Bekijk ook: Tilburg–Genua routepagina · Italië-overzicht
De laatste meters op de weg die de ANWB afraadt. Het is waar ook de auto’s rijden op de SS1 via Aurelia. Sommige stukken hebben een fietspad, soms door tunnels. Al is het wel vaak zoeken waar de piste begint. En dan houdt het ook opeens op.
Ik beweeg me gewoon mee met het overige verkeer. Het gaat prima. Ze gaan wel om je heen.
Het is mooi en koel zo langs de zee. De Italianen vieren Domenica en la festa della Repubblica. Als is van dat laatste niet veel te merken. Misschien vanavond?
De stranden zijn overvol, net zoals de wegen die als parkeerterrein fungeren.
De laatste kilometers gaan voorbij. Het bord Genua staat er zó… opeens.
De camping die ik op het oog heb, en ook is aanbevolen, is in Pegli. Een voorstadje van de gemeente Genova. Van hieruit kan ik morgen makkelijk de stad bereiken per trein. Aan de receptie koop ik alvast het kaartje.
Als ik heb gedoucht heb ik een buur. Naast mijn tent, staat een motor. Nederlands nummerbord. Drie dagen geleden vertrokken uit Amsterdam zegt de jongeman. Ik drie weken lach ik. Je hebt er lang overgedaan, zeg ik. Hij vraagt waar ga je nu heen? Dit is mijn eindpunt. En jij? vraag ik. Dat weet hij niet. Wauw, gewoon gaan!
Even later gaat hij met zijn rugzak op naar de oude stad Genua.
Maar vanmiddag ga ik naar de boulevard. Daar schrijf ik nu deze een na laatste blog. Una birra alla spina helpt.
Exact 3 weken geleden Tilburg. Nu 1700 kilometers verder. Gewoon op de fiets. Het kan. Gewoon gaan.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie