Over kwetsbaarheid, keuzes en doorfietsen in Albanië
Van wielrennen naar fietsreizen
Sommige fietsverhalen beginnen niet met een route, maar met een achtergrond. Bij Rikkie Dijkhuizen ligt die diep. Wielrennen werd hem met de paplepel ingegoten. Een vader die fietste, een broer op hoog niveau, en een jeugd waarin kilometers maken vanzelfsprekend was. Op zijn twaalfde fietste hij al een rondje IJsselmeer. Honderdvijfenveertig kilometer op een gewone fiets, tent mee. Niet omdat het moest, maar omdat het kon.
Jarenlang draaide fietsen om presteren. Om tempo, om jagen, om steeds iets harder. Tot hij dat losliet. De laatste jaren verschoof de focus. Weg van de wedstrijd, richting de reis. Richting fietsvakanties. Niet meer kijken hoe hard, maar hoe ver – en vooral: hoe diep.
Slovenië: wakker worden met water
Vier jaar geleden werd die omslag tastbaar tijdens een tocht door Italië, Slovenië en Kroatië. In Slovenië, op een camping langs een rivier, werd Rikkie ’s nachts wakker gemaakt. Het water stond al hoog. Te hoog.
Wat volgde was chaos. Mensen die hun tenten achterlieten. Spullen die niet meer mee konden. Een camping die in korte tijd ontruimd moest worden. Het besef kwam hard binnen: als fietser, als kampeerder, ben je klein. Kwetsbaar. Van vlees en bloed.
En toch stapte hij na een paar dagen weer op. Niet omdat het verstandig was, maar omdat fietsen blijkbaar iets losmaakt wat sterker is dan angst.
Albanië: samen beginnen, alleen verder
Een jaar later volgde Albanië. Elf honderd kilometer. Achtduizend hoogtemeters. Een land dat ruig is, onvoorspelbaar en tegelijk verrassend open.
Rikkie begon samen met een vriend. Goed voorbereid, goede intenties. Maar na drie dagen werd duidelijk wat onderweg vaak pas zichtbaar wordt: tempo en niveau doen ertoe. Niet als oordeel, maar als realiteit. In goed overleg gingen ze ieder hun eigen weg. Zijn reisgenoot richting de kust, soms met een busje over een zware klim. Rikkie bleef klimmen.
Alleen.
Slapen, leven en onderweg zijn
Albanië liet zich niet in één kleur vangen. Wildkamperen wisselde Rikkie af met campings en eenvoudige hotels. Dertig euro, een bed, een douche, genoeg. Slapen vond hij via Park4Night.
Zijn fiets was bepakt met vier tassen. Aan zijn voeten: sandalen met SPD-klik. Luchtig, praktisch, passend bij de warmte en het terrein. Geen overbodige luxe, wel doordachte eenvoud.
Honden, hulp en menselijkheid
Onderweg ontmoette hij bekende stemmen uit de podcastwereld. Lars, toevallig. Maar ook onverwachte confrontaties. Honden. Agressief, territoriaal.
Op een onverharde weg stormde er eentje op hem af, happend naar zijn tassen. De fiets ging onderuit. Rikkie belandde in het veld. Weer dat gevoel van kwetsbaarheid.
En weer die andere kant van onderweg zijn. Een lokale vrouw die met een stok de hond verjaagt en hem een stuk begeleidt. Bescherming zonder woorden.
Kleine fouten, grote lessen
Niet alles liep soepel. Zijn kooktoestel werd een les op zich. Gasflessen mogen niet in het vliegtuig, dus ter plekke kopen leek logisch. Bleek onmogelijk.
Uiteindelijk sleepte hij een log, onhandig kookstel mee – zwaar, niet afneembaar, verre van ideaal. Een klein detail, grote impact. Zo’n fout die je één keer maakt, en nooit meer vergeet.
Eten als brandstof
Eten werd brandstof. Geen luxe, maar noodzaak. Havermout in de ochtend. Gedroogd fruit. Turks fruit met noten onderweg. Zouttabletten tegen het zweten.
Wie niet eet, komt stil te staan. En stilstaan wil je niet, zeker niet in de bergen.
Vooruitkijken naar 2026
Rikkie plant zijn routes met Komoot. Tachtig tot honderd kilometer per dag, als het kan. Maar cijfers zijn bijzaak geworden. Wat blijft, is de ervaring. De confrontatie met natuurgeweld. Met jezelf. Met keuzes onderweg.
Voor 2026 kijkt hij alweer vooruit. Misschien Namibië. Een kennis bezoeken. Doorfietsen richting Kaapstad. Of via Baskenland en Spanje terug naar huis. Het plan ligt nog open. En misschien is dat wel precies de bedoeling.
Gewoon doen
Zijn advies aan twijfelaars is simpel. Niet groot, niet ingewikkeld. Geen schema’s, geen garanties.
Gewoon doen.
Want uiteindelijk zijn het niet de kilometers die blijven hangen, maar de verhalen die je onderweg verzamelt.
Luister hier naar het verhaal
Meer podcasts beluisteren? Dat kan, ga voor een overzicht naar deze pagina.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie