Van stadspaleis naar natte tent.
De derde dag van Vlaanderen Bóven! begon zoals de tweede was geëindigd: met regen.
Nog geen stortbui gelukkig. Meer van die fijne motregen die ervoor zorgt dat je bij het afbreken van de tent voortdurend denkt: zal ik hem nog even laten staan? Maar wachten heeft op zo’n dag weinig zin. Dus tent inpakken, tassen aan de fiets en verder naar het zuiden.
Voor vandaag stonden 118 kilometer op de teller, 509 hoogtemeters en uiteindelijk zes en een half uur fietsen.
Via Steenbergen en Halsteren kwam Bergen op Zoom in zicht. En dat is zo’n plaats waar je eigenlijk niet zomaar doorheen moet rijden. De route gaat door de stad.
Daar staat het Markiezenhof, het voormalige stadspaleis, en ook het centrum mag er zijn. Een mooi plein, fraaie gevels en even dat gevoel dat je onderweg ineens op een plek terechtkomt waar je best wat langer zou willen blijven.
Maar Vlaanderen Bóven! roept.
Verder dus.
Via Grenspark Kalmthout reed ik richting België. Een prachtig natuurgebied en daarna gebeurt er iets grappigs: ineens ben je in België.
Geen slagboom. Geen fanfare.
Gewoon verder fietsen.
En al snel merk je dat ze hier behoorlijk aan het fietsen timmeren. Snelfietspaden genoeg.
Alleen zijn er blijkbaar ook genoeg werkzaamheden.
Snelfietspad.
Omleiding.
Nog een snelfietspad.
Nog een omleiding; daarbij doen de linker- of rechteroever niet voor elkaar onder.
Tjonge, wat heb ik vandaag weer rondjes gemaakt.
Daarmee kwam Antwerpen langzaam dichterbij. Ik had mijn route door de stad keurig bedacht: via de Sint-Annatunnel onder de Schelde door. De bekende fietstunnel met de grote liften.
Alleen deed de lift het natuurlijk niet.
Natuurlijk niet.
Dus opnieuw improviseren.
Op naar de Kennedytunnel.
Het hoort inmiddels bijna bij deze reis. Een route is geen lijn die je volgt, maar een voorstel waar pontjes, liften, werkzaamheden en het weer vervolgens hun eigen mening over mogen geven.
En over dat weer gesproken.
De motregen van vanmorgen had ondertussen besloten dat het best wat serieuzer mocht.
Regen werd echte regen.
En richting Moerbeke begon het gewoon te plenzen.
Hard ook.
Op zo’n moment begint de gedachte aan een droge kamer vanzelf aantrekkelijker te worden. In Moerbeke dus maar eens kijken of Vrienden op de Fiets uitkomst kon bieden.
Maar ja.
België.
In dit deel is het netwerk zo’n beetje op. Op de kaart zag ik nog twee adressen in Zeeuws-Vlaanderen. Eentje gebeld.
“Ja, ik ben zelf op vakantie.”
Dat schiet niet op.
De andere lag nog verder weg en met dit weer had ik weinig behoefte om nóg een omweg aan mijn verzameling van vandaag toe te voegen.
Booking.com dan?
Ook daar werd ik niet direct vrolijk van.
Een camping bleef dus over. Niet bepaald een aantrekkelijk vooruitzicht als het water inmiddels uit de lucht komt zetten.
Toch maar googelen.
En jawel.
Domein Puyenbroeck.
Een camping, niet ver meer van mijn route. En bij aankomst blijkt het nog een heel aardige plek ook. Zeker omdat de vooruitzichten voor vannacht beter zijn: het zou droog moeten worden.
Dus de tent opnieuw opgezet.
In de regen uiteraard.
Nat afbreken in Heiningen, nat opzetten in Puyenbroeck. Het zal wel bij het thema van vandaag horen.
Gelukkig heeft het domein nog een verrassing.
Resto Sportivo.
Een buffetrestaurant waar ik nu lekker droog zit en waar ze een indrukwekkende verzameling Belgische 0.0-bieren hebben. Zoveel verschillende alcoholvrije Belgische biertjes bij elkaar had ik nog nooit gezien.
Kijk, daar knapt een mens van op.
Buiten staat de tent.
Binnen staat het eten klaar.
En de benen hebben er 118 kilometer opzitten.
Morgen gaat Vlaanderen Bóven! verder richting de kust.
Eens kijken of de Noordzee ook iets met goed weer kan.
Route-video
Dag 3: Heijningen – Wachtebeke
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie