Sommige fietsverhalen gaan niet alleen over routes en kilometers, maar over een manier van leven. In deze aflevering van de Fietsvakantie Podcast vertelt Martin Dijkhuizen over zijn jeugd in Duindorp, zijn jaren op zee, zijn liefde voor het wielrennen en de rust die hij vond in fietsvakanties. Het werd een gesprek over eenvoud, zelfstandigheid en de vraag waarom fietsen je leven soms stiller en rijker maakt.
In ’t kort
Martin Dijkhuizen groeide op in Duindorp en werkte jarenlang op zee. Via het wielrennen ontdekte hij later de fietsvakantie. Hij fietste met zijn kinderen naar onder meer Parijs en door Schotland. Eenvoud, zelf koken en zelfstandig zijn vormen de kern van zijn manier van reizen. Ook op zijn 78e stapt hij nog graag op de fiets.
Een jeugd tussen duinen, strand en haven
Martin Dijkhuizen werd geboren in 1947, vlak na de oorlog, en groeide op in Duindorp, Scheveningen. Dat was in die jaren een buurt met een heel eigen karakter. Duinen, strand, haven en volop ruimte om buiten te spelen bepaalden zijn jeugd. Martin vertelt daar met zichtbaar plezier over. Over de vrienden met wie hij optrok, over de vissersschepen in de haven en over de energie die hij als kind al had.
Stilzitten was niets voor hem. Zijn dagen speelden zich af op het strand, in de duinen of bij de haven. Misschien begon daar al iets van wat later fietsen zou worden: graag buiten zijn, ruimte om je heen voelen en het liefst altijd een beetje onderweg zijn.
Van koopvaardij naar koersfiets
Toch begon zijn leven niet op de fiets. Martin kwam uit een vissersfamilie, maar koos niet voor de visserij. Hij ging naar de koopvaardij. Op zijn zestiende vertrok hij voor het eerst uit Rotterdam. Eerst als assistent-machinist, later als matroos. Hij voer op de wilde vaart langs Engeland, Frankrijk en Noord-Afrika.
Dat bestaan had iets avontuurlijks, maar ook iets grilligs. Je wist nooit precies wanneer je weer thuis zou zijn. Soms duurde een reis een maand, soms vijf maanden. Het leven op zee was vrij, maar ook zwaar en onvoorspelbaar.
Toen Martin stopte met varen, merkte hij dat het leven aan wal ook wat sporen had nagelaten. Hij was wat aangekomen en wilde fitter worden. Zo kwam de racefiets in beeld. Die bleek meer dan alleen een hulpmiddel om af te vallen. Martin had talent en ging wedstrijden rijden, vooral criteriums, de bekende rondjes om de kerk.
Als jongen van de kust had hij geleerd om tegen de wind in te rijden. Dat maakte hem sterk. Tegenwind was voor hem geen reden om af te haken, maar juist iets waar je beter van werd.
Waarom fietsvakanties beter pasten dan wedstrijden
Het wielrennen bleef een tijd belangrijk, maar op een gegeven moment veranderde het leven. Gezin, werk en kinderen vroegen om een ander ritme. Wedstrijden rijden paste daar minder goed bij. En dus schoof Martin langzaam op van koersfiets naar fietsvakantie.
Toen zijn oudste zoon elf jaar was, begon dat nieuwe hoofdstuk. Eerst een tocht naar Zeeland, samen met een collega, een tentje en een kookstelletje. Dat beviel zo goed dat er al snel meer volgde. Het jaar daarna werd het een rondje IJsselmeer.
Die overstap voelt in zijn verhaal niet als iets kleiners, maar juist als iets dat beter ging passen. Minder jagen, meer beleven. Minder rondjes, meer reis.
Met één kind tegelijk op pad
Mooi aan Martins manier van reizen is hoe bewust hij dat aanpakte. Met vier kinderen koos hij ervoor om steeds maar één kind tegelijk mee te nemen op fietsvakantie. Anders, zei hij zelf nuchter, werd het een werkvakantie in plaats van een fietsvakantie.
Dat past bij hoe hij in het leven lijkt te staan: praktisch, eerlijk en zonder gedoe. Hij kookte onderweg zelf op zijn brandertje, hield het eenvoudig en wilde echt samen onderweg zijn. Geen druk programma, maar ruimte voor het ritme van de dag.
Het is blijkbaar een manier van leven geweest die is blijven hangen. Zijn kinderen en kleinkinderen fietsen inmiddels ook allemaal. Alsof die liefde voor onderweg zijn vanzelf is doorgegeven.
De charme van zelf koken en simpel leven onderweg
Wat Martin zo mooi onder woorden brengt, is dat fietsvakantie voor hem niet alleen over fietsen gaat. Het gaat om zelfstandig zijn. Om rust. Om eenvoud. Hij kookt graag zijn eigen eten voor zijn tentje. Vaak iets simpels als couscous of bonen. Gewoon wat nodig is, zonder poespas.
Onderweg eet hij ook uit de natuur. Bramen, duindoorns of wat hij verder tegenkomt. Het is geen romantisch plaatje dat hij probeert na te jagen. Het is gewoon de manier waarop hij graag reist. Zelfvoorzienend, sober en vrij.
Misschien is dat ook precies wat zijn verhaal zo aantrekkelijk maakt. In een tijd waarin bijna alles sneller, digitaler en voller lijkt te moeten, kiest Martin voor klein, rustig en overzichtelijk.
Slapen in het wild en wakker worden van een egel
Ook zijn voorkeur voor overnachten zegt veel. Grote campings laat hij liever links liggen. Hij staat liever op een boerencamping, aan de rand van een bos of soms gewoon ergens in het wild. Dat zijn de plekken waar het stiller is. Waar je niet naast een rij campers staat, maar dichter bij de nacht.
Daar horen ook de verhalen bij die alleen ontstaan als je echt buiten slaapt. Zoals die nacht waarop hij wakker werd van gerammel bij zijn pannetjes, omdat een egel eraan stond te likken. Of die keer dat hij zijn tent had opgezet bovenop een dassenburcht. Dat zijn geen grote heldenverhalen, maar juist van die kleine momenten die later kleur geven aan een reis.
Parijs, Schotland en de ronde langs Nederland
Martin heeft in de loop der jaren heel wat mooie tochten gemaakt. Dertig jaar geleden fietste hij met zijn zoon naar Parijs, om daar de finish van de Tour de France op de Champs-Élysées mee te maken. Alleen dat al is een bestemming die bij veel fietsers meteen iets oproept.
Ook Schotland en Engeland noemt hij met plezier. Met de boot van IJmuiden naar Newcastle en dan verder door de Schotse hooglanden of langs de kust. Met pittige klimmetjes, stevige hellingen en tegelijk die weidse landschappen die een tocht onvergetelijk maken.
Daarnaast fietste hij langs de Elbe, door Denemarken en maakte hij een ronde langs alle grenzen van Nederland. Van de Noordzeekust tot Zuid-Limburg. Het zijn tochten die passen bij zijn karakter: niet om records te rijden, maar om echt onderweg te zijn.
Ouder worden op de fiets
Martin is nu 78 en zegt zelf dat hij het rustiger aan doet. Vijftig tot zestig kilometer per dag vindt hij tegenwoordig genoeg. Dat klinkt niet als opgeven, maar juist als meebewegen. Niet vasthouden aan wat vroeger kon, maar fietsen op een manier die nu past.
Daar zit iets moois in. Fietsen hoeft niet groter, sneller of verder te worden om waardevol te blijven. Soms wordt het juist rijker als het tempo iets zakt en de aandacht groter wordt.
Geen smartphone, wel vrijheid
Opvallend is ook dat Martin geen smartphone heeft. Alleen een oude Nokia. Dat is tegenwoordig bijna bijzonder. Soms levert het praktische problemen op, zoals bij het voetveer van Breskens naar Vlissingen, waar je alleen nog digitaal kaartjes kunt kopen.
Martin loste het op zoals mensen dat vroeger deden: door gewoon in gesprek te gaan. En uiteindelijk mocht hij toch mee, met contant geld. Het is een klein voorval, maar het zegt veel. De wereld mag dan digitaler worden, menselijkheid brengt je soms nog steeds verder.
Gewoon doen
Voor komende zomer heeft Martin ook alweer een plan. Hij wil naar Aalten fietsen, naar een museum over evacués uit Scheveningen tijdens de oorlog. Zijn familie heeft daar toen bij boeren gezeten, en er hangen foto’s van hen. Zo wordt een fietstocht meer dan een route. Het wordt ook een verbinding met familiegeschiedenis en herinnering.
Aan het eind van het gesprek geeft Martin nog een eenvoudig advies aan jongere mensen. Gewoon doen, zegt hij. Fietsen verrijkt je leven en brengt rust. Het is een simpele zin, maar misschien juist daarom een sterke.
Want dat is wat in dit gesprek blijft hangen. Niet alleen de tochten, de tent of de oude Nokia. Maar vooral de manier waarop Martin blijft kiezen voor eenvoud, vrijheid en zijn eigen tempo. Gewoon onderweg, zolang het kan.
Luister ook de aflevering van de Fietsvakantie Podcast
In deze aflevering hoor je het verhaal van Martin Dijkhuizen: over Duindorp, de koopvaardij, wielrennen, fietsvakanties met zijn kinderen en de rust van eenvoudig onderweg zijn. Een aflevering voor iedereen die voelt dat fietsen soms veel meer is dan alleen van A naar B gaan.
Lees verder:
- De Fietsvakantie Podcast
- Fietsen met kinderen
- Koken op fietsvakantie
- Over fietsbeleving of waarom we op fietsvakantie gaan
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie