Dag 21 – De lange weg naar The Ranch
Soms heb je van die dagen waarop alles net wat meer moeite kost. Vandaag was zo’n dag.
Toen ik vanochtend vertrok uit Fogliano voelde ik al dat het geen dag zou worden waarop de kilometers vanzelf onder de wielen verdwenen. Het doel lag ergens onder de Alpen, die de hele dag als een indrukwekkende muur rechts van mij bleven liggen. Mooi om te zien, maar ook een constante herinnering dat het landschap hier nooit helemaal vlak is.
De AIDA-route had vandaag ook niet overal zin om mee te werken. Door de vele regen van de afgelopen dagen stonden sommige stukken onder water. Een tunnel bleek zelfs volledig ondergelopen. Terugkeren dus. Dat gebeurt niet vaak, maar vandaag wel. Op andere plekken waren de paden modderig of slecht berijdbaar. Regelmatig besloot ik daarom de hoofdweg te volgen. Minder avontuurlijk misschien, maar wel praktisch.
Zo werd het een dag van keuzes maken. Vasthouden aan de route of kiezen voor wat op dat moment werkt.
Halverwege de dag deed ik iets wat ik normaal bijna nooit doe. In een Italiaans stadje parkeerde ik de fiets bij een kleine bar. Geen bankje langs de weg, geen snelle lunch uit de fietstas, maar een echt terras. Ik bestelde een stuk pizza en een cola en bleef een half uur zitten.
Achteraf was dat misschien wel het beste besluit van de dag.
Terwijl het Italiaanse leven rustig om mij heen doorging, zakte de vermoeidheid even weg. De pizza smaakte uitstekend, de cola gaf nieuwe energie en voor het eerst die dag voelde ik me niet bezig met kilometers, routes of campings.
Want daar draaide de tweede helft van de dag uiteindelijk om: een camping vinden.
Ik wilde graag weer eens in de tent slapen. Het weer is goed, de prijs speelt natuurlijk ook mee, en na een aantal andere overnachtingsvormen had ik gewoon weer zin in een camping. Dat bleek makkelijker bedacht dan gevonden.
Bij Sacile boog de route naar het zuiden af. Mijn camping lag juist naar het noorden. Dat betekende een extra lus van ongeveer twintig kilometer. Twintig kilometer die aan het einde van een toch al lange dag ineens heel lang voelen. En alsof dat nog niet genoeg was, liep de weg ook nog eens omhoog.
Toen ik uiteindelijk in Buduio aankwam bij agriturismo-camping The Ranch, was de opluchting groot. Een paardenboerderij met kamers, een campingveld en alles wat ik nodig had. Voor twintig euro heb ik een plek voor de tent, stroom, water en vooral rust.
Bij het inchecken stonden er ook twee Nederlandse fietsers. Dat blijft bijzonder. Je rijdt dagenlang door Italië en precies op zo’n plek raak je weer in gesprek met landgenoten. Ze vroegen of ik ook een bekende route in deze streek reed. Zelf hadden ze delen daarvan gedaan en natuurlijk hadden ook zij de Alpen-Adria gefietst. Niet helemaal tot het einde, vertelden ze. Dat laatste stukje naar Grado had ik dan weer wel gedaan.
Fietsers vinden elkaar altijd snel. Een paar plaatsnamen, een route, een camping en het gesprek loopt vanzelf.
Maar als ik eerlijk ben, staat de fietsziel vandaag niet op tien. Ook niet op zeven. Eerder ergens onder de vijf.
En dat is prima.
Gisteren sprak ik twee Nederlandse fietsers die tijdens een onweersbui tegen mij zeiden: “Fietsen elke dag is niet altijd leuk.”
Vandaag begreep ik precies wat ze bedoelden.
Niet iedere dag hoeft een hoogtepunt te zijn. Soms is een fietsdag gewoon lang. Gewoon zwaar. Gewoon taai. Maar ook die dagen horen bij een grote reis. Misschien zelfs meer dan de dagen waarop alles vanzelf gaat.
Terwijl ik dit schrijf staan er twee paarden vlak naast mijn tent. Af en toe hoor ik ze snuiven en scharrelen in het gras. Misschien wordt dat alsnog het geluid van de dag.
En eigenlijk past dat wel bij vandaag.
Geen groot verhaal. Geen spectaculair hoogtepunt.
Gewoon het geruststellende geluid dat de dag erop zit.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie