Sommige fietstochten zijn groot in afstand. Andere groot in betekenis. De 100 Cols Tocht is allebei. In gesprek met Ronald Rondeel werd al snel duidelijk dat deze ronde door Frankrijk niet alleen draait om cols en hoogtemeters, maar vooral om ritme, stilte, landschap en het langzaam groeien in een groot fietsproject.
In ’t kort
De 100 Cols Tocht is een ronde door Frankrijk van ruim 4.000 kilometer, met 211 cols en ongeveer 70.000 hoogtemeters.
De route voert door de Vogezen, Pyreneeën, Cevennen, Provence, Alpen en Jura.
Er is geen wedstrijdelement. Je rijdt in je eigen tempo, op een racefiets, gravelbike of trekkingfiets.
De tocht mag ook over meerdere jaren worden uitgespreid.
Het is de Elfstedentocht voor de fietsreiziger.
Niet elke fietstocht laat zich vangen in kilometers alleen. Soms is een route vooral een idee dat onder je huid gaat zitten. Iets waarvan je eerst denkt: dat is wel heel groot. Tot iemand het terugbrengt tot iets eenvoudigs.
“Een olifant eet je op in kleine stukjes.”
Ronald Rondeel zegt het bijna achteloos, maar in die ene uitspraak zit meteen de hele geest van de 100 Cols Tocht besloten. Want de olifant in dit verhaal is groot. Heel groot. Een ronde van ruim 4.000 kilometer door Frankrijk, goed voor 70.000 hoogtemeters en meer bergpassen dan de naam doet vermoeden. Niet honderd, maar feitelijk 211 cols en passen.
En toch is dat maar de helft van het verhaal. Want wie beter luistert, hoort iets anders. Geen wedstrijd. Geen haast. Geen stoerdoenerij. Wel rust, ritme, bergen, stilte en het langzaam dichter bij jezelf komen.
Dat maakt de 100 Cols Tocht misschien wel zo bijzonder.
Een ronde door Frankrijk, maar dan voor fietsdromers
De 100 Cols Tocht bestaat al sinds eind jaren zeventig en is in de loop der jaren uitgegroeid tot een begrip onder liefhebbers van lange bergritten. Toch is de tocht nog verrassend onbekend in Nederland. Misschien komt dat doordat hij zich niet opdringt. Er is geen commercieel circus omheen gebouwd. Geen massastart, geen tijdwaarneming, geen wedstrijdelement.
De organisatie ligt al decennialang in handen van vrijwilligers. De route wordt bovendien elke paar jaar aangepast om drukkere wegen te vermijden en juist de mooiste weggetjes te vinden. Dat zegt veel over het karakter van deze tocht. Het gaat niet alleen om cols afvinken, maar om de ervaring onderweg.
De route begint in Saverne, aan de noordkant van de Vogezen. Van daaruit trekt de lijn zich als een grote boog door Frankrijk. Eerst zuidwestwaarts, richting de uitlopers van de Pyreneeën. Daarna dwars door de Pyreneeën, langs de Cevennen en de Provence, richting Nice en Monaco. Vervolgens de Alpen in, via een stukje Zwitserland naar de Jura, en tenslotte terug naar de Vogezen.
Wie dat zo leest, voelt het al een beetje: dit is geen gewone route. Dit is Frankrijk in bergvorm.
De grote namen, en de onverwachte kuitenbijters
Natuurlijk zitten de beroemde cols erin. Namen die ook bij niet-klimmers iets oproepen: de Tourmalet, de Ventoux, de Galibier en de Grand Ballon. Dat zijn de reuzen waar je als fietser misschien al jaren tegenaan kijkt. De bergen van de verbeelding.
Maar het mooie aan Ronalds verhaal is dat hij ook iets anders laat zien. Niet altijd zijn de bekende namen de lastigste. Juist de onbekende cols kunnen verraderlijk zijn. Wegen die onregelmatig stijgen, je ritme breken en je onverwacht de das omdoen.
Hij noemt bijvoorbeeld de Marie-Blanque, zo’n col die minder beroemd is, maar je wel volledig uit je slag kan halen. Dat is misschien ook precies de charme van deze tocht. De 100 Cols is niet alleen een verzameling klassieke klimnamen. Het is juist ook een ontdekkingstocht langs minder bekende wegen, stillere gebieden en onverwachte momenten waarop je denkt: wat is het hier ongelooflijk mooi.
[Interne link naar artikel over cols, bergen of Ventoux/Tourmalet invoegen]
Geen wedstrijd, maar een beleving
Wie bij 4.000 kilometer en 70.000 hoogtemeters meteen denkt aan afzien, wordt door Ronald vriendelijk gecorrigeerd. Ja, het is zwaar. Maar nee, het is geen wedstrijd. En dat maakt alles anders.
Je mag deze tocht rijden zoals die bij jou past. Op een racefiets, op een gravelbike of op een trekkingfiets met volle bepakking. In één seizoen, of verspreid over meerdere jaren. Licht bepakt met hotelovernachtingen, of juist kamperend en zelfvoorzienend.
Dat gegeven haalt iets wezenlijks naar voren. De 100 Cols Tocht is geen test om te bewijzen hoe sterk je bent. Het is een uitnodiging. Een groot project dat je stukje voor stukje mag benaderen. Zoals Ronald het zegt: een olifant eet je op in kleine stukjes.
En precies daarin zit ook iets hoopgevends. Zo’n tocht hoef je niet in één keer te overzien. Je hoeft alleen maar bereid te zijn aan het eerste stukje te beginnen.
Hier vind je klimtips voor fietsvakantie-fietsers.
Acht weken, verspreid over twee jaar
Ronald reed de tocht zelf in 2021. In totaal deed hij er acht weken over, verdeeld over 2020 en 2021. Zijn vrouw reed vooruit met de buscamper, wat de reis comfortabel maakte, maar nog altijd bleef de kern van het avontuur hetzelfde: elke dag opnieuw de fiets op, de weg in, de bergen tegemoet.
Juist dat beeld spreekt tot de verbeelding. Niet zozeer het heroïsche van honderd cols, maar het dagelijkse ervan. Opstaan, ontbijten, vertrekken. Klimmen. Dalen. Water bijvullen. Eten. Verder. Tot je aan het eind van de dag ergens aankomt, moe maar voldaan. En de volgende ochtend weer opnieuw.
Dat is het ritme waarin veel lange fietstochten hun magie krijgen. Niet in één groot hoogtepunt, maar in de opeenvolging van eenvoudige dagen die samen een groot verhaal vormen.
De stilte van de bergen
Op de vraag wat de tocht voor hem persoonlijk zo bijzonder maakt, komt Ronald niet met cijfers. Hij noemt de schoonheid van de natuur. De kracht van de bergen. Het urenlang fietsen over stille wegen waar je soms niemand tegenkomt.
Dat is misschien wel het meest aantrekkelijke element van dit soort tochten. Niet alleen de sportieve uitdaging, maar de ruimte. De leegte. Het gevoel dat je even losraakt van alles wat normaal om aandacht vraagt.
In die stilte gebeurt iets. Je kijkt beter. Je voelt meer. Je hoofd wordt rustiger. En ergens onderweg, vaak zonder dat je het meteen doorhebt, kom je ook dichter bij jezelf.
Dat is een groot woord, maar op de fiets blijkt het verrassend vaak te kloppen.
Pyreneeën, Alpen, Jura: elke streek zijn eigen karakter
Een van de mooie dingen aan deze route is dat hij niet één soort bergervaring biedt. Elke streek heeft zijn eigen toon.
De Pyreneeën zijn volgens Ronald groener en rustiger. Daar hangt nog meer het gevoel van afgelegenheid, van echt door een bergwereld trekken. De Alpen zijn weer grootser, hoger en spectaculairder. Met toppen waar de sneeuw zichtbaar blijft en cols die een bijna mythische uitstraling hebben.
En daartussen liggen ook nog de Vogezen, het Centraal Massief, de Cevennen, de Provence en de Jura. Allemaal met hun eigen sfeer, hun eigen wegen, hun eigen manier van klimmen.
Juist die afwisseling maakt de 100 Cols Tocht zo rijk. Je rijdt niet alleen een zware ronde. Je rijdt als het ware door verschillende gezichten van Frankrijk heen.
Een tocht met een eigen gemeenschap
Voor deelnemers is er een compleet routepakket, met een gedetailleerde beschrijving, een persoonlijke GPX-track en een adressenbestand met campings en hotels. De inschrijving kost eenmalig zestig euro. Daarna blijf je deelnemer.
Wie de tocht volbrengt, wordt opgenomen in het officiële register. Inmiddels staan daar zo’n zeshonderd namen in. Dat aantal zegt iets. Niet alleen over de zwaarte van de tocht, maar ook over de bijzonderheid ervan.
De 100 Cols is geen massafenomeen. Het is eerder een stil verbond van mensen die weten wat het is om zo’n groot fietsproject aan te gaan. Ronald noemt het niet voor niets de Elfstedentocht voor de fietsreiziger.
Dat is een mooie vergelijking. Niet omdat het om snelheid of prestatie gaat, maar omdat het iets oproept van traditie, mythe en verbondenheid.
Stel je dromen niet te lang uit
Aan het einde van het gesprek geeft Ronald een advies dat misschien nog wel verder reikt dan deze tocht alleen. Bereid je goed voor, zegt hij. Bouw conditie op. Zoek de heuvels op, liefst met bepakking. Maar vooral: stel je dromen niet te lang uit.
Dat is misschien de zin die na zo’n gesprek blijft hangen.
Want de 100 Cols Tocht is in zekere zin extreem. 4.000 kilometer. 70.000 hoogtemeters. Meer dan tweehonderd cols. En tegelijk laat het verhaal van Ronald horen dat dit soort projecten niet beginnen bij cijfers, maar bij verlangen. Bij de wens om iets groots mee te maken. Om Frankrijk op een intense manier te beleven. Om jezelf te verrassen. Om in kleine stukjes iets te doen wat eerst veel te groot leek.
Misschien is dat ook waarom dit soort routes zo aantrekkelijk blijven. Ze laten zien dat avontuur niet alleen voor anderen is. Niet alleen voor topsporters of mensen met eindeloos veel ervaring. Maar voor gewone fietsers met een goede conditie, een heldere motivatie en de bereidheid om het stap voor stap te doen.
En misschien is dat wel precies waarom de 100 Cols Tocht op je lijst zou moeten staan.
Niet omdat het makkelijk is. Maar omdat het groot is. Omdat het mooi is. Omdat het Frankrijk op z’n indrukwekkendst laat zien. En omdat sommige dromen nu eenmaal vragen om een eerste pedaalslag.
Meer informatie over de tocht is te vinden via 100cols.nl.
Luister naar het verhaal van Ronald Rondeel
Meer afleveringen vind je op onze podcast-pagina.
Meest gestelde vragen over de 100 cols tocht
De 100 Cols Tocht is een lange fietsroute door Frankrijk langs meer dan 200 cols en bergpassen. De ronde is ruim 4.000 kilometer lang en voert door onder meer de Vogezen, Pyreneeën, Alpen en Jura.
De tocht is zwaar, met ongeveer 70.000 hoogtemeters. Toch is het geen wedstrijd. Je rijdt in je eigen tempo en kunt de route spreiden over meerdere jaren.
Ja, dat is juist een van de sterke kanten van deze tocht. Veel deelnemers verdelen de route over meerdere vakanties of jaren.
De tocht is geschikt voor fietsers met een goede conditie, klimzin en doorzettingsvermogen. Je hoeft geen wedstrijdrijder te zijn.
Deelnemers krijgen een routebeschrijving, een persoonlijke GPX-track en een adressenbestand met campings en hotels langs de route.
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie