Vlaanderen lag niet direct achter mijn voordeur.

Gelukkig maar.

Op 17 augustus stapte ik in Zwolle op de fiets voor Vlaanderen Bóven! Een tiendaagse tocht die me uiteindelijk via de Vlaamse kust, de heuvels en de Voerstreek naar Maastricht zou brengen.

Maar voordat Vlaanderen in beeld kwam, moest er eerst gewoon gefietst worden.

De eerste vijf dagen zijn inmiddels goed voor bijna een complete fietsreis op zichzelf. Met regen, tegenwind, een pont die niet kwam, een natte tent, Belgische kustplaatsen, een lekke band en vooral heel veel van datgene waarom ik zo graag meerdaags fiets:

je weet 's morgens ongeveer waar je naartoe gaat, maar nooit precies hoe de dag zal verlopen.

De reis begint gewoon thuis.

Via de Veluwe en Amersfoort gaat het naar Zeist. De geplande camping blijkt met stroom €52 te kosten. Dat wordt me iets te gortig.

Een telefoontje naar Vrienden op de Fiets brengt me uiteindelijk aan tafel bij Marco.

99 kilometer onderweg en meteen weer zo'n ontmoeting die je niet kunt plannen.

Regen bij vertrek. Tegenwind in de Krimpenerwaard. De Heinenoordtunnel door en vervolgens richting Numansdorp.

Daar wacht een klein probleem.

De pont naar Willemstad vaart niet.

Op dinsdag.

En het is dinsdag.

Dus wordt een geplande etappe opnieuw een voorstel en eindigt de teller na 121 kilometer op een boerderijcamping in Heijningen.

Bergen op Zoom, Grenspark Kalmthout en dan eindelijk België.

Daarmee begint Vlaanderen Bóven! eigenlijk pas echt.

Alleen werkt het weer niet erg mee. Motregen wordt regen en regen wordt richting Moerbeke uiteindelijk plensregen.

Een droge kamer blijkt niet eenvoudig te vinden. Dus staat de tent 's avonds opnieuw buiten.

Nat.

Gelukkig wacht binnen bij Domein Puyenbroeck eten én een verrassend groot assortiment Belgische 0.0-bieren.

Augustus?

Aan het weer is het nauwelijks te merken.

Toch verschijnt bij Sint Anna ter Muiden zowaar de zon. Even later bij Knokke hangt het onweer alweer boven zee.

Daar begint de Vlaamse Kustroute.

Knokke, Zeebrugge, Blankenberge, het elektrische fietsveer bij Oostende en uiteindelijk Middelkerke.

Met één constante factor:

wind.

Veel wind.

En uiteraard van voren.

Eindelijk wind mee!

Dat gaat goed.

Tot Nieuwpoort.

Lekke achterband.

Terwijl de fiets op zijn kop staat, begint het natuurlijk te hozen. Later besluit ook de elektrische ondersteuning even niet meer mee te werken.

Gelukkig blijken beide problemen oplosbaar.

Via De Panne bereik ik het einde van mijn Kustroute en draai ik de Westhoek in.

De zee verdwijnt achter me.

Voor me begint het landschap voorzichtig te golven.

En daarmee begint Vlaanderen Bóven! aan een heel nieuw hoofdstuk.

Na vijf dagen staat de fiets in Poperinge.

De aanloop vanuit Zwolle is achter de rug. De Belgische kust eveneens.

Wat nu volgt?

De Kemmelberg, Vlaamse heuvels, de Muur van Geraardsbergen, het Pajottenland, Leuven, Haspengouw en uiteindelijk de Voerstreek.

Of dat allemaal precies volgens het lijntje op de kaart zal verlopen?

Na deze eerste vijf dagen durf ik daar eigenlijk niets meer over te voorspellen.

Wordt vervolgd.

Veel lees- en fietsplezier,

Henrik