B?03 De laatste tentnacht (Geispolsheim – Durlach)

Dag 37 – De laatste tentnacht

Onder een strakblauwe lucht begin ik aan de één na laatste dag. Vanuit het hotel aan de oostkant van Straatsburg wil ik de stad juist vermijden. Geen centrum, geen kathedraal, geen tweede ronde door dezelfde straten. Maar helemaal ontkom je niet aan een stad als Straatsburg. Via de buitenwijken gaat de route verder. Ook daar is volop leven. Auto’s, getoeter, drukte en fietsers die plotseling stoppen of oversteken. Na een tijdje ben ik blij dat de stad weer achter me ligt.

Een mooie route voert me verder door kleine plaatsjes waar altijd wel een bakker of een kleine supermarkt lijkt te zijn. Het zijn inmiddels de vertrouwde ingrediënten van een fietsdag geworden. Koffie, brood, een paar boodschappen en weer verder.
Bij Lauterbourg komt de Franse EV15 eindelijk dicht bij de Rijn. Met het veer steek ik over. De Grote Zuidwaartse Boog gaat nu echt Duitsland weer binnen. Baden-Württemberg. Een onopvallend moment misschien, maar toch voelt het als een grens. De terugweg is bijna voltooid.
Onderweg is er veel tijd om te mijmeren. Morgen is er nog één etappe, maar vanavond is de laatste tentnacht. De laatste keer het doek opzetten. De laatste keer de slaapzak uitrollen. Hoe was het ook alweer, veertig dagen geleden? Koud en een regenbui in Nederland. De zomer lag nog voor me. Inmiddels is die zomer er.
Langs de grote rivieren voerde de route me naar München en Salzburg. Over de Alpen van Oostenrijk, naar Triëste en Milaan. Daarna Zwitserland en de Jura. Wat veel gezien. Wat veel gehoord. En wat werd het dagelijkse ritme vertrouwd. Opstaan, inpakken, fietsen, koffie, boodschappen doen en weer een plek vinden voor de nacht.

De camping in Karlsruhe-Durlach is in verbouwing en ligt vlak bij de A5. Niet de mooiste plek van de reis, maar wel een praktische halte voor wie onderweg is naar het noorden of het zuiden. Meer hoeft het vanavond ook niet te zijn.
Want naast alle herinneringen is er nu vooral een ander gevoel. Verlangen naar huis. Naar Ingrid.
Morgen wacht nog één mooie etappe. Via Speyer en Worms, langs de Rijn richting Nierstein en Trebur. Zonder haast. Gewoon nog één dag in het vertrouwde ritme.
En dan, aan het einde van de dag, zijn we weer samen.
Zo buigt de Grote Zuidwaartse Boog langzaam terug naar huis. En onderweg heb ik vele horizons gezien.

Relive

Volgt.