Dag 19 – Langs de lijnen van toeval.
De naam van de eindbestemming van vandaag? Hirson. Of zoals de Franse dame het zei: Irson. Maar laten we het maar op de Hollandse versie houden. Hirson dus.
Fietsbeleving is meer dan alleen trappen. Het is ook de route, de heuvels, de wind – en vooral: de ontmoetingen. Die maken een dag écht afwisselend.
Op de camping in Tergnier – je weet wel, die van gisteren – staan rechts van mij een Duits echtpaar. Nou ja, uit Kleef, dus net over de grens. Ze hebben een fietskar mee, plus een complete huisraad: waterkoker, verlengsnoer-op-rol, elektrische pomp… Ik dacht even dat ze hun tent aan het stofzuigen waren. “Mijn man spreekt een beetje Duits,” zegt zij. En dat klopt. Voldoende om mij vriendelijk een stekker aan te bieden. Lief, maar niet nodig – ik heb mijn eigen eurostekker altijd paraat.
Ze zijn al zes weken onderweg. Via Den Bosch naar Zeeland gefietst, dan Normandië, Parijs, en nu via het noorden terug. Links van mij: een jong stel. Zeggen geen boe of ba. Maar als ik ’s avonds een wandelingetje maak, zie ik ze bij de brasserie buiten de camping. Ze zien mij ook. Denk ik. Want zo druk is het niet op straat.
De volgende ochtend: de Aldi gaat pas om 8.30 open, dus ik neem mijn tijd. Tentje vouwen. Dan staat opeens de buurjongen achter me. “Speak you English?” vraagt hij, zwaaiend met een gasblikje. Of ik weet waar ze die kunnen kopen. “Decathlon,” roep ik. Maar ze zoeken het merk Highlander. Hier verkopen ze vooral CampingGaz. Ze komen uit Engeland en gaan naar Genève. Hun route lijkt op die van mij van afgelopen september, maar dan in omgekeerde richting.
Met mijn rozijnenbroodje en proteïneyoghurt zit ik even later langs het kanaal. Voor de tweede keer vanmorgen: “Do you speak English?” Een bikepacker in strak zwarte wielerkleding en minimale bepakking. Of de route langs zijn B&B komt. We kijken samen. Gewoon EV3 volgen, zeg ik.
Hij komt uit Californië, geland in Londen, door naar Parijs, en nu onderweg door Europa. Steden noemt hij in een sneltreinvaart op. Ik denk: wauw. Wat een vaart. En dan vraag ik me af: zouden wij dat ook doen? Even de V.S. rond in een maandje?
Voor de lunch vind ik een bankje in de schaduw. In een slaperig Noord-Frans dorpje waar niks lijkt te gebeuren – totdat daar een Santos-fietser verschijnt. Langzaam heuvelop. Ze groet. En ik denk: wacht even… jou ken ik! We blijken elkaar jaren geleden te hebben gesproken in de trein.
Ze heet Barbara Schmeits. Schrijft voor Fietsplan, blogt onder de naam De Omweg naar Huis. En ik volg haar ook! Wat een toeval. Ze is nu op weg naar Brest. Ze weet me nog te vertellen dat het hierna vlak wordt, een beetje eentonig, maar met fijne bospaden.
En om het cirkeltje rond te maken: wie zie ik later op de camping staan? Juist, dat Engelse stel weer. Met chips en wijn. Logisch, hun gastank is nog steeds leeg.
Soms is een dag geen rechte lijn, maar een mooie omweg. En precies dát maakt het verhaal.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie