Dag 15 – Van Salzburg naar de schaduw van de Alpen
De Alpen kondigen zich niet aan met een bord langs de weg. Ze groeien langzaam aan de horizon, totdat je ineens beseft dat ze het landschap zijn geworden.
Vanuit Prien am Chiemsee volg ik de zuidkant van het meer. Het is al vroeg warm en de benen mogen meteen aan het werk. Voor en na de A8 wachten enkele stevige klimmen. Niet onoverkomelijk, maar genoeg om de dag serieus te openen. Terwijl ik omhoog trap, weet ik nog niet dat daar later een mooie beloning tegenover zal staan.
Na het klimwerk opent het landschap zich richting Traunstein. De weg helt omlaag en kilometers lang volgen snelle afdalingen. Het zijn van die stukken waarop de fiets bijna vanzelf lijkt te rijden. De wind suist langs mijn oren en voor even hoef ik alleen maar te sturen.
In Traunstein klinkt muziek. Op een plein speelt de plaatselijke blaaskapel zich warm. Trompetten, hoorns en tuba’s vullen de lucht. Ik maak een opname voor later. Zulke geluiden vertellen vaak meer over een plek dan een foto ooit kan doen. Ondertussen is het flink warm geworden, maar langzaam verschijnen er wolken aan de horizon.
Niet veel later bereik ik de Salzach. Op de brug steek ik de grens over naar Oostenrijk. Dat merk ik niet alleen aan het plaatsnaambord. Er is opvallend veel politie aanwezig. Auto’s worden gecontroleerd en zelfs een plaatselijke bus staat omsingeld door grensagenten. Niemand lijkt hier ongezien de Bundesrepublik binnen te komen.
De eerste kilometers in Oostenrijk voelen vertrouwd. Het landschap verandert niet abrupt en ook de taal blijft dezelfde. Toch voelt het alsof een nieuw hoofdstuk begint. München ligt inmiddels achter me. Oostenrijk ligt voor me.
Voor de lunch zoek ik een plek aan de Salzach. Vanaf de oever kijk ik richting Salzburg, waar hoog boven de stad de vesting troont. De rivier stroomt rustig voorbij terwijl ik mijn broodjes opeet. Het is zo’n moment waarop de dag even stilstaat.
Daarna wacht Salzburg zelf.
Of beter gezegd: Salzburg wacht op heel veel mensen tegelijk.
Het is – zeg maar – gezellig druk. Op sommige plekken lijkt het alsof ik bijna over de hoofden zou kunnen fietsen. Ik stap af en wandel door de stad. Pleinen, terrassen, kerktorens, winkeltjes en bezoekers uit alle windstreken. Alles wat je van Salzburg verwacht, is er ook daadwerkelijk.
Stiekem hoop ik Mozart tegen te komen. Dat gebeurt natuurlijk niet. Wel kom ik overal Mozartkugeln tegen. Achteraf bedacht ik dat ik best een doosje had kunnen kopen. Maar op het moment zelf wist ik niet hoe. Voor je het weet ben je de stad alweer uit gefietst, zonder Mozartkugeln maar met genoeg indrukken voor een hele dag.
Na Salzburg pak ik de route weer op. De Alpen-Adria-route (EV7) heet hier de Tauernradweg en volgt trouw de loop van de Salzach. Het fietst heerlijk. De rivier wijst de weg naar het zuiden en de kilometers verdwijnen bijna ongemerkt onder de wielen.
Maar langzaam verandert het decor.
In de verte verschijnen donkere contouren. Eerst lijken ze nog onderdeel van de horizon, maar gaandeweg worden het bergen. Grote bergen.
De laatste tien kilometer van de dag beginnen de heuvels weer. Niet zwaar, maar voldoende om eraan herinnerd te worden dat het echte bergwerk nog moet komen. Tegelijkertijd schuift een donker wolkendek over de toppen. De lucht wordt steeds dreigender. Af en toe valt er een spat regen.
Wanneer camping Torrenerhof verschijnt, hoef ik niet lang na te denken.
Voor het opzetten van de tent schuil ik nog even bij het sanitairgebouw. Er blijkt geen receptie te zijn. Op een bord staat dat ik zelf een plek mag uitzoeken en me tussen zes en acht uur in het hotel kan melden. Ik houd wel van die eenvoud. Zoek een plek, zet je tent neer en voel je welkom.
Terwijl de tent uiteindelijk staat worden de bergen weer door de zon verlicht, en denk ik aan morgen.
Nog 85 kilometer tot de treintunnel.
De Alpen kondigden zich vanochtend voorzichtig aan aan de horizon. Nu staan ze recht voor me. Morgen fiets ik er verder in.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie