Dag 14 – De stand van de fietsziel op tien
De stand van de fietsziel staat vandaag kennelijk op tien.
Ik merk het al zodra ik van de camping vertrek. In de frisse ochtendzon lach ik naar iedereen die ik tegenkom. Wandelaars, fietsers, hondenbezitters. Zelfs mensen die wat nors kijken, krijgen een glimlach cadeau. Soms krijg ik er eentje terug.
Via stadsparken en bosranden fiets ik München uit. Brede fietspaden, een blauwe lucht en links van mij de Isar. Het eerste doel van De Grote Zuidwaartse Boog ligt achter me. Gisteren kwam ik aan in München, vandaag begint een nieuw hoofdstuk.
Even later sla ik af naar de Mangfall, ook al zo’n prachtige Beierse rivier. Onderweg wijst een man mij op een waterpunt waar onafgebroken helder water uit een kraan stroomt.
“Drink dat maar eens,” zegt hij.
Het lauwe campingwater in mijn bidons verdwijnt zonder pardon in het gras. Daarna vul ik alles opnieuw. Een slok.
Hij heeft gelijk.
Het smaakt alsof het rechtstreeks uit de Alpen komt. Koud, helder en fris. Alsof de bergen zichzelf alvast aan mij voorstellen voordat ik er echt ben.
En ondertussen verschijnen ze ook daadwerkelijk aan de horizon.
De Alpen.
Niet als een paar heuveltjes, maar als een indrukwekkende muur van bergen. Grote jongens. Zodra ik ze zie, moet ik lachen.
Terwijl ik verder fiets, vraag ik me af waarom ik eigenlijk zo vrolijk ben.
Natuurlijk, ik heb goed geslapen. De zon schijnt uitbundig. Het wordt 27 graden. De benen voelen goed. Maar dat is niet het hele verhaal.
Langzaam dringt het tot me door dat gisteren ook een kleine ontlading was. De route Beter naar Beieren heb ik maanden geleden zelf samengesteld. Achter de laptop lijnen trekken, rivieren verbinden, rustige wegen zoeken en etappes bouwen. En nu ik hem daadwerkelijk heb gefietst, blijkt hij te kloppen. Op één klein stukje na misschien, maar verder voelde de route precies zoals ik had gehoopt.
Dat geeft voldoening.
En dan is er nog iets.
Volgende week fiets ik in Italië.
Die gedachte alleen al zorgt voor een glimlach.
Hoog boven mij zweven paragliders door de lucht. Ze lijken bijna stil te hangen boven het landschap. Ik zoek een plek voor de lunch.
In een supermarkt heb ik iets gekocht wat je in Nederland nauwelijks ziet: gekleurde hardgekookte eieren. Samen met tonijn van John West en verse broodjes vormt het een verrassend smakelijke lunch.
Geen culinaire hoogstandjes misschien.
Maar onderweg smaken eenvoudige maaltijden vaak beter dan menig restaurantgerecht.
De kilometers vliegen voorbij. Al om twee uur arriveer ik op camping Hofbauer in Prien am Chiemsee. De receptie in de kiosk gaat net open.
Voor het eerst deze reis krijg ik een plek met stroom.
Wanneer ik naar het sanitairgebouw loop, begrijp ik direct waarom deze camping vijf sterren heeft gekregen. Alles blinkt. Alles werkt. Alles klopt.
Daar hangt wel een prijskaartje aan. Een kale overnachting kost hier 27 euro, en dan moet de stroom nog apart worden afgerekend. Maar eerlijk is eerlijk: dit is een camping waar weinig op aan te merken valt.
Er is zelfs een restaurant op het terrein.
Vanavond wacht mij daarom een ingewikkeld dilemma. Zelf koken of aanschuiven op het terras.
Van de Chiemsee heb ik vandaag overigens nog niets gezien. Ook een goede foto van de Alpen ontbreekt nog. Ze staan daarvoor nog net iets te ver weg. Op foto’s verdwijnen ze bijna in de verte, terwijl ze in werkelijkheid de hele horizon beheersen.
Maar dat geeft niet.
Soms hoeft een bestemming zich niet meteen helemaal prijs te geven.
Vandaag waren de bergen er gewoon. Aan de horizon. Groot genoeg om indruk te maken, ver genoeg weg om nieuwsgierig te blijven.
Morgen zijn ze er weer.
Net als de Chiemsee.
Ik kijk nog één keer richting het zuiden.
Daar liggen de Alpen.
En daarachter wacht Italië.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie