Waar tijd oplost in zee – finale van de Italia C2C.
Zoals de tocht twee jaar geleden begon aan zee, zo eindigt hij ook weer aan zee. Toen strandde ik in Bolsena, nu rijd ik door tot het eindpunt in Orbetello. Er zit iets vreemds in dat cirkelende terugkeren: alsof de route zelf de tijd overbrugt die ik onderweg verloor.
Vanuit het dal bij de thermen gaat het direct omhoog. Beneden zie ik de baden waar de terrassen zich alweer vullen, net als gisteren toen wij er lagen. Op een informatiebord lees ik dat het water er veertig jaar over doet om, diep onder de grond, vol zwavel en op 37,5 graden weer boven te komen. Een herinnering uit een andere tijd, warm en stromend, maar altijd in het nu aanwezig. Tijd wordt vloeibaar, net als het water.
De route slingert door steden die tot de Borghi più belli d’Italia behoren: Montemerano, Manciano, Capalbio. Middeleeuwen in steen, stilte in smalle straten. In Capalbio vind ik een park vol beelden gebaseerd op tarotkaarten. Ooit begonnen als een spel, later beladen met voorspellende krachten. Tussen de kaarten wordt duidelijk hoe mensen al eeuwen worstelen met de tijd – terugkijken, vooruitkijken.
“In het verleden ligt spijt en in de toekomst ligt zorg. Er is maar één plek waar je werkelijk moet zijn: het hier en nu.”
En in dat nu is niets aan de hand.
Dan zie ik voor het eerst de zee. Vanaf Capalbio volgen afdalingen. Onder de Aurelia door, waar de rotsen voor een laatste horde zorgen. Daarna opent zich het groene naaldbos van Feniglia. De geur van hars, het licht tussen de stammen, de zee aan weerszijden. Tot het bord Orbetello mijn tocht afrondt.
Het voelt niet als een einde, eerder als een bevestiging: wat onaf was is voltooid. En tegelijk leert de weg dat er altijd weer een volgende route is. De zee spoelt het oude weg en opent het nieuwe.
Epiloog
Een route eindigt nooit echt. Wegen kruisen. Wegen verdwijnen. Wegen keren terug. Het is zoals water dat veertig jaar ondergronds reist. Dan komt het ineens warm naar boven. Deze tocht begon in Ancona en werd voltooid in Orbetello. Het bewijst dat het onaf soms alleen maar wacht op zijn juiste tijd.
Fietsen leert dat er geen haast is: het verleden kan rusten, de toekomst mag wachten. Het enige dat telt is de cadans van het nu – trap voor trap, adem na adem. En misschien is dat de grootste wijsheid van een lange reis: dat voltooien niet hetzelfde is als eindigen. Voltooien is hetzelfde als openen.
Relive
https://www.relive.com/nl/view/vQvxWLy5e9q
Uit de reeks: Italia C2C
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie