Dag 18 – Cappuccino na de Alpen
Niet het grensbord, maar de cappuccino vertelde mij dat ik in Italië was aangekomen.
Vanmorgen verliet ik Villach voor de tweede keer. Omdat de route een stukje dubbel liep, wist ik precies waar ik nog wat boodschappen kon doen. De laatste inkopen in Oostenrijk. Daarna ging het richting Pöckau. Vanaf daar was het nog zo’n vijftien kilometer naar het hoogste punt van de Alpen-Adria-route.
Na alle klimkilometers van de afgelopen dagen voelde dat bijna symbolisch. Nog één keer omhoog. Nog één keer de Alpen. En daarna mocht het gebeuren.
Na de Italiaanse grens begint de route direct van karakter te veranderen. De afdaling door het Canaledal is lang, geleidelijk en vooral ontzettend comfortabel. Grote delen van de route volgen oude spoortrajecten. Tunnels, viaducten en brede fietspaden rijgen zich aaneen. Het voelt alsof iemand een autostrada speciaal voor fietsers heeft aangelegd.
Kilometers verdwijnen bijna ongemerkt onder de wielen.
En anders dan op sommige stukken eerder deze reis, fiets je hier zelden alleen. Overal rijden fietsers. Stellen, gezinnen, vakantiefietsers met volle bepakking en sportieve dagjesmensen. Iedereen lijkt dezelfde kant op te gaan: naar het zuiden.
Onderweg zijn er voldoende barretjes en terrasjes. Dat kwam goed uit toen ik naar een toilet zocht. Ik stapte een bar binnen en vroeg: “Posso usare il bagno?”
“Certo,” kreeg ik als antwoord.
Voor klanten gratis. Anders één euro.
De oplossing was eenvoudig. Ik werd klant.
Even later stond er een cappuccino voor me. En terwijl ik de eerste slok nam, wist ik het zeker: nu ben ik echt in Italië. Hoe krijgen die Italianen het toch voor elkaar? De koffie smaakt hier altijd alsof iemand er een geheim ingrediënt aan heeft toegevoegd.
Misschien was dat wel het moment van de dag.
Niet het hoogste punt. Niet de grens. Niet eens de afdaling.
Gewoon een cappuccino aan een Italiaanse bar.
De rest van de middag bleef de route heerlijk doorrollen. Over lange viaducten met metalen roosters die onder de banden een bijzonder geluid maakten. Soms leek het alsof ik zelf over een spoorlijn reed. Geen wonder misschien, want veel van deze route ligt precies waar vroeger de treinen reden.
Rond twee uur arriveerde ik bij Camping Ai Pioppi. Op een bord staat trots vermeld dat de camping al sinds 1955 bestaat. Mijn tent staat vandaag tussen de populieren. De accu mag in het restaurant aan de lader.
“Kom je vanavond pizza eten?” wordt gevraagd.
Jazeker.
Na 107 kilometer staat de teller van De Grote Zuidwaartse Boog inmiddels op 1.690 kilometer.
Morgen wacht nog één rit. Ruim honderd kilometer naar de Adriatische Zee. Het slot van deel twee van deze reis.
Maar eerst pizza. En misschien nog een cappuccino.
Je moet tenslotte ook iets van de Italiaanse cultuur meepakken.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie