Dag 1 – Een jas kwijt, een onderbroek gewassen en 97 kilometer verder
Een pelgrimstocht begint met een eerste stap. Mijn dag startte met een grote koffie en een croissant. Ook een choco-broodje en een baguette met jam maakten deel uit van het ontbijt. Ik genoot ervan op het terras van een café in Jean-Pied-de-Port. De zon kwam net over de daken, de koffie was warm, het wc-papier afwezig. Zo begon mijn omgekeerde pelgrimstocht. Het was een reis van deze middeleeuwse pelgrims-verzamelplaats terug naar het noorden. Ik reisde tegen de stroom in, eigenwijs en nieuwsgierig.
De aankomst was rommelig. De nachtbus had vertraging, de camping “La Pax des Champs” bleek een toepasselijke plek: de velden van de vrede. Alleen… mijn tent stond eerst in de zon, toen in te hoog nat gras en tenslotte bij een blaffende hond. Twee keer verhuisd. Want ik dacht: ik ga vanmiddag even liggen. De onderbroek gewassen vanwege dat wc-incident. Een mens begint zoals hij is: een beetje ongedurig, een beetje zoekend, maar ook: onderweg.
En mijn jas? Die heb ik waarschijnlijk laten hangen in het toilet van het ontbijt-café. Teruggegaan, gevraagd, gehoopt. Maar nee: jas weg. Eerste verlies geboekt, vóór het fietsen begon.
Maar dan – vandaag – de eerste echte fietsdag. En wát voor een.
Ik was om 20:00 al in m’n slaapzak gekropen en na een nacht van 11 uur in etappes slapen, stond ik fris op. Om half negen trapte ik de eerste meters weg. En wat voor meters…
De eerste 15 kilometer gingen over steile heuvels: pittig, maar prachtig en stil. Autoluw, met een goed bewegwijzerd pad. Baskenland op z’n mooist: witte huizen met rode luiken, groene heuvels, en een gevoel van alleen op de wereld zijn.
Daarna volgden nog eens 15 kilometer van klim en daal, en een lange afdaling naar iets meer verkeer en leven. Rond de 40 kilometer begon het landschap te ademen – fietspaden, dorpjes, minder hoogtemeters. En uiteindelijk liep het pad langs een rivier, vlak en vriendelijk.
Na 97 kilometer, 1102 hoogtemeters, en 7 uur en 16 minuten op de teller, kwam ik aan op een camping in Urt. De zon scheen, de benen zijn tevreden, het eten smaakt. Gemiddeld reed ik 13,3 km/u – maar wat zegt snelheid als je midden in zo’n zintuiglijke, zinnige dag zit?
Ik ben onderweg. Echt nu.
En morgen? Morgen zien we weer verder. Vandaag begon als een droom. Het was met Franse kaas, klimmen, een kwijtgeraakte jas en heel veel dankbaarheid.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie