onderdeel van de reis.
Twee accu’s en toch duwen
De elektrische ondersteuning maakte zo’n reis met een zware bakfiets natuurlijk een stuk haalbaarder. Maartje nam twee accu’s mee en kon daarmee onder normale omstandigheden ongeveer 120 kilometer rijden.
Maar elektriciteit lost niet alles op. Eén keer bleek de tweede accu niet goed te zijn opgeladen. Uitgerekend tijdens een klim. Er zat niets anders op dan de zware bakfiets zelf omhoog te duwen.
Ook de Alpen bleven, ondanks de ondersteuning, serieus werk. Opvallend genoeg vond Maartje niet het klimmen maar vooral het afdalen spannend. Door het gewicht van de bakfiets moet je heel anders remmen dan op een gewone fiets.
Dat ontdekte ze op een harde manier toen een afdaling over grind verkeerd ging. De remmen pakten onvoldoende en Maartje en Loetje eindigden met bakfiets en al in een heg. Ze kwamen met de schrik vrij. Daarna veranderde haar manier van afdalen. Rustiger rijden, gedoseerd remmen en vooral voorkomen dat de remmen te heet worden.
De telefonische fietsenmaker
Ook technisch kreeg Maartje onderweg het nodige voor haar kiezen. Bij Koblenz bleef de vooras van de bakfiets achter een hoge stoeprand hangen. Daarna wilde de fiets nog nauwelijks de goede kant op sturen.
Dus belde Maartje haar vader. Hij werd tijdens deze reis min of meer haar telefonische fietsenmaker. Met zijn aanwijzingen en hulp van twee Nederlandse fietsers lukte het uiteindelijk om de as weer recht te krijgen. Ook banden plakken en vervangen leerde ze onderweg.
En dat was nodig. Na ongeveer 1.500 kilometer waren haar Schwalbe-antilekbanden versleten. Een plaatselijke fietsenmaker monteerde nieuwe buitenbanden, maar die boden minder bescherming tegen lekrijden. Het gevolg: in de laatste week kreeg ze vaker lekke banden.
Een van de dingen die Maartje een volgende keer anders zou doen, is daarom simpel: reservebinnenbanden meenemen in plaats van alleen plakkers.
Ook navigatie leverde onderweg mooie verhalen op. Maartje gebruikte vooral Komoot en Google Maps, maar haar voorkeur is duidelijk. Komoot vond ze geschikter voor fietsers. Google Maps stuurde haar onder meer over zandpaden en door industriegebieden.
Al ging het met Komoot ook niet altijd goed. Een keer kwam ze op een zó steile helling terecht dat duwen niet meer lukte. Toen stopte er een auto met een paar mannen. Zij boden aan om de bakfiets vanuit de geopende kofferbak vast te houden en hem zo de helling op te trekken.
Niet bepaald een oplossing die je vooraf in een reisplan zet. Maar het werkte.
En juist dat is een van de thema’s die tijdens de hele reis terugkwam: er gebeurt iets onverwachts, je kijkt wat mogelijk is en vervolgens ga je verder.
Een bijzonder moment in Assisi
Een van de plaatsen die extra indruk maakte was Assisi. Maartje is gelovig opgevoed en Franciscus van Assisi, de beschermheilige van dieren, heeft daardoor voor haar een bijzondere betekenis.
Om juist daar samen met Loetje aan te komen, tijdens een reis waarin die hond zo’n belangrijke rol speelde, maakte het bezoek extra speciaal.
En ondertussen kwam Rome steeds dichterbij.
De laatste kilometers
Op de laatste fietsdag kon Maartje nauwelijks meer slapen van de spanning. Rome was binnen bereik.
Maar ook op die laatste kilometers liet het avontuur zich nog even zien. Google Maps stelde een kortere route voor over een verlaten landweg. Daar kwamen plotseling twee honden achter de bakfiets aan rennen, waaronder een grote hond die veel weg had van een pitbull of stafford.
Maartje schrok enorm. Met bonzend hart reed ze door, terwijl Loetje bij haar was. Gelukkig brak de hond de achtervolging uiteindelijk af.
En toen was daar Rome.
Rond één uur ’s middags reed Maartje het Sint-Pietersplein op. Warm. Druk. Overweldigend. Loetje zocht meteen de schaduw op. Maartje belde het thuisfront.
Ze hadden het gehaald.
“Gooi je bezwaren in de prullenbak”
Terugkijkend zou Maartje een paar praktische dingen anders doen. Reservebinnenbanden meenemen bijvoorbeeld. En een ondergrondzeil voor onder de tent.
Ook ontdekte ze dat de enorme bakfiets niet zomaar mee terug kon in de trein. Voor de terugreis liet ze hem daarom ophalen door transportbedrijf Care for Luggage.
Maar aan de belangrijkste keuze zou ze niets veranderen. Gewoon gaan.
Dat is ook haar advies aan andere fietsers die al tijden dromen van een grote reis, maar vooral bezig zijn met alles wat fout zou kunnen gaan.
“Gooi al je bezwaren in de prullenbak en ga gewoon het avontuur aan. Bedenk niet wat er allemaal mis kan gaan, want je kunt onderweg alles oplossen.”
Misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste bagage die Maartje uit Rome mee naar huis nam.
Luister naar het hele verhaal
In De Fietsvakantie Podcast vertelt Maartje Bos uitgebreid over haar reis met Loetje en de bakfiets naar Rome. Over kamperen met een hond, fietsen door de Alpen, pech onderweg, navigatieblunders, ontmoetingen en het moment waarop ze uiteindelijk het Sint-Pietersplein opreed.
Luister nu via Petje Af
Als Vriend van de Podcast hoor je deze aflevering eerder en steun je De Fietsvakantie Podcast én FietsKriebels.
Wil je nieuwe afleveringen eerder horen én De Fietsvakantie Podcast en FietsKriebels steunen? Word dan Vriend van de Podcast via Petje Af. Voor €12 per jaar help je mee om nieuwe verhalen, interviews en fietsinspiratie mogelijk te maken.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie