Dag 35 – Staart en kop
Op zondag kun je in de Jura beter niet rekenen op een uitgebreid ontbijt onderweg. De warmte hangt al vroeg in de lucht als om 5.45 uur de wekker gaat. Om zeven uur rijd ik op weg naar Saint-Ursanne. Basel ligt op 75 kilometer afstand, maar de Jura wil nog niet zomaar afscheid nemen. Er wachten nog drie serieuze beklimmingen en ruim duizend hoogtemeters.
De eerste klim ken ik inmiddels. Om acht uur sta ik al boven. Daarna volgen nog de Col de la Croix en nog een waar ik de naam van ben vergeten. Onderweg wijzen de bordjes van route 7 richting Delémont, wellicht dat daar is te koop is? Maar de route zelf gaat er niet heen. Geen probleem. Basel is niet ver meer. Vandaag draait alles om rustig blijven trappen. Voorzieningen zijn er nauwelijks. Het is zondag en vrijwel alles is gesloten. Mueslirepen en koffie vormen mijn brandstof.
Na de laatste col opent het landschap zich. De route laveert over de landsgrenzen van Frankrijk heen. De heuvels verdwijnen langzaam achter me en het fietspad leidt me vanzelf richting Basel. Vlak voor de stad fiets ik achter een jong gezin aan. Vader, moeder en een meisje van anderhalf in een fietskar. Ik zoek een open supermarkt en Google Maps stuurt me naar een Migrolino. Maar waar precies? Even later halen ze me in.
“Kom maar mee.”
Zelf zijn ze onderweg naar vrienden in Basel. Later deze zomer willen ze met z’n drieën van Praag naar Salzburg fietsen. Ik sluit aan en rijd achter hen aan. Inderdaad, de Migrolino is open. Het assortiment is beperkt, maar er is genoeg. Opvallend is de grote wand met sigaretten. Zo gewoon hier, terwijl we ons dat in Nederland bijna niet meer kunnen voorstellen.
Het eten verdeel ik in twee delen. Het eerste eet ik voor het station. Het tweede op de Münsterplatz, voor de grote kerk. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot ruim 35 graden. Ook de winkelstraten van Basel maken een verlaten indruk. Alleen waar je kunt eten of drinken is leven. Voor de rest zijn de winkels gesloten. Een vreemde aanblik voor zo’n grote stad.
Ik zet koers naar de Rijn. De linkeroever richting Frankrijk schijnt het mooist te zijn. Echt stoppen doe ik nog niet. Er wacht nog een camping, twintig kilometer verderop. Pas op de Dreiländerbrücke realiseer ik me dat ik de GPS-tracker nog niet heb aangezet. Dan maar hier. Want op deze brug begint eigenlijk alweer een nieuw hoofdstuk. De Rijnroute.
Tegen twee uur bereik ik Camping du Canal in Kembs, in de Elzas. De tent staat, de warmte zakt niet weg terwijl de lucht dreigender wordt. Ik kijk vooruit. Met Ingrid heb ik afgesproken dat we elkaar woensdagavond ergens langs de Rijn ontmoeten. Waar precies? Dat weten we dinsdagavond pas.
En eigenlijk is dat wel passend. Na vijf weken fietsen is er geen echte finish. Alleen een volgende rivier, een volgende richting en het vertrouwen dat we elkaar vanzelf weer tegenkomen.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie