Dag 5: Een band, een bui en een beetje geluk.
“Wind mee, alles mee.”
Dat dacht ik vanmorgen nog.
Na vier dagen waarin de zomer zich vooral als herfst had vermomd, kreeg ik eindelijk de wind in de rug. Kijk, zo kan het dus ook. Het laatste stuk van de Kustroute lag voor me en met een beetje geluk zou ik vandaag soepel richting de Westhoek rijden.
Dat beetje geluk duurde tot Nieuwpoort.
Vlak voor het veer voelde ik dat er iets niet klopte.
Lekke achterband.
Nou ja. Kan gebeuren.
Ik had een reservebinnenband bij me en besloot het netjes op te lossen. Geen noodspuitbus gebruiken, maar gewoon wiel eruit, binnenband vervangen en weer verder.
Een kwartier later begon het te hozen.
En natuurlijk was er nergens een fatsoenlijke plek om te schuilen.
Daar stond ik dus. Fiets op z’n kop, achterwiel eruit en regenwater ongeveer overal waar je het niet nodig hebt.
Op zo’n moment ga je vanzelf denken aan dat busje in je tas waarmee je een lekke band tijdelijk kunt repareren.
Had ik die maar gebruikt.
Maar nee. Ik wilde het netjes doen.
Tot ik mijn reserveband bekeek.
Die bleek al eens geplakt.
Kijk, dan wordt zo’n reparatie ineens toch iets spannender.
De band hield gelukkig en in Nieuwpoort zocht ik meteen een fietsenmaker op. Daar kocht ik voor de zekerheid een nieuwe reservebinnenband. Vanaf dat moment keek ik zo nu en dan met een schuin oog naar mijn achterwiel.
Nog hard?
Ja.
Nog steeds hard?
Ja.
Mooi.
Een paar uur bleef het vervolgens droog en met de wind in de rug reed ik heerlijk verder langs de kust. Het laatste stuk van de Kustroute ging gemakkelijk richting De Panne.
De Panne.
Toepasselijker kon de plaatsnaam vandaag nauwelijks zijn.
Ik moest er zelf ook om lachen.
Vanaf De Panne ging het deels langs de grens en daarna de Westhoek in. Langzaam veranderde het landschap. Minder kust, meer binnenland. En zowaar: het begon een beetje te golven.
Een leuke aankondiging van wat er de komende dagen nog gaat komen op de Vlaamse Heuvelroute.
Maar vandaag had nog een verrassing voor me.
Zoals gewoonlijk had ik de eerste twintig à vijfentwintig kilometer zonder ondersteuning gereden. Dat doe ik vrijwel iedere fietsdag. Na de lunch vond ik het mooi geweest en zette ik de ondersteuning aan.
Niets.
Helemaal niets.
Dood als een pier.
Daar word je toch even stil van.
Na de lekke band stond nu ook mijn ondersteuning op de lijst met problemen van vandaag. Ik was al bezig een fietsenmaker in De Panne te zoeken.
Eerst zelf nog maar even kijken.
Stekkertje?
Aansluiting?
Een beetje frummelen.
Nog een beetje frummelen.
En toen bleek de boosdoener gelukkig vrij onschuldig. Door alle regen was er vocht gekomen bij de aansluiting tussen accu en stekker.
Droogmaken, opnieuw aansluiten.
En jawel.
Leven.
De ondersteuning deed het weer.
Soms heb je geen fietsenmaker nodig, maar gewoon een beetje geluk en een paar droge vingers.
Richting Poperinge begon het opnieuw te regenen. Eerst wat, daarna steeds harder.
In het centrum stond ik uiteindelijk in de stromende regen met mijn telefoon in de hand. Tijd voor Vrienden op de Fiets.
Adres nummer één.
Geen plek.
Adres nummer twee.
Twijfel.
Er was wel ruimte, maar mijn mogelijke gastvrouw had net alles schoongemaakt. Morgen kwamen er nieuwe gasten en eigenlijk paste mijn onverwachte komst niet zo lekker in de planning.
Ze twijfelde.
En twijfelde nog wat langer.
Ik beloofde plechtig dat ik alles netjes zou achterlaten.
Het alternatief stond een paar straten verderop: een hotel voor ongeveer honderd euro.
Toen kwam het verlossende antwoord.
Ik mocht komen.
En wat een goede afloop van deze pannedag.
Boven de garage is een prachtige zolderverdieping verbouwd. Een eigen douche, een eigen toilet en zelfs een keuken.
Luxe.
Dus nog even naar de supermarkt, avondeten gehaald en nu kan alles hier rustig drogen.
De schoenen.
De kleding.
De tassen.
En hopelijk ook de rest van Vlaanderen.
Tachtig kilometer vandaag. 354 hoogtemeters. Vier uur en een kwartier daadwerkelijk gefietst.
En ongeveer net zo lang stilgestaan.
Een lekke achterband, stortregen, een verdachte reserveband, een nieuwe binnenband, ondersteuning die ermee ophield en opnieuw een natte aankomst.
Een echte pannedag.
Maar ik zit droog.
De fiets doet het weer.
En de achterband is nog hard.
Nu maar hopen dat dat morgen ook nog zo is.
Route-video
Dag 5: Middelkerke – Poperinge
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie