Thuis op de fiets

Over Kiki Rodenburg, liefleven vanaf de fiets en waarom bewegen soms meer zegt dan woorden

Sommige mensen praten over fietsen alsof het een hobby is. Een leuke manier om buiten te zijn, een sport, een route, een plan voor het weekend. En dan zijn er mensen zoals Kiki Rodenburg. Bij haar is fietsen geen bezigheid, maar een plek. Een manier van leven. Of zoals zij het zelf zegt: thuis is op de fiets.

Toen ik haar sprak voor de Fietsvakantie Podcast, werd al snel duidelijk dat het bij Kiki niet gaat over de fiets zelf. Niet over materiaal, gemiddelden of de snelste weg naar ergens. Zij zegt het mooier: ze deelt niet over de fiets, maar over het liefleven vanaf de fiets. En dat voel je. In haar woorden, in haar gedichten, in de manier waarop ze over buiten zijn praat. Alsof fietsen voor haar niet alleen beweging is, maar ook een vorm van thuiskomen.

“Wanneer je in het moment bent, dan ben je thuis in jezelf,” zei ze. Dat is zo’n zin die niet alleen iets uitlegt, maar ook even blijft hangen.

De fiets als terugkeer

Kiki groeide op met fietsvakanties. Fietsen hoorde bij thuis, bij gezin, bij op pad zijn. In haar puberteit raakte ze dat een beetje kwijt, zoals dat soms gaat met dingen die eerst vanzelfsprekend waren. Maar later kwam het terug. Niet als kopie van vroeger, maar als iets eigens. Alleen op de fiets, in haar begin twintig, merkte ze dat ze niet fietste omdat het gezond was of handig of sportief, maar simpelweg omdat het haar goed deed.

Dat is misschien wel de kern van haar verhaal: fietsen brengt iets in beweging wat met woorden alleen niet altijd lukt. Emoties, gedachten, verdriet, verlangen – het gaat stromen zodra haar benen draaien. Buitenlucht helpt, ritme helpt, vooruitgaan helpt. Niet als oplossing, wel als opening.

Fietsen is leven

De naam van haar Instagram-account ontstond niet als merknaam of strategie, maar bijna terloops. Tijdens een fietsvakantie met haar toenmalige vriend, ergens op dag twee, zag ze hem fietsen met tranen van geluk in zijn ogen. Twee blije mensen, onbevangen, als kinderen onderweg. Daar, op dat moment, viel het kwartje.

Fietsen is leven.

Een grote zin. Maar bij Kiki heeft die ook een tweede laag. Haar moeder verongelukte in 2016 tijdens een fietsvakantie. Sindsdien draagt die uitspraak niet alleen vreugde in zich, maar ook vergankelijkheid. Fietsen is leven, zegt ze. En dit leven is zeker geen gegeven.

Juist daardoor wil ze het leven vastpakken. Niet later. Niet ooit. Nu.

Dat maakt haar verhaal intens, maar nooit zwaar op een duwende manier. Eerder helder. Alsof ze heel goed weet dat liefde en verlies elkaar niet uitsluiten, maar juist vaak samen optrekken.

De fiets van haar moeder

Er zit nog iets bijzonders in haar fietstochten van de afgelopen jaren: ze reed die op de fiets van haar moeder. Een fiets uit 1993. Niet omdat dat nostalgisch klinkt, maar omdat die fiets haar daadwerkelijk droeg. Ze voelde zich er sterk op, vrij op, thuis op. Ze kon er eindeloos op fietsen zonder klachten, zonder gedoe, alsof die fiets haar precies gaf wat ze nodig had.

Na de laatste reis, naar Zwitserland, wist ze: dit was de laatste ronde. Die fiets gaat terug de schuur in. Niet als afdankertje, maar als monument. Een stil familiepunt. Een plek waar iets in bewaard blijft.

Dat is misschien ook wat fietsen bij haar doet: het maakt dingen niet per se lichter, maar wel draaglijker.

De eerste soloreis en de Zalkerdijk

Sommige reizen kies je. Andere kiezen jou.

Toen Kiki voor het eerst alleen op fietsvakantie ging, ergens rond haar tweeëntwintigste, bleek het niet alleen een tocht op eigen benen te worden. Terwijl ze haar spullen inpakte, kwam ineens het besef: ik ga naar de plek waar mijn moeder is overleden. Vier jaar lang was ze daar niet geweest. Nu wel.

Die eerste soloreis werd daardoor meer dan een route. Ze kwam aan op de camping bij de Zalkerdijk en werd daar opgevangen door mensen die haar verhaal niet alleen aanhoorden, maar ook droegen. Ze viel letterlijk in de armen van vreemden. Ze huilden samen. Zo’n moment waarop de wereld even niet groot en hard voelt, maar klein en menselijk.

Misschien is dat ook waarom solo reizen zo’n bijzondere kracht kan hebben. Je bent alleen, maar daardoor gebeurt er iets anders met ontmoetingen. Ze worden minder toevallig. Meer echt.

Groots in klein

Wie Kiki online volgt, merkt het al snel: zij heeft oog voor kleine dingen die groot worden. Niet groots in de zin van spectaculair, maar groots omdat ze landen. Een weggetje in de ochtend. Stilte zonder leegte. Het gevoel dat je nergens anders hoeft te zijn dan precies daar.

Ze zegt dat haar meest creatieve momenten op de fiets ontstaan. In haar hoofd dicht ze blijkbaar veel. En wat ze dan deelt, werkt juist omdat het niet te bedacht is. Zodra ze te lang gaat nadenken, merkt ze dat het minder binnenkomt bij anderen. Minder hart, meer hoofd.

Dat is een interessante spanning in haar verhaal. Want ondertussen is het maken van content voor haar meer dan fulltime werk geworden. Een video van een minuut kan twee dagen kosten. Veel mensen zien alleen het eindresultaat. Niet de tijd, het schuiven, het zoeken, het opnieuw beginnen. Maar misschien is dat juist waarom het werkt: omdat er onder die eenvoud heel veel aandacht zit.

Zonder veel planning, met veel richting

Kiki plant liefst zo min mogelijk. Plannen geeft haar stress, zegt ze. Richting kiezen wel, maar de invulling mag onderweg ontstaan. Dat klinkt romantisch, en dat is het deels ook, maar het is ook een kwestie van ervaring. Ze weet inmiddels dat ze met weinig planning juist meer rust voelt.

Dat zie je terug in haar tochten. Naar Kopenhagen bijvoorbeeld, min of meer een week van tevoren besloten. Daarna in hoog tempo nog even leren hoe je een band verwisselt. En dan gewoon gaan. Vijf dagen achter elkaar 160 kilometer fietsen. Niet in een fietsbroek, maar in een gewone legging. Zonder gedoe. Zonder zadelpijn. Zonder de hele voorraadkast aan gadgets die de fietswereld je soms wil aansmeren.

Daar zit iets bevrijdends in. Alsof ze wil zeggen: maak het niet groter dan nodig is. Je hoeft niet ver, je hoeft niet hard, enkel vanuit je hart en van start.

Zwitserland in december

Een andere tocht bracht haar in december naar Zwitserland, om peetante te worden van het kindje van een vriendin. Ook dat is typisch Kiki: een fietsreis niet alleen als avontuur, maar als verbinding. Als beweging met betekenis.

Wat haar daar vooral opviel, waren de korte dagen. Dat het licht al rond half vijf weg was. Dat de kou energie vrat. Maar ook dat het leeg was. Wegen die in de zomer waarschijnlijk vol auto’s en recreanten zitten, waren nu bijna verlaten. Buiten het seizoen fietsen past haar duidelijk. Ze houdt van de rafelrandjes van het jaar. Niet van drukte, niet van pieken, niet van volgeboekte maanden.

Het liefst zoekt ze de ruimte op als anderen nog binnen zitten of alweer naar huis zijn.

Richting Italië

En de toekomst? Die lijkt voor nu naar Italië te wijzen. Richting Rome, zegt ze. Niet omdat het moet, maar omdat het klopt. Dat is misschien het mooiste woord in haar hele verhaal: kloppend. Geen harde doelen, maar richtingen die kloppen. Geen bucketlist, maar gevoel.

Misschien is dat uiteindelijk wat haar verhaal zo prettig maakt om naar te luisteren. Het is niet opgepoetst. Niet groot gemaakt. Niet vol verklaringen. Het is een verhaal van iemand die dankzij de fiets niet hoeft te landen, omdat ze onderweg al helemaal aankomt.

En misschien is dat wel precies waar zoveel fietsers naar zoeken: niet alleen een route, maar een plek waar je even helemaal samenvalt met het moment — ergens op fietsvakantie in het buitenland.

Niet alleen een route.
Niet alleen een vakantie.
Maar een plek waar je even helemaal samenvalt met het moment.

Thuis, op de fiets.

Podcastaflevering

Wil je meer zien van Kiki, volg dan haar dan op Instagram @fietsenisleven.