Dag 1 — De Grote Zuidwaartse Boog is begonnen
Het eerste kopje koffie was nog gewoon in Epe. Dicht bij huis. Maar toch voelde alles anders op deze 16e mei. Alsof de dag al wist dat er iets groters begonnen was.
Handschoenen aan. Koude wind. Donkere luchten boven Loenen. Geen regen, wel voortdurend het gevoel dat die ieder moment kon vallen. Onder een brug in Arnhem wachtte ik er zelfs even op. Daar raakte ik aan de praat met een andere vakantiefietser. Hij gaat deze zomer langs de Loire fietsen. Binnen een paar minuten deelden we routes, ervaringen en van die typische fietsverhalen die alleen fietsers direct begrijpen. Dat zijn van die ontmoetingen die een dag meteen kleur geven.
Ik maakte een foto van hem.
Tenminste… dat dacht ik.
Want vandaag werd óók de dag van de nieuwe camera. Een prachtige nieuwe Sony, vol mogelijkheden — en ondertussen verdwenen dus ongeveer alle foto’s van de eerste fietsdag in een digitaal zwart gat. Weg beelden van onderweg. Weg sfeerfoto’s. Weg Grote Kerk van Elst. Leuk hoor, zo’n nieuwe camera.
Toch zat er ook iets bijzonders in vandaag. Terwijl ik vanuit Hattem via de Baronnenlijn de Veluwe op reed, dacht ik ineens aan andere grote routes. Het Bels Lijntje. De Vennbahn. Van die snelle, comfortabele fietsverbindingen die je als het ware zachtjes uit Nederland wegduwen richting het avontuur. Eigenlijk beginnen veel mooie fietstochten op dat soort lijnen. Niet spectaculair misschien, maar wel met dat heerlijke gevoel van: dóórrijden.
Later volgde ook nog het RijnWaalpad. Opnieuw zo’n route waarop de kilometers vanzelf lijken weg te rollen.
Rond de lunch had ik er zo’n 55 kilometer opzitten. Een schuilplek gevonden, terwijl de regen nog steeds dreigde zonder echt door te zetten. Uiteindelijk bleef het droog. Misschien maar goed ook, want het was koud genoeg.
Wat me onderweg weer opviel: zodra de zon even doorbreekt, verandert alles. Dan komt meteen het echte fietsgevoel mee. Alsof het lichaam dan pas helemaal begrijpt waarom het onderweg is.
In Elst was ik uiteindelijk veel te vroeg. Twee uur zelfs. Pas om vijf uur kon ik terecht. Dus zat ik daar in de zon, midden in het centrum, dit eerste dagblog te schrijven. Best een gek idee eigenlijk: de eerste dag van een maandenlang verhaal, begonnen op een terras terwijl de foto’s verdwenen zijn.
Door de kou werd het vandaag geen camping. Morgen waarschijnlijk ook niet. Dan lonkt een hotelletje in Wesel. Soms moet je onderweg niet stoer willen doen, maar gewoon kiezen voor warmte.
En ondertussen blijft die gedachte bijna absurd klinken: over twee weken misschien al in München.
Maar goed… met dit tempo moet dat lukken. Haha.
Onder de Hanzeboog begon vandaag De Grote Zuidwaartse Boog echt.
De eerste kilometers zijn gemaakt.
Het verhaal rolt langzaam naar het zuiden.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie