Dag 5 – Pain, pane en paprika
Brood. Dat was het eerste waar ik vanochtend naar op zoek ging. Een bakker, een supermarktje, desnoods een tankstation. Maar alles was nog in diepe zondagsrust. Tot ik een vrouw aantrof bij een café aan het kanaal, bezig met de schoonmaak.
“Verkoopt u pane?” vroeg ik, in een vlaag van Italiaans-Frans. Ze knikte en verdween naar binnen.
Even later stond ze weer buiten — met een fietspomp en een gereedschapskist. Ze dacht dat ik ‘pannen’ had. Zo zie je maar wat een klinker verschil kan maken. Gelukkig bracht Google Translate uitkomst, en wees ze me vriendelijk door naar het dorpje verderop. Daar vond ik, met een beetje moeite, alsnog een supermarktje. En ook wat regen. Supermarkten moet je hier met een vergrootglas zoeken. En ze gaan voor de middag dicht.
De dag bleef bewolkt, met een paar lichte buien rond Le Mas d’Agenais.
Onderweg trof ik een tandem-echtpaar dat de EuroVelo 3 deels had losgelaten. Slechte paden, te weinig campings, vonden zij. Toch heb ik daar geen moeite mee.
Mijn route leidde me vandaag naar Villandraut. Mijn avondmaal? Een klassiek fietsersmenu: een blikje ravioli, een grote paprika, een stuk brood. Heel anders dan gisteravond, toen ik op de vorige camping genoot van een heerlijke maaltijd mét gezelschap.
Daar ontmoette ik Lucille. Een tentenfietser pur sang. Ze woont nu in Toulouse, maar studeerde ooit in Lundt in Zweden en woonde tijdens corona in Amsterdam. We deelden verhalen — over fietsen, reizen, en honden. Lucille fietste in Griekenland waar de honden zorgen voor horror verhalen. En ook ik had wat bij te dragen, met herinneringen aan Molise in Italië. Daar waar blaffende waakhonden en zwerfdieren de weg claimden. Ingrid durfde een keer camper Hein niet uit.
Morgen wil ik Bordeaux bereiken. Misschien een hotelletje — wie weet een bed zonder pomp, zonder rits. Maar vanavond sluit ik de dag af zoals hij begon: met eenvoud. Een blikje ravioli, een paprika en wat brood.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie