Dag 10 – Vier keer omhoog, vier keer omlaag
Sommige fietsdagen schreeuwen om aandacht. Andere bewegen rustig op en neer, als ademhalen. Vandaag was zo’n dag. Vier beklimmingen, vier afdalingen. Een dag van landerijen, rustige wegen en kleine dorpen waar de tijd ergens halverwege lijkt te zijn blijven hangen.
Vanuit Würzburg volg ik eerst nog de Main. De eerste dertig kilometer zijn vlak. Het water glinstert in de ochtendzon terwijl de route langzaam richting de Aisch-Radweg draait. Op de borden verschijnt: Von Main zur Zenn. Het voelt alsof ik langzaam een nieuw landschap binnen fiets.
Het is opnieuw warm vandaag. Pinksteren hangt nog in de lucht, want veel supermarkten blijken gesloten. In Ochsenfurt is gelukkig een konditorei open. Ik koop er ontbijt en lunch om mee te nemen. Een kleine redding op een verder behoorlijk stille feestdag.
Daarna volgen graanvelden, rustige wegen en kleine dorpen waar nauwelijks iets lijkt te gebeuren. Geen volle terrassen. Geen drukte. Alleen af en toe een tractor, een kerkklok of een gasthof met gesloten luiken.
Tijdens een korte pauze stopt een moeder met twee kleine kinderen. De oudste kijkt vol ontzag naar mijn bepakte fiets. Alsof er iemand uit een ander land is geland — wat natuurlijk eigenlijk ook zo is. Ze vertelt direct op welk huisnummer ze woont. Haar moeder kijkt me ongelovig aan wanneer ze hoort dat ik uit Holland ben gekomen. Op de fiets.
In Neustadt an der Aisch eet ik mijn broodjes op aan een druk plein. Meteen ontstaat opnieuw een gesprek. Een man van 37, zegt hij zelf, maar hij vindt dat hij eruitziet als 27. Hij weet opvallend veel over Nederland. Enschede kent hij. Den Haag ook. Zwolle zegt hem niets. Natuurlijk laat ik hem een paar keer “Scheveningen” uitspreken. Dat blijft een Europees succesnummer.
Zijn vader heeft een gasthof in Bad Windsheim. Of ik daar niet wil overnachten. Maar mijn route trekt verder richting Dietenhofen en Gunzenhausen. Het is bijna één uur. Nog een paar uur fietsen.
Campings zijn hier nauwelijks te vinden, dus dan maar Booking.com. In Dietenhofen vind ik een appartement. Inchecken kan officieel pas vanaf drie uur. Ik bel alvast dat ik iets eerder ben. “Kein Problem.”
Even later arriveert de eigenaresse in haar auto. Of ik nog vijftien minuten geduld heb, vraagt ze enthousiast. Ze komt net van een festivalterrein waar ze statiegeld heeft ingezameld. Meer dan tweeduizend euro aan flessen en bekers. Ze vertelt het alsof ze de hoofdprijs heeft gewonnen.
En eigenlijk snap ik dat wel.
Want vandaag was geen dag van grote hoogtepunten of beroemde plekken. Het was een dag van kleine ontmoetingen. Van korte gesprekken op pleinen, langs de weg en voor een appartement. Een dag waarop de route rustig golfde door Frankenland — vier keer omhoog, vier keer omlaag — terwijl het zuiden langzaam dichterbij kroop.
105 kilometer. 1061 hoogtemeters. En opnieuw een stukje verder in De Grote Zuidwaartse Boog
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie