Dag 9 – In en uit de flow
Vanmorgen werd ik wakker in mijn tent. De geur van nat gras zat nog in m’n neus. Ik hoorde het zachte getik van miezerregen op het doek. Maar nu, terwijl ik dit schrijf, lig ik languit in een echt bed, in een warm hoteletje. Wat een contrast! En wat een dag. Precies zo eentje die vraagt om een beetje comfort aan het einde.
De route begon onschuldig, maar al snel werd het een stevige kuitenbijter. Ik fietste een groot stuk van La Flow Vélo. Het is een mooie naam voor een route die vandaag alle kanten op schoot. De route ging op en neer, met klimmen en dalen, zweten en… afkoelen in motregen.
Die regen kwam als een soort fijne mist, nooit hevig genoeg voor het regenpak, maar precies genoeg om me nat te maken als ik hard naar beneden suisde. Bergaf voel je elk druppeltje. Toch viel het mee, ook omdat er weer van die zalige fietspaden tussen zaten – oude spoorlijnen, recht en rustig, als een cadeautje voor de benen.
Vandaag had duidelijk twee gezichten: zwaar maar ook weldadig. En dat gold ook voor de mensen die ik ontmoette. Dirk en Adrie, tentfietsers uit Noord-Groningen. Echte diehards. Ze zijn al drieënhalve week onderweg en hebben nog vier te gaan. Vanuit huis vertrokken, fietsten via Aken, en over ‘Oude wegen en pelgrimssteden’ en nu op weg naar Normandië.
Ze hebben La Scandibérique al eerder gereden en waarschuwden me voor wat nog komt: slechte stukken langs de Sambre in België, vooral rond Charleroi. Werkzaamheden, omleidingen en soms eindeloos langs saaie kanalen. Maar ach, zóver ben ik nog niet.
Vandaag was pittig, maar ik heb het gehaald. Morgen wacht er weer een nieuwe dag. Nieuwe heuvels, nieuwe mensen, nieuwe verhalen.
Maar nu eerst in de flow naar een restaurant.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie