Dag 7 — De rust tussen de barbecuekarren
De aardige mensen van gisteren zorgen ervoor dat mijn telefoon vanmorgen weer helemaal opgeladen is. Dat voelt op fietsvakantie tegenwoordig bijna net zo belangrijk als een volle bidon. Rond negen uur vertrek ik richting de dichtstbijzijnde supermarkt. Het inpakken van de tent gaat nog niet bepaald soepel. Het was tenslotte de eerste nacht in de tent deze reis, dus ik moet het ritme van opzetten, inpakken en verdelen van alle spullen duidelijk nog even terugvinden. Maar haast heb ik eigenlijk niet. De route naar Bad Hersfeld is grotendeels vlak en dat merk je meteen aan je hoofd.
Toch doen andere mensen die ochtend wél aan haasten.
Pinksteren hangt in de lucht en dat zie je direct in de supermarkt. Winkelwagens vol vlees, sauzen, chips en bier. Het barbecueweekend is begonnen nog voordat het officieel begonnen is. Onbegrijpelijk eigenlijk dat hier geen snelkassa’s bestaan. Ik mag nog wel voor één klant invoegen, maar voor me ligt een band die afgeladen is met boodschappen. Twee klanten verder wordt er contant afgerekend. Muntje voor muntje.
Gelukkig heb ik geen haast, maar wel trek.
In mijn tas liggen inmiddels chocobroodjes te wachten, samen met broodjes, kaas en tomaatjes. Ik reken af met mijn telefoon en vertrek op zoek naar een bankje voor koffie en ontbijt. Alleen: het beloofde bankje komt niet. Uiteindelijk beland ik op een industrieterrein waar een paar grote brocco’s staan opgesteld. Niet bepaald idyllisch, maar prima als geïmproviseerde ontbijttafel. Daar smaken de chocobroodjes trouwens uitstekend.
Het fietspad langs de Eder voert ondertussen verder richting de monding. Alleen die monding zelf krijg ik nergens echt te zien. Het water wel. Het fietspad ook. Maar ineens verandert de route ongemerkt in de Fulda-Radweg. Alsof de ene rivier de andere onderweg gewoon overneemt. En eerlijk is eerlijk: ook deze route is prachtig.
Alleen wel erg zonnig.
Bijna nergens schaduw. In Rotenburg stap ik daarom een apotheek binnen voor zonnebrand. Er zijn vandaag veel fietsers onderweg. Eén roept me iets toe terwijl we elkaar passeren. Iets in de trant van: “Man, je hebt veel bij je!” Of misschien: “Je hebt veel nodig op fietsvakantie!” Ik versta maar de helft, maar de glimlach erbij begrijp ik prima.
In Rotenburg koop ik ook nog een paprika voor vanavond. Kleine boodschappen beginnen inmiddels onderdeel van de reis te worden. Niet meer groot denken. Gewoon: brood, koffie, paprika, water.
Aan het einde van de middag bereik ik Bad Hersfeld. Net buiten de binnenstad ligt een kanovereniging waar je zou kunnen overnachten. “Zou kunnen” inderdaad, want helemaal zeker weet ik het nog niet. Zeker niet nu Pinksteren begonnen is. Voor het verenigingsgebouw staat één grote tent met uiteraard een barbecue erbij. Een ketting sluit het terrein af.
Als dit maar geen feestcamping is, denk ik nog.
Ik loop toch maar naar binnen. Een man onder de tent blijkt ook gewoon gast te zijn, maar hij belt direct even de eigenaar. “Komt goed,” zegt hij. Daarna laat hij me alvast de wc’s, douches en keuken zien. Alles ziet er verrassend netjes uit. Ik zet de tent op en besluit daarna eerst maar eens te gaan douchen.
Precies op dat moment verschijnt de eigenaar. Een vrolijke man. “Twaalf euro,” zegt hij lachend. “Naam even opschrijven, dan is het goed.” Ik krijg zelfs de sleutel van de toegangsketting mee, die ik morgen in de brievenbus mag doen.
En ineens weet je het zeker.
Het wordt een mooie avond.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie