Dag 10: Eindigen zoals het begon.
Vanmorgen was het nog droog aan de Maas.
Nog wel.
Vanaf de camping bij Eijsden keek ik naar de lucht en wist eigenlijk al genoeg. Eerst maar naar de supermarkt voor ontbijt en lunch. Daarna kon de fiets weer op weg voor de laatste etappe van Vlaanderen Bóven!
Een korte vandaag.
49 kilometer.
Maar kort betekent in deze streek bepaald niet vlak.
Er stonden nog 526 hoogtemeters op het programma en ergens onderweg wachtte zelfs het hoogste punt van de Heuvelroute: in het Magnebos, op 286 meter boven zeeniveau.
Nog één keer klimmen dus.
Nog één keer door het mooie landschap van de Voerstreek.
Voeren.
Remersdaal.
Smalle wegen, groen, glooiingen en natuurlijk ook vandaag weer een paar omleidingen.
Want een Vlaanderen Bóven!-dag zonder omleiding zou na tien dagen bijna onnatuurlijk voelen.
Eentje kwam wel heel beroerd uit.
Na een lange afdaling richting Sint-Martens-Voeren stond daar ineens weer zo’n versperring.
Nee hè.
Terug omhoog?
Daar had ik weinig trek in.
Dus deze keer besloot ik het anders op te lossen.
Afstappen.
En lopen.
Brutaal tussen bulldozers, cementwagens en werklui door.
Niemand zei wat.
Ik liet hen links liggen.
En zij mij ook.
Prima geregeld zo.
Daarna besloot het weer dat de slotdag nog iets miste.
Regen.
En niet een beetje.
Het begon echt te plenzen.
Ik moest er eigenlijk wel om lachen.
Tien dagen geleden vertrok ik vanuit Zwolle in de miezerregen. Zeist levert ook een natte start en Knokke..Poperinge…
Nu, op de laatste dag van Vlaanderen Bóven!, kwam het water opnieuw met bakken uit de lucht.
Een fietsreis in stijl afsluiten heet dat.
Ik had voor de terugweg naar Maastricht nog een route gemaakt die ik wilde uitproberen.
Dat deed ik ook.
Alleen leverde die door de regen nauwelijks foto’s op.
De camera bleef vooral opgeborgen.
Onderweg zag ik wel genoeg.
Terrassen vol toeristen, schuilend onder zonneschermen die vandaag vooral als regenschermen dienst deden.
En ik?
Ik fietste gewoon verder.
Door Teuven, Slenaken, Hoogcruts en Cadier en Keer richting Maastricht.
De laatste kilometers.
Het station van Maastricht kwam in zicht.
En daarmee zat de Heuvelroute erop.
Ook Vlaanderen Bóven! zat erop.
Tien dagen onderweg.
Van Zwolle naar het zuiden.
Van vlak naar glooiend.
Van regen naar zon en weer terug naar regen.
Van campings naar Vrienden op de Fiets.
Van dure tentplaatsen naar prachtige zolderkamers.
Van lekke banden naar reservehengsels.
Van ponten die wel voeren naar ponten die juist niet voeren.
Van kasseien naar klimmen.
Van de Kemmelberg naar de Muur van Geraardsbergen.
Van de Westhoek naar Haspengouw.
En vandaag nog één keer door de Voerstreek.
Maar klaar met fietsen?
Nee.
Dat was ik nog niet.
Want in Remersdaal wachtte Ingrid op me.
Dus na het officiële einde bij station Maastricht stapte ik gewoon weer op.
Nog een keer terug.
Niet omdat het moest.
Maar omdat ik nog niet uitgefietst was.
En misschien is dat wel het mooiste einde van deze tiendaagse.
Vlaanderen Bóven! is klaar.
Maar de zin om verder te fietsen nog lang niet.
Route-video
Dag 10: Eijsden – Remersdaal – Maastricht
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie