De fietsroute volgt de Maas of het kanaal wat het varen er op mogelijk maakt. En je ziet dat de rivier zich kronkelt door de Franse Ardennen. De wanden zijn soms hoog en dat maakt dat ik vandaag een andere fietsbeleving heb.
Dat België nadert merk ik aan de dorpen, ik zie meer terassen en snackwagens, fritterie genoemd.
Grensregio’s kennen een andere sfeer. Ze bieden een overgangsgebied tussen 2 landen.
Vanaf mijn luxe appartement in Charleville-Mézières fiets ik vanmorgen, nu met broek aan weg. Had ik gisteren natuurlijk al moeten doen. Ik zoek de route weer op. Het is een voortzetting van gisteren. Jaagpaden zijn niet de boeiendste, maar deze geeft wel een vlakke doorsteek.
In Fumay koop ik brood en dat eet ik later bij een sluis op. De vele sluizen zijn met de kleine dorpjes niet het enige waar ik alle tijd voor heb om naar te kijken. De Maas heeft zich diep ingesleten. De rotsen en stenen wanden stijgen hoog boven alles uit.
Ik zie ook steeds meer Nederlandse nummerborden, geparkeerd bij chalets langs de rivier. Of dat ze van campers zijn. Dorpen bieden ze parkeer gelegenheid met de hoop dat ze klanten opleveren.
Al met al genoeg te zien, terwijl ik over het jaagpad fiets.
Voordat ik naar mijn hotel ga, rij ik Givet even binnen. Een toeristische trekker met een fort die hoog boven de Maas zichtbaar is. Dit is het laatste stukje Frankrijk. En dat is vanaf Avignon ruim 1.200 fietskilometers, inclusief alles extra kilometers.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie