Dag 25 – Strade chiuse
“That’s where we all end up eventually.”
De man naast me op de camping in Verona zei het met een droge glimlach. Hij reisde samen met zijn vrouw op een tandem. Eerst had ik moeite hem te verstaan. Het Engels klonk anders dan ik gewend was.
“You are from England?” vroeg ik.
“No,” antwoordde hij. “My wife is from Wales.”
Ze hadden hun tandem met EasyJet meegenomen naar Italië en waren vanaf het vliegveld op pad gegaan. Nu reden ze noordwaarts, via de Via Augusta. Uiteindelijk zouden ze uitkomen in Hoek van Holland.
Toen ik vertelde dat ik uit Nederland kwam, volgde zijn reactie.
“That’s where we all end up eventually.”
Ik moest erom lachen. Want zij weten het zeker, maar of ik ook fietsend naar Nederland terugkeer?
Vanmorgen maakte ik eerst nog een rondje door Verona. Ik fietste langs de imposante Arena di Verona, die er in de vroege uren veel rustiger bij lag dan later op de dag. Het was een mooi afscheid van een stad waar ik eerder tijdens fietstochten ben geweest.
Daarna draaide ik de pedalen richting Brescia.
Al snel veranderde het karakter van de route. Het vlakke fietsen maakte plaats voor meer heuvels. Het was warm en broeierig. Zo’n dag waarop de lucht zwaar aanvoelt en je eigenlijk al weet dat er ergens een bui op de loer ligt.
De route leidde regelmatig over strade bianche. Dat vind ik meestal geen straf. Stofwegen hebben iets avontuurlijks. Maar vandaag waren het niet alleen de onverharde stukken die voor verrassingen zorgden. Steeds opnieuw liep ik tegen afgesloten wegen aan. Hekken. Werkzaamheden. Omleidingen die niet waren aangegeven. Een route die op de kaart logisch leek, hield in werkelijkheid ineens op.
Dus werd het een dag van aanpassen. Terugfietsen. Een andere weg proberen. Navigatie opnieuw bekijken. En weer verder.
Rond één uur kreeg de lucht gelijk. De regen kwam naar beneden. Niet heel lang, maar precies genoeg om de hitte te breken. Daarna werd het weer droog en kon de tocht verder richting Brescia.
Toen ik de stad bereikte, scheen de zon zelfs weer.
Eerst deed ik wat iedere vakantiefietser eigenlijk zou moeten doen: boodschappen halen. Daarna naar het hotel. Een kamer met ontbijt, een koelkastje, een waterkoker en zelfs Italiaanse Lavazza-koffie. Meer heb je soms niet nodig.
Daarvoor fietste ik naar het prachtige Piazza della Loggia. Mensen zaten op terrassen, de stad genoot van de middagzon en niets leek nog te wijzen op het onweer dat onderweg was.
Dat kwam later alsnog.
Terwijl ik op mijn kamer zat, begon het buiten te rommelen. Regen sloeg tegen de ramen. Even later volgde hagel. De lucht brak open boven Brescia.
Binnen bleef het droog. De boodschappen lagen in de koelkast. De waterkoker stond klaar voor noedels met een stuk pizza.
En ik dacht terug aan die Brit en zijn Welshe vrouw op de tandem.
Vandaag waren veel wegen afgesloten. Veel routes liepen dood. Veel plannen moesten onderweg worden aangepast.
Maar uiteindelijk kwam ik toch uit waar ik moest zijn.
Net als zij.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie