Hemel vaart eruit
Een mens hecht zich aan de gekste dingen. Zoals een opblaas-hoofdkussen. Na zeven jaar trouwe dienst gaf het vannacht de geest. Niet met een knal, maar met een zucht. Precies om twee uur. Werd wakker en zocht ‘m. Zoals zo vaak gebeurt. Ik lag erop, maar het kussen was leeggelopen, moe gestreden. Een haat-liefde-verhouding was het sowieso al: te hard, te zacht, zoek tijdens het draaien. En nu… rust hij uit op een camping in de buurt van Urt. Geen gedenksteen, wel een lege plek in mijn achtertas.
Met een kussensloop vol kleding sliep ik verder, en werd om één minuut voor de wekker wakker. Dat voelt toch als winnen, zelfs op vakantie. Om negen uur verliet ik de camping en trapte rustig richting de supermarkt – die nét aan de route lag. Ik kon ‘m natuurlijk niet links laten liggen.
Binnen was het spitsuur. De tweede fietsdag, ik moet er nog een beetje inkomen. Het vinden van skyr, welk brood neem ik? En vooral de juiste kaas was een avontuur op zich. Uiteindelijk viel na een intensieve zoektocht de keuze op Leerdammer – een zachte vorm van heimwee. Bij de kassa koos ik voor de rij met het oudere echtpaar. “Dat zal wel vlotjes gaan,” dacht ik nog. Niet dus. Halverwege het afrekenen ontstond er onenigheid over een product. Die haalde ze uit haar tas. Er werd gereclameerd, getelefoneerd, en goedgekeurd. Ook achter mij rollende ogen. Dertig minuten later stond ik buiten. Mijn fiets nog keurig op zijn plek. Geduld oefenen dus, op deze Hemelvaartsdag.
Pas om half tien rolde ik écht de weg op. De rivier de L’Adour over, Des Landes in. Windje tegen, zonnecrème op. Vijfendertig kilometer lang fietste ik langs de rivier. Het was druk met joggers, wandelaars en vooral wielrenners. Ze waren allemaal lokale fietsfanaten, zo te zien. Onderweg nam ik pauze tussen twee oude platanen, en at mijn bakjes skyr met uitzicht op het kabbelende water.
Na de rivier ging de route het bos in, en veel later rolde ik Dax binnen. Een thermenstad, met Romeinse allure. Tegenover de kerk lag een man tussen de bankjes op de grond. Samen met een andere toerist hielp ik hem overeind. “Merci, thank you, merci,” zei hij. Toen ik me omdraaide, lag hij alweer languit op het bankje. Dax, stad van baden én rust.
De supermarkt op mijn eindbestemming in Pontonx was helaas gesloten – zo gaat dat op feestdagen. Maar een blikje cola uit de automaat bracht verkoeling en energie. Gelukkig was de camping vlakbij, met een restaurant. Geen gewone avond, vertelde de receptioniste: het is een special night. Wat dat precies betekent, laat ik me straks wel verrassen.
En zo vaart Hemelvaart eruit. Met lege kussens, geduld oefenen, gesloten winkels en een oplopende temperatuur.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie