Dag 6 – Tussen Ruhr en Eder
Mist hangt vanmorgen nog tussen de heuvels rond Schönen-Asten als ik vertrek. De fiets rolt stil het Sauerland uit. Na de afgelopen dagen voelt alles nog een beetje voorzichtig. Alsof ik eerst wil kijken of deze dag het echt meent.
Maar al snel breekt de zon door.
Jas en trui uit. Zonnebril op. Ook de lange broek moet eraan geloven. Wat een verademing. Na regen, wegopbrekingen en zware klimdagen lijkt de reis ineens weer te stromen.
En wat een verschil met gisteren. De fietspaden zijn vandaag werkelijk geweldig. Strak asfalt, mooie trajecten en heerlijk dalende kilometers. Eerst langs de Ruhr, later langs de Eder over de Ederradweg. Soms lijkt het alsof de route vanzelf onder de banden doorschuift.
Het ontbijt van vanmorgen is genoeg voor de lunch.
Ondertussen denk ik na over spullen. De gele backpack laat ik achter in de ski-en fietskelder van het hotel. Stel dat ik niet zou kamperen, denk ik onderweg. Geen tent. Geen kookspullen. Wat zou ik veel ruimte overhouden.
Maar tegelijk weet ik ook waarom die spullen toch meegaan.
Zelf koken. Buiten zijn. Je eigen plek maken voor de nacht. Dat hoort voor mij net zo goed bij de reis als de kilometers zelf.
Vandaag staat namelijk voor het eerst deze tocht de tent weer omhoog.
Na 104 kilometer kom ik aan op Camping Ederblick bij Bad Wildungen, niet ver van Fritzlar. Een snelle dag ook: ruim twintig gemiddeld en ondanks de dalende lijn toch nog altijd meer dan zeshonderd hoogtemeters. Totaal staat de teller inmiddels op 548 kilometer.
Bij aankomst ontstaat meteen een typisch fietsvakantiemoment.
“Het is toch geen e-bike hè?” vraagt de receptioniste terwijl ze naar mijn fiets kijkt. De plek die ik krijg ligt namelijk niet in de buurt van stroom. Mijn kabel is tien meter lang, zeg ik nog optimistisch.
Maar dat gaat hem niet worden.
Morgen komen de pinkstergasten en overal op de camping wordt gemaaid. Kabels over het gras zijn niet handig. Maar ik mag de accu gewoon bij de receptie opladen zolang zij er nog zijn.
Later biedt een Duits stel uit het Oldenburgerland spontaan aan dat ik morgenochtend mijn telefoon wel bij hun caravan mag opladen.
Zo eenvoudig kan het dus ook gaan.
Vanavond hoor ik vooral zoevende banden in mijn hoofd, stromend water langs de route en vogels die hier op de camping maar blijven fluiten. Fluiten, fluiten, fluiten.
En ergens tussen de Ruhr en de Eder merk ik dat de reis langzaam weer eenvoud begint te worden.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie