Vanmorgen met de regenponcho uit Bullas vertrokken. Gelukkig bleef het droog! Volgens mijn fietsnavigatie zou het nog 100 km naar de eindbestemming zijn. Maar het kan sneller, appte Theo mij. En dat klopte ook, via Google Maps een nieuwe route.. die bracht mij over bospaden. Door de vele regen van afgelopen nacht was het pad vol modder waar ik soms in weg zakte.
Uiteindelijk kwam ik weer op een asfaltweg en was ik snel vandaag op de eindbestemming. Met een overweldigende ontvangst!
Ook aan lange fietsreizen komt een eind. Op 16 augustus, 38 dagen geleden, vertrok ik uit Bolsena. Via Rome, naar de Tyreense zee, langs de kusten van Lazio, Toscana en Liguria naar Nice. De Provence door en na Avignon weer naar zee. Via de wijngebieden van de Roussillon naar Catalonië. Bergen, veel bergen vooral na Girona. Zwaarder door de warmte, maar altijd met mooie vergezichten. Spaanse binnenlanden, ruw, rood en robuust. Authentieke plaatsen en de leegte van La Mancha, die weer overging in lange en groene Sierra’s.
Ik weet nu, dat je in 10 dagen van Rome naar Nice fietst, dat de Provence middendoor in 5 dagen kan, en dat Avignon naar ergens in Zuid-Spanje 20 dagen is. Dat het zo’n 3.000 km is. Maar dat zijn cijfers, daar gaat het niet om. Het gaat mij om de fietsbeleving, die van deze tocht een wereldreis maken. Omdat elke dag totaal anders is, er onverwachte wendingen zijn en elke dag onuitwisbare indrukken achterlaat. Het is die vorm van leven en voortbewegen, die fietsvakanties zo aantrekkelijk maakt.
Het fietsdagboek kan nu dicht, en in ieder geval weer opengaat tot de Vuelta zijn vervolg krijt, naar Andalucië en verder. Want er is altijd een verder.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie