Dag 13 – Zwermen en zwerven langs de Loire
Ik ben vroeg op vandaag. Niet per se omdat ik dat wilde. De buren op de camping begonnen blijkbaar al om half zeven te leven alsof ze op de bouwplaats stonden. Stoelen klapten, koffieketels floten, stemvolume op standje dorpsfeest. Ach ja. Dan maar eruit. Eigenlijk ook wel lekker: de lucht is nog koel, het licht zacht.
Aan het begin van de avond gisteren raakte ik nog aan de praat met een Canadees. Hij was net zeventig geworden en vond het tijd voor een avontuur. Hij woont in Calgary, maar zijn ouders kwamen oorspronkelijk uit Nederland. Hij spreekt nog een paar woorden Nederlands – charmant, maar duidelijk met trots. We wisselen verhalen uit. Hij is oprecht geïnteresseerd, vriendelijk, een van die mensen waar je zonder moeite een uur naast zou kunnen fietsen. Maar vandaag gaat ieder weer zijn eigen weg.
Ik fiets al snel weer door open landschap, eindeloze dijken, kaarsrecht en zonder schaduw. Het doet denken aan Flevoland, alleen staan hier Franse borden. En de vliegjes. Véél vliegjes. Ze kruipen overal: in m’n neus, m’n oren, ze plakken aan mijn armen en benen. En vooral: ze blijven haken in mijn baard. Dat moet nu echt maar eens afgelopen zijn. Dus in een supermarkt scoor ik het kleinste blikje scheerschuim, huismerk uiteraard. De baard moet er vandaag aan geloven.
Na uren fietsen verschijnt Orléans als een beloning aan de horizon. Wat een stad. Brede boulevards, statige gevels, winkelgalerijen met schaduw, en een imposante kathedraal die alles overstijgt. Ik lunch – of eigenlijk: lunch deel twee – aan de Loire. Prachtige plek, voeten in het gras, hoofd in de wind.
Even later haalt een Zwitser me in. Hij komt naast me rijden en we raken aan de praat. Hij is al zeventig dagen onderweg, ik pas dertien. Maar ik ben al over de helft, zeg ik. Dat vindt hij snel gaan. Hij fietst richting Duitsland, ik richting het einde van mijn route. We rijden samen tot Châteauneuf, praten onderweg wat. Het is inmiddels dertig graden. Warm. Dus ik besluit een uurtje eerder te stoppen vandaag. Het is goed zo.
Lichaam voelt prima. Hoofd ook. En m’n gezicht is weer vliegjesvrij.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie