Wat onaf leek, wachtte op voltooiing – de Italia C2C voltooid
Soms is een fietsreis meer dan een serie etappes. Twee jaar geleden begon ik in Ancona, maar strandde onderweg in Bolsena. De tocht bleef onaf, een losse draad in mijn fietsgeschiedenis. Dit jaar pakte ik die draad opnieuw op en eindigde ik aan de lagune van Orbetello. Alsof de route zelf geduldig had gewacht tot ik er klaar voor was.
Onderweg was er van alles: vurige hellingen, middeleeuwse stadjes, bossen waar je vooral jezelf tegenkomt en momenten van pure verwondering bij het zien van de zee. Er waren ook narrige momenten en steile grindpaden die meer aan een MTB deden denken dan aan een vriendelijke fietsroute. Maar zonder die hobbels is een tocht niet compleet.
En wat blijft? Niet de kilometers of hoogtemeters, maar de cadans van het nu. Trappen, ademen, onderweg zijn. In Capalbio herinnerden tarotkaarten eraan hoe we ons vastklampen aan verleden en toekomst. Maar fietsen leert iets anders: dat het hier en nu genoeg is.
Wat onaf leek, wachtte op voltooiing. Zo werd de Italia C2C een tocht van afronding én van openheid. Wat onaf leek, wachtte op voltooiing. En in dat voltooien zit meteen de kiem van iets nieuws. De zee aan weerszijden van het fietspad in Feniglia voelde niet als een streep eronder, maar als een komma. Een uitnodiging om verder te kijken, nieuwe routes te dromen.
Want dat is misschien wel de kern van reizen: je voltooit een pad, maar nooit het verlangen.
[de laatste etappes blogs lees je hieronder en natuurlijk op Fietskriebels.com] |
