Dag 11- Eén boompje schaduw langs de Altmühl
Vanaf Dietenhofen fiets ik in de warmte langzaam zuidwaarts. Het landschap verandert onderweg ongemerkt. Het wordt breder. Open. Hier en daar verschijnt water. Kleine strandjes langs het Altmühlmeer geven even het gevoel dat ik dichter bij een zomervakantie dan bij een fietsroute ben terechtgekomen.
Na Gunzenhausen sluit ik aan op de bekende Altmühlradweg. Duitsers zijn er gek op. De naam duikt overal op in folders, op borden en in gesprekken onderweg. Misschien ligt het aan de hitte van ruim dertig graden, maar eerlijk gezegd weet de route mij vandaag niet echt te raken. Het is vlak. Open. Soms bijna kaal. Alsof het landschap nog wacht op iets.
Toch zijn daar steeds die kleine kerktorens in de gehuchten onderweg. Geen grootse hoogtepunten, maar wel van die stille bakens die een dag ritme geven. Wat ze bijzonder maakt, zijn de kleurrijke daken. Veel torens lijken bedekt met mozaïek of geglazuurde dakpannen in patronen en verschillende kleuren. In het felle zonlicht lichten ze bijna op boven het landschap. Even verschijnt zo’n toren boven de bomen, even later volgt weer een dorpje. Water bijvullen. Kort zitten. Verder fietsen.
Onderweg verschijnt ineens een mail van Steffi, de verhuurster van het appartement van afgelopen nacht. Of ik soms nog in de buurt ben, want de deur stond open toen ze aankwam. En waar de sleutel eigenlijk is gebleven.
Ik stuur terug dat de sleutel gewoon aan de kapstok hangt en dat ik de deur achter me dicht heb getrokken toen ik vertrok. Daarna fiets ik weer verder, terwijl ergens achter mij in Frankenland vermoedelijk nog steeds een sleutel rustig aan een haakje hangt te bungelen.
Gisteravond had ik al gekeken waar ik vandaag zou eindigen. Veel campings liggen hier niet direct op de route. Daarom werd het Zeltplatz Hamermühle, een kleine camping vlakbij de rivier. En eigenlijk is dat precies wat ik nodig had vandaag.
Geen strakke Duitse perfectie. Geen eindeloze regels. Meer een losse, ongedwongen sfeer. Bij de kiosk lever ik mijn accu in om op te laden.
“Geef maar hier, die accu die je laden wilt.”
Kosten? Nee hoor.
Ik zoek een plek voor de tent. Er staat eigenlijk maar één boompje op het veld. Mijn buren, een hartelijk stel met een grote camper, zien mij kijken naar de stand van de zon.
“Kom er maar naast staan,” zeggen ze. “Straks heb je schaduw.”
En ineens is de dag weer goed.
De buurvrouw begint enthousiast over Frankische bratwurst met zuurkraut die ik hier straks beslist moet eten. Het is dan pas drie uur in de middag. Ik lach en zeg dat ik daar geestelijk nog even naartoe moet groeien.
Op dagen als deze zit het mooiste van een fietsdag niet in de route zelf. Niet in de beroemde fietspaden of de folders onderweg. Maar in een sleutel aan een kapstok, een stukje schaduw onder één boom en mensen die zonder nadenken een plaatsje voor je vrijmaken.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie