Dag 29 – Een dag tussen twee verhalen
Om zes uur gaat de wekker. Niet omdat het moet, maar omdat het verstandig is. De dag belooft warm te worden en de wind heeft waarschijnlijk andere plannen dan ik. Bij een benzinestation koop ik ontbijt: brood en kaas. Geen uitgebreid Zwitsers ontbijt, gewoon wat nodig is om een fietsdag van ruim honderd kilometer te beginnen.
Even later rijd ik alweer langs de Rhône. Het is heerlijk fietsen hier. Soms over strak asfalt, soms over goed berijdbaar gravel. De route slingert van de ene oever naar de andere. Links stroomt de rivier, dan weer rechts. Boven alles torenen de Alpen uit. Ze lijken voortdurend op me neer te kijken terwijl ik mijn weg zoek door het dal.
Het is een dag van doorrollen. Geen ingewikkelde navigatie, geen steile beklimmingen, geen drukke steden. Gewoon fietsen. Kilometers maken. De Rhône volgen. Alleen de wind laat steeds nadrukkelijker van zich horen. Wat in de vroege ochtend nog een lichte tegenstander is, groeit uit tot een vaste reisgenoot die iedere kilometer iets meer inspanning vraagt.
Rond het middaguur bereik ik Saint-Maurice. De klokken van het oude kerkje klinken door het dorp terwijl ik wat foto’s maak van het authentieke plaatsje. Het is een fijne plek om even stil te staan. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk.
Want vandaag voelt als een overgangsdag.
De afgelopen dagen volgde ik de Rhône stroomopwaarts door het dal. Dat hoofdstuk loopt langzaam ten einde. Ik merk bovendien dat ik toe ben aan nieuwe indrukken. Nieuwe landschappen. Nieuwe verhalen. Fietsen blijft prachtig, maar juist de afwisseling maakt een lange reis bijzonder.
Niet veel later gebeurt het moment waarop ik eigenlijk al de hele ochtend wacht.
Ik steek een brug over de Rhône over en kijk uit over het water. Daar ligt het ineens. Het blauw van het Meer van Genève.
Na dagenlang de rivier gevolgd te hebben, zie ik waar al dat water uiteindelijk terechtkomt. Het is een bijzonder moment. De Rhône verdwijnt niet, maar gaat als het ware op in iets groters. Even blijf ik staan kijken.
Kort daarna bereik ik camping Les Grangettes bij Noville. De receptie opent pas om twee uur en ik ben een half uur te vroeg. Geen probleem. Een man die later de eigenaar blijkt te zijn, komt naar me toe en wijst alvast een plek aan op het tentveld. Er staan een paar bomen voor de schaduw, er zijn grote picknicktafels en alle voorzieningen zijn dichtbij.
Het voelt direct goed.
Aan de rand van de camping ligt een restaurant. Op het bord van de dag staat pasta carbonara met salade. Dat klinkt aantrekkelijk. Mijn gasfles is namelijk bijna leeg en koken wordt een uitdaging.
Als de receptie opent, blijkt dat probleem zich vanzelf op te lossen. Naast de balie staan kleine campinggasflesjes. Ik koop er direct eentje. Weer een zorg minder.
Maar Zwitserland heeft nog een verrassing voor me in petto.
Mijn vertrouwde campingstekker blijkt hier niet te passen. Op deze camping gebruiken ze een Zwitserse driepolige aansluiting. Ook daarvoor heeft de campingeigenaar een oplossing. Uit een lade haalt hij een verloopstekker die ik mag lenen.
Soms zit het geluk van een fietsreis in kleine dingen.
Een schaduwrijke plek voor de tent.
Een nieuw gasflesje op het juiste moment.
Een geleende stekker.
Een vriendelijke campingeigenaar die meedenkt.
En natuurlijk het eerste zicht op het Meer van Genève.
Morgen wacht de route langs de oever. Via Montreux en Lausanne richting Genève. Hoe ver ik precies kom, weet ik nog niet. Door een internationale top zijn delen van Genève mogelijk minder goed bereikbaar. Ik zie wel hoe ver de weg me brengt.
Voor nu ben ik tevreden.
Vandaag reed ik 107 kilometer.
Ik bereikte het Meer van Genève.
En ik sloot ongemerkt een hoofdstuk af, terwijl het volgende zich alweer aandient.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie