Dag 7: Eindelijk heuvels onder de wielen
“Je mag wel wachten hoor.”
Mijn gastvrouw in Poperinge keek naar buiten. Het regende. Niet een beetje ook. Plensende regen.
Maar wachten?
Nee.
Ik had mijn regenkleding al aan en bovendien had ik vandaag ergens écht zin in: de heuvels.
Dus stapte ik gewoon op.
Na vijf dagen Vlaanderen Bóven! was regen inmiddels geen reden meer om binnen te blijven. En volgens de voorspelling zou het maar een uurtje duren.
Dat bleek zowaar te kloppen.
Na een uur werd het droog. Daarna kwam zelfs de zon tevoorschijn. Nog één buitje onderweg, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben.
En ineens was daar het Vlaanderen waarop ik had gehoopt.
Glooiende heuvels. Kleine plaatsjes die tussen het groen verscholen liggen. Wegen die omhoog kruipen en daarna weer afdalen naar het volgende dorp.
Wat is het hier mooi.
Maar in deze streek fiets je niet alleen door een mooi landschap.
De geschiedenis rijdt met je mee.
Al snel kwam ik langs Lijssenthoek. Tijdens de Eerste Wereldoorlog lag hier het grootste evacuatiehospitaal van de Ieperboog. Soldaten die vanaf het front werden aangevoerd, werden hier geregistreerd en behandeld. Wie het niet redde, vond vlakbij zijn laatste rustplaats.
Het bezoekerscentrum was nog gesloten toen ik arriveerde.
Maar eigenlijk heb je niet veel uitleg nodig als je de rijen graven ziet.
Daarna ging het verder door het Heuvelland.
De Monteberg.
De wijngaarden.
De Rodeberg bij Loker.
En uiteindelijk de Kemmelberg.
De op één na hoogste heuvel van Vlaanderen. Een naam die wielerliefhebbers kennen, maar ook een plek waar tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar is gevochten.
Vandaag reed ik er in de zon.
Het blijft een vreemd contrast.
Het landschap is prachtig, maar overal zijn herinneringen aan wat zich hier ruim honderd jaar geleden heeft afgespeeld.
Ook in Mesen.
Een klein stadje, maar eentje met een groot verleden. Hier op deze heuvelrug werd stevig en bloedig gevochten.
Daarna volgde de Leiestreek.
Langs de Leie dacht ik vooral lekker verder te fietsen, maar daar werd ik aangehouden.
Niet door de politie.
Door een meneer met vragen.
Of ik wilde meewerken aan een onderzoek naar het fietsknooppuntennetwerk.
“Ik fiets de Heuvelroute,” zei ik.
Dat bleek geen geldige ontsnappingsmogelijkheid.
“Maar mag ik vragen waar u vandaan komt?”
En daar gingen we.
Waar vandaan?
Waarheen?
Hoe fiets ik?
Wat vind ik ervan?
Veel vragen.
Heel veel vragen.
Als tegenprestatie mocht ik uiteindelijk een foto maken.
Kijk, zo komen we er samen wel uit.
Via Wervik en Menen ging het richting Kortrijk. Daar deed ik alvast boodschappen voor het avondeten. Mijn ervaring zegt inmiddels dat je beter kunt toeslaan als je een supermarkt tegenkomt. Zeker als de route daarna weer het platteland in duikt.
Een stukje verder kwam ik in Bellegem.
En daar staat Brouwerij Omer Vander Ghinste.
Ik raakte aan de praat met een gids van de brouwerij. OMER. is hier niet zomaar een biertje. De brouwerij zit al vijf generaties in dezelfde familie.
Maar mijn vraag was vandaag minder bier-technisch.
“Is hier ergens een camping in de buurt?”
Ook zij wees richting Sint-Denijs.
“Zennijs?”
Precies die.
Ha.
Die stond thuis al genoteerd in mijn fietsplanner.
Soms blijkt zo’n planning dus tóch te werken.
Bij Bellegem verliet ik de Vlaamse Heuvelroute en fietste het laatste stuk naar Sint-Denijs.
En daar zit ik nu.
Op Camping Zennijs.
De zon schijnt.
Mijn boodschappen liggen klaar en zo meteen ga ik lekker eten maken.
Wat een verschil met vanmorgen.
Toen stond ik in Poperinge in de plensregen met mijn regenpak aan.
Nu zit ik in de zon, midden in het Vlaamse heuvelland.
Vandaag kreeg ik eindelijk waar ik voor kwam: heuvels, mooie landschappen, kleine dorpen en wegen die niet voortdurend vlak voor je uit lopen.
En morgen?
Mijn eigen planning zegt dat er opnieuw de nodige heuvels op het menu staan.
Welke?
Dat vertel ik morgen wel.
Route-video
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie