Dag 3 – Modderbaden, bœuf en bosgebeuk
Je weet dat je op fietsvakantie bent als je ’s ochtends over rustige gladde wegen fietst. Vervolgens speelt een keihard bospad in de middag de hoofdrol.
De avond begon hoopvol met een “special night” op de camping. Dat bleek uiteindelijk vooral te slaan op de ober, die bij elke bestelling luid “YES!” riep en dan je hele menukeuze herhaalde alsof hij in een Frans kookprogramma zat. Maar eerlijk is eerlijk: m’n bœuf was verrukkelijk. Salade, friet, tiramisu toe, een 0.0 biertje en wat water erbij – voor 18 euro. En die biefstuk… die kon je bijna slurpen, zo mals.
Later op de avond raakte ik in gesprek met een man uit Genève. Hij sprak Italiaans, op een Franse camping – heerlijk verwarrend. Hij was hier voor zijn huid, vanwege de geneeskrachtige modder. Echt waar. Hij smeerde zich vol overtuiging in en noemde het zijn “modderbad”. Vroeger had hij veel gefietst en dat schept meteen een band. Mooie ontmoetingen blijven een van de pareltjes van zo’n reis.
Vanmorgen stond ik al vroeg in Pontonx-sur-l’Adour. Het was meteen al 19 graden – de zomer klopt hier nadrukkelijk op de deur. In de eerste helft van de dag kwam ik langs Tarras (met zelf scan kassa😉). Daarna reisde ik door uitgestrekte landbouwgebieden met stille dorpjes. Ik ging richting Mont-de-Marsan. Het is de hoofdstad van dit departement. De stad kon mij niet raken. Ik lunchte op het plein. Het kleinere Dax heeft meer allure.
De zon stond fel, de bidon was nooit lang vol.
Na Mont-de-Marsan kwam een schitterend stuk: 15,6 kilometer voie verte tot Villeneuve-de-Marsan. Rustige groene paden, het ruisen van bladeren, even in cadans komen. Bij de supermarkt daar scoorde ik een welverdiende cola en ijskoffie – kleine beloningen doen wonderen.
En toen… begon de finale. Een bosweg, niet echt verhard, maar wel keihard. Kiezels, scherpe stenen, hobbelig en eindeloos. Urenlang stuiteren, tot aan de camping. Toen ik mijn tentje aan het opzetten was, keek ik naar mijn fiets. Ik zag het: lekke achterband. Zucht. Dus eerst sleutelen voor het eten.
Nu zit er weer lucht in, maar mijn reserveband is op. Morgen maar eens op zoek naar een fietsenmaker. Of een busje met bandenspray, voor noodgevallen. Want wie weet wat voor scherpe wendingen er nog komen.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie