We waren eergisteren aangekomen op de gemeentelijke camping La Torre Portonovo. Het hoort bij Ancona. Daar zou de stad zich wel voor mogen schamen. Ingrid vergelijkt de camping met een vluchtelingen kamp. We staan zij-aan-zij ingepakt op een rij, tussen meest Italianen. De sfeer is gelaten, het sanitair erbarmelijk en het aantal ampère op 1 hand te tellen. Binnen het uur hebben we heimwee naar ValdiSole. Er gaat niets boven Bolsena hoor ik mijn broer, jaren geleden weer zeggen. Toch is er iets waardoor deze campeggio comunale zoveel bezoekers trekt; het is enerzijds de zee, die met een opgang van slechts 50 meter je aan de Adriatische kust brengt. Aan de feitelijke andere kant is het natuurgebied Parco regionale naturale del Conero.
Simpel gezegd is het een landtong dat zich hier ten zuiden van Ancona in de zee uitsteekt. De Monte Conero is 570 meter hoog, een uitloper van de Apennijnen en geeft het startsein voor Coast 2 Coast route.
Toch was gisteren de stemming wel ten faveure van deze postzegel-camping omgeslagen. De gasten keken blij, sommigen zongen bij de lunch aan grote tafels en wij maakten een wandeling naar het kerkje, ik maakte de fiets gereed, we gingen naar het strand, bruinden nog wat bij en beleefden een rustige dag.
Ik fiets eerst naar Ancona om van hieruit terug te fietsen naar de berg, deze te passeren en westwaarts het land van Le Marche in te gaan. Een solo tocht met tent en volle fietstassen. En dat merkte ik vandaag direct. Zonder in te kunnen fietsen, hijgend als een oud paard en zwetend als een os bereikte ik Ancona. Dat was zeker de moeite waard. Wat een prachtige stad!
Het is snel fors klimmen vanaf het station naar de grote kathedraal. Vandaar uit via mooie pleinen en winkelstraten terug te fietsen de stad uit. De oversteek is gestart!
Eindplaats is het 2000 jaar oude Osimo, die ook niet makkelijk, door de vele steile hellingen, bereikbaar is. Zo dichtbij zee is er zeker geen camping, dus overnacht ik in een appartement.
Osimo
Bij de ingang van het stadhuis staan twaalf Romeinse beelden zonder hoofd. Over het fenomeen bestaan verschillende hypothesen: volgens sommigen zijn het onvoltooide beelden, volgens anderen zijn het een vergelding van de paus nadat hij in 1487 de tiran Boccolino had verdreven, of zijn ze gevallen tijdens de Grieks-Gotische oorlog. Wat de reden ook is, dit heeft de Osimani de mooie bijnaam “headless” opgeleverd.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie