Dag 7 – Schnitzel, verhalen en een verontwaardigde campingbazin.
Wat gisteren begon met een tip van de campingbeheerder, eindigde in een Servisch restaurant met een heerlijke schnitzel. Maar zonder contant geld, en daar kon je alleen maar contant betalen. Gelukkig boden onze tafelgenoten spontaan hulp. Serviërs, al veertig jaar in Duitsland, en de vrouw reed mij even naar de geldautomaat. Jan bleef achter, kreeg een biertje en een goed gesprek over hun geboorteland. Hartelijkheid kent geen grenzen.
Vandaag vervolgden we onze route richting Hanau. Zondag, dus alles gesloten, maar bij het station vonden we gelukkig een bakker voor ontbijt. Even later, bij een waterfontein, spraken we een wielrenner. Een ontmoeting die blijft hangen: zijn zoon was met Pasen overleden aan kanker. Sinds 2 jaar had hij niet meer gefietst, uit angst dat hem onderweg iets zou overkomen terwijl hij mantelzorger was. Nu pakt hij het langzaam weer op, maar de emotie zat hoog. We wensten hem sterkte en reden stil verder.
Via de heuvels en langs de Erft bereikten we de camping. Geen receptie. Een vrouw zei: ‘Stuur maar een sms met je gegevens naar de eigenaresse.’ Gedaan, maar het bericht kwam nooit aan. Uiteindelijk hielp een campinggast ons verder. We kregen de sleutel en zelfs 2 douche munten. Tent opgezet, klaar.
En nu? We zitten aan tafel in een ander restaurant – nóg betere schnitzels dan gisteren. Terwijl we zitten te eten, belt ineens de camping-eigenaresse. Verontwaardigd vraagt ze waarom we niets van ons hebben laten horen. Er was immers geen vervanger op de camping als zij er niet is! Gelukkig hebben we het kunnen uitleggen en afgesproken: morgenochtend rijden we eerst naar een geldautomaat. Daarna stoppen we netjes het geld in haar brievenbus.
Zo eindigt dag 7: goed gegeten, wat op te lossen, en weer een paar mooie ontmoetingen rijker.
Relive
https://www.relive.com/nl/view/vXOnA9RQMBv
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie