Bourbonne is een leuk aangekleed kuuroord. Na het avondeten maak ik een wandeling in de hoop een leuk ijs tentje tegen te komen. Doch het stadje is geheel verlaten. Op een enkele afhaal pizzabakker na is er niets te doen. Alleen het restaurant van het tegenoverliggende hotel is open. Ze zullen wel moeten. Zondagavond is in Frankrijk, zo is mijn ervaring, niet de beste uitgaansavond.
Vanmorgen koop ik eerst brood en kaas bij de Aldi en rij naar de bron van de Maas. Ze hebben er nog wat van gemaakt. Want zo’n bron is vaak maar wat druppels -al dan niet opborrelend – water. De informatiezuilen, zelfs in het Nederlands, vertellen over de rivier. Er is ook een monument ten teken van de Frans, Belgisch en Nederlandse vriendschap.
Achter de bron is de waterscheiding tussen Middellandse Zee en de Noordzee. Boven mijn hoofd houden ze hier vandaag geen rekening mee. Het regent, miezert, regent, miezert en plenst met af en toe wat zon. De Maas is terecht een regenrivier.
Het landschap, met de Maas hier nog als een vriendelijk stroompje, is groen en heuvelachtig. De dorpjes maken een verlaten indruk, maar ik zie de charme er wel van in. Het is op de een of andere wijze passend, hier tussen al dat groen.
Voor het ENZO hotel, wat een naam, komen nog 2 vakantie fietsers aan. Beiden uit Gouda en fietsen vanaf Roermond naar de bron en dan via Metz terug. Naast de ingang van het hotel hangt een rode box, waarmee we moeten inchecken. We begrijpen er alleen niets van. Gelukkig kunnen we ook bellen met de hoteleigenaar die ons er doorheen loodst. Enzo ging dat.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie