Dag 38 – De boog is rond
Veertig dagen. Achtendertig fietsdagen, twee rustdagen, 3.800 kilometer, duizenden hoogtemeters en ontelbare indrukken. Op deze laatste fietsdag staat er nog één etappe op het programma: 133 kilometer en 507 hoogtemeters. De nacht op de camping in Durlach was tropisch. De temperatuur zakte niet meer onder de twintig graden. Een ding is wel duidelijk; de zomer inmiddels volop is begonnen.
Vanaf Durlach fiets ik via Karlsruhe terug naar de EV15, de Rijnroute. Al snel verdwijnen de laatste stadskilometers achter me en rijd ik weer over de dijken langs de rivier. Opvallend genoeg zijn die hier veel lager dan de dijken die we in Nederland kennen. De Rijn zelf staat opvallend laag. Grindbanken steken boven het water uit en langs de oevers zoeken mensen verkoeling. Er wordt gezwommen, gepeddeld, gevist en gepicknickt. De rivier is vandaag niet alleen een vaarweg, maar ook een zomerse ontmoetingsplek.
Op deze populaire route is het een komen en gaan van fietsers. Vakantiefietsers met vier volle fietstassen, snelle bikepackers met minimale bagage, stellen en solorijders. Iedereen heeft zijn eigen bestemming. Sommigen groeten alleen even, anderen maken een praatje. Voor een paar kilometer delen we hetzelfde fietspad en dezelfde rivier. Ik besef dat mijn reis vandaag eindigt, terwijl die van velen nog maar net begint.
Even later verschijnt Speyer. Een stad waar de geschiedenis niet achter museumdeuren verstopt zit, maar gewoon op straat ligt. De indrukwekkende Dom van Speyer herinnert aan eeuwen Duitse geschiedenis. Achter de dom ligt een groot park met hoge bomen. Daar lunch ik in de schaduw. Het is nog één middag fietsen, denk ik. Nog één keer de warmte trotseren.
Niet veel later fiets ik door de imposante Altpörtel. De hoge stadspoort maakt indruk. Ik fiets erdoorheen, draai om en doe het nog een keer. Opeens valt het kwartje. Al die weken was ik op zoek naar bogen. Bruggen, tunnels, stadspoorten, viaducten en bomen die samen een boog vormden. Niet omdat ik wist waar het naartoe zou leiden, maar omdat het onderweg steeds opnieuw mijn aandacht trok.
Vlak voor Worms zet ik de fiets aan de kant. Ingrid komt eraan. Niet veel later zijn we weer samen. De soloreis verandert weer in een gezamenlijke reis. Samen rijden we naar de camping van de Wassersportclub in Griesheim, aan de Rijn. De kampeerplaatsen voor gasten staan leeg, maar zijn allemaal het hele jaar verhuurd aan vaste gebruikers. Daardoor oogt de camping rustig, verzorgd en ruim. Een fijne plek om uit te blazen, bij te praten en langzaam te wennen aan het idee dat de reis echt voorbij is.
En dan zie ik het. De toegang tot de camping is een grote boog.
Onder de Hanzeboog in Zwolle begon deze reis. Onder een boog eindigt ze ook weer. Daartussen lagen rivieren, bergpassen, regen, hitte, stilte, drukke steden, campings, hotels, gesprekken met onbekenden en duizenden omwentelingen van de pedalen. Die bogen waren veel meer dan een fotothema. Ze werden het symbool van deze reis.
De Grote Zuidwaartse Boog is rond.
Dank je wel dat je al die dagen met me bent meegefietst. Tot het volgende avontuur. 🚲
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie