Dag 16 – Nog vijf kilometer verder
Sommige dagen zijn zwaarder dan ze op papier lijken.
Vanmorgen vertrok ik met het idee dat ik vooral omhoog zou fietsen. Dat klopte ook. Maar niet op de manier waarop je een bergpas normaal beklimt. Een gewone pas is eerlijk. Die loopt gestaag omhoog. Je vindt een ritme, schakelt een tandje terug en blijft klimmen tot de top.
De weg naar de Tauern deed iets anders.
Hij steeg per saldo, maar tussendoor ging het steeds weer naar beneden. Zes beklimmingen. Drie afdalingen. Net als ik dacht dat ik hoogte had gewonnen, mocht ik een deel daarvan weer inleveren om het vervolgens opnieuw terug te verdienen. Het hoogteprofiel leek meer op een zaagblad dan op een bergpas.
Aan het eind van de dag stonden er 88 kilometer en 1289 hoogtemeters op de teller.
En ik was bepaald niet de enige die onderweg was.
Op deze zonnige zondag leek half Europa op de fiets te zitten. Gezinnen, e-bikers, vakantiefietsers, wielrenners. Alleen op een zomerse dag in Zeeland is het drukker. De Alpen-Adria-route is populair, en vandaag was dat goed te merken.
Toch bleef het een prachtige dag. Hoe hoger ik kwam, hoe nadrukkelijker de bergen zich begonnen te tonen. De dalen werden smaller, de hellingen steiler en de toppen indrukwekkender. Ik voelde dat ik steeds dichter bij een bijzonder punt van de reis kwam.
De laatste kilometers moest ik volledig op eigen kracht afleggen. Geen trein, geen tunnel, geen afdaling. Gewoon trappen.
Uiteindelijk bereik ik Bad Gastein. Daar moet ergens de beroemde autotrein vertrekken die fietsers, auto’s en reizigers door de Tauern naar Karinthië brengt. Ik zie het station. Ik bekijk de liften. Ik loop wat rond.
Maar waar is die trein eigenlijk?
Pas na een tijdje dringt het tot me door.
Ik ben op het verkeerde station.
De trein vertrekt niet vanuit Bad Gastein, maar vanuit Böckstein.
Nog vijf kilometer verder.
Na een dag als deze zijn vijf kilometer ineens meer dan vijf kilometer.
Gelukkig klopt het in Böckstein allemaal wel. Hier staan de auto’s, hier staan de fietsen en hier vertrekt de trein. Niet veel later verdwijn ik met fiets en al de berg in.
Dat blijft toch iets bijzonders. Je fietst niet over de Alpen heen, maar er dwars doorheen.
Aan de andere kant kom ik uit in Mallnitz. Ik heb nog tijd op de klok. Genoeg tijd zelfs om alvast een flink stuk af te dalen richting het Draudal. De verleiding is groot.
Maar niet alles hoeft vandaag.
Morgen wacht de lange afdaling naar Villach. Daar is nog een camping. Daarna volgt een lang traject zonder campings en dus is dit een mooie plek om de dag af te sluiten.
Op camping Hochoben zet ik de tent op tussen de bergen. De klim naar de Tauern ligt achter me. Het zuiden komt steeds dichterbij.
De afdaling naar het zuiden wacht nog even.
Vanavond laad ik mijn accu op. En mezelf.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie