Dag 19 – De zee achter de regen
Gisteravond begon Italië zoals Italië hoort te beginnen: met pizza.
Na ruim een jaar stond er weer een echte Italiaanse pizza voor mijn neus. Het bleek direct een schot in de roos. Alleen de tiramisu ontbrak. Dat gemis werd gelukkig opgevangen door een kersentaartje en een café. Terwijl ik daarvan genoot, raakte ik in gesprek met een fietser uit München. Hij keek naar mijn fiets en begon te lachen.
“Jij bent toch die man met die blauwe fiets?”
Hij en zijn vrouw hadden me onderweg al meerdere keren gezien. Sterker nog: hij had zelfs een foto van mijn fiets gemaakt. Die combinatie van veel bagage en toch stevig doorfietsen was hem opgevallen. Grado was ook hun eindbestemming, al zouden zij eerst nog via Udine rijden. En daar blijven voor enkele dagen.
Niet veel later begon het te regenen.
En het hield voorlopig niet meer op.
De hele nacht tikten de druppels op het tentdoek. Af en toe begeleid door gerommel van onweer. Toen ik ’s morgens de tent opende, was er eigenlijk niets veranderd. Regen. Op de camping. Op de weg. In de lucht.
Ik trok zelfs een extra jas aan onder mijn regenkleding. Dat zegt genoeg. Italië stond op de routekaart, maar de temperatuur had daar duidelijk nog geen boodschap aan.
Volgens het weerbericht zou het vanaf de middag droog worden.
Dat klopte uiteindelijk ook.
Alleen begon die middag pas rond zes uur.
De laatste etappe van de Alpen-Adria-route werd daardoor een lange tocht door regen, opspattend water en grijze luchten. Gelukkig was ik niet alleen onderweg. De route is uitstekend bewegwijzerd en vandaag leek het soms alsof we in een grote colonne reden. Overal fietsers. Bekende gezichten van eerdere dagen. Sommigen haalden me in, anderen zag ik later weer terug bij een stopplaats of kruising. Iedereen met hetzelfde doel.
Grado.
Ondanks de regen bleef dat een bijzonder gevoel geven.
Na weken van fietsen, eerst naar München en daarna verder over de Alpen-Adria-route, lag daar uiteindelijk de Adriatische Zee.
Om drie uur reed ik Grado binnen.
Bij het eindbord stopte ik natuurlijk voor de traditionele foto. Een eenvoudig bord, maar wel eentje dat symbool stond voor veel meer dan honderd kilometer van vandaag. Achter me lagen 1.793 kilometer, duizenden hoogtemeters, rivierdalen, bergen, regen, zon, campings, gesprekken en onverwachte ontmoetingen.
Daarna reed ik rustig door naar Camping Al Bosco.
Voor het eerst deze reis boekte ik direct twee nachten. Triëst mag nog even wachten.
Nog voordat de tent goed en wel stond, ontstonden alweer de eerste gesprekken. Een man uit Rosenheim sprak verrassend goed Nederlands. Vier jaar had hij in Amsterdam gewoond en gestudeerd. Inmiddels was hij met zijn gezin op vakantie. Hij kwam zelfs nog een tweede keer langs om verder te praten en vragen te stellen over de reis.
Terwijl de regen eindelijk langzaam minder werd, besefte ik dat de Alpen-Adria-route erop zat.
De zee lag achter de camping.
En achter de regen.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie