Dag 3 Van garagekoffie naar fietstik
Vandaag voelde alsof ik langzaam een ander landschap binnenreed. Minder vlak, minder vanzelfsprekend. Het Ruhrdal schoof onderweg langzaam richting het Sauerland. Zes beklimmingen, vier afdalingen. Geen bergen misschien, maar wel genoeg om te voelen dat De Grote Zuidwaartse Boog verder naar het zuiden buigt.
De dag begon verrassend warm. Niet vanwege het weer, want het regende flink, maar vanwege de mensen bij het hotel waar ik had overnacht. Terwijl ik mij in de garage stond om te kleden tussen de fiets en de fietstassen, kwam de vraag:
“Heb je nog zin in een kop koffie voordat het losgaat?”
Nou, dat had ik wel.
Even later zat ik aan koffie, een broodje en kreeg ik ook nog twee appels mee voor onderweg. We raakten aan de praat. Waarom ze dit deden? Ze vonden mij rustig, gedisciplineerd en — vrij vertaald — vlijtig onderweg. Mooie woorden om mee op pad te gaan op een regenachtige ochtend.
Want regenachtig was het. Het eerste uur bleef de lucht grijs en nat. Daarna werd het langzaam droger, tenminste vanuit de lucht. Op de bospaden lagen de grote plassen nog overal als herinneringen aan de ochtendregen. Het werd een dag van nat asfalt, boswegen, klimmen, dalen en steeds weer dat ritme van trappen, schakelen en doorgaan.
Onderweg kocht ik voor het eerst deze reis broodjes bij een bakker. Zo’n klein moment waarop je merkt dat het leven onderweg langzaam eenvoudiger wordt. Voor vanavond haalde ik bij een supermarkt eieren, een paprika en wat Roma-tomaatjes. Mijn eerste eenvoudige maaltijd die ik onderweg zelf maak, in de gedeelde keuken van het appartement waar ik vannacht slaap. Ook de badkamer is gedeeld, maar er zijn nauwelijks gasten. Volgens mij heb ik het rijk bijna alleen.
De fiets staat veilig tegenover het station van Hagen, in een afgesloten fietsenstalling aan de Berliner Platz. Twee euro, een QR-code en een beetje vertrouwen in de techniek. Maar eerlijk gezegd ben ik vooral blij dat ik de fiets niet twee trappen omhoog hoef te sjouwen naar de kamer. Mijn rug vindt dat minstens zo prettig als ikzelf.
Toch schuift er vandaag ook een kleine zorg mee over de route. Sinds gisteren hoor ik een vervelende tik bij de fiets. Het lijkt ergens bij wiel of spaken vandaan te komen, maar ik kan niets ontdekken. Misschien te zwaar beladen. Misschien iets kleins. Misschien ook gewoon vermoeidheid die scherper laat luisteren naar ieder geluid.
De route werd vandaag drukker. De heuvels steviger. Maar hoe staat het eigenlijk met de fietsziel?
Eigenlijk verrassend goed.
Een beetje ongerust over die tik misschien. Maar tegelijk ook opgetogen. Want morgen wacht eindelijk weer een camping. En eerlijk: daar kijk ik enorm naar uit.
Relive dag 3
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie