Dag 33 – De taal van de heuvels
“Zijn we op de top?”
Ik vraag het in het Engels aan een paar fietsers die boven op een klim staan uit te rusten. Ze kijken me even vragend aan. Engels blijkt niet de juiste taal. Dan schakelen ze over op Duits. Dat gaat meteen beter.
“Komen Sie aus Genf?”
Ja, inderdaad. Ik ben een paar dagen geleden in Genève begonnen. Waar zij vandaan komen weet ik inmiddels niet meer precies, maar dat maakt ook niet zoveel uit. We hebben allemaal hetzelfde gedaan: een flinke klim afgelegd en boven even de tijd genomen om op adem te komen.
De dag begint rustig. Geen haast vanmorgen. Vanuit Sainte-Croix daal ik eerst af en daarna begint het bekende werk weer. Een col omhoog, een afdaling, een volgende klim, weer een afdaling. De Jura blijft golven. Nergens extreem hoog, maar ook nergens echt vlak.
Het landschap verandert voortdurend. Dan fiets ik over open hoogvlaktes met vergezichten, dan weer verdwijnen de uitzichten en rijd ik tussen donkere dennen- en sparrenbossen. De geur van het bos, de koele lucht op hoogte en het rustige verkeer maken dit een prettig gebied om te fietsen.
Op een van de klimmen ontmoet ik de groep fietsers. De dames trekken juist een vest aan. Ze zijn vanaf de andere kant omhoog gekomen. Een goede herinnering dat het hier, ondanks de zomer, boven op de heuvels behoorlijk fris kan zijn. De afdalingen voelen soms bijna koel aan.
In Fleurier is het gezellig druk. Er staat een klein marktje. Niet groot, niet bijzonder toeristisch, maar juist daardoor leuk. Mensen doen boodschappen, praten wat bij en genieten van de dag. Terwijl ik door het dorp fiets hoor ik de kerkklok luiden. Dat wordt meteen het geluid van de dag.
Na Fleurier volgen nog een paar klimmetjes en afdalingen. De benen doen hun werk zonder protest. Opvallend eigenlijk. Een paar weken geleden keek ik vooral naar de afstand en naar de volgende bestemming. Nu lijkt het ritme van de reis zich vanzelf aan te passen.
Rond het middaguur arriveer ik al op de camping in La Chaux-de-Fonds. Slechts 64 kilometer vandaag, maar met 865 hoogtemeters toch geen cadeautje. De receptie blijkt nog gesloten. Op de deur hangt een briefje. Vrij vertaald: zoek maar een plekje uit en installeer je alvast.
Dat laat ik me geen twee keer zeggen.
Terwijl ik mijn tent opzet, denk ik aan morgen. Nog één dag door de Jura. Nog één dag met hoogvlaktes, bossen en klimmetjes. Daarna wacht Basel.
Voor het eerst voelt het alsof deze etappe langzaam naar een afronding toe beweegt. Niet abrupt, maar geleidelijk. Net als de Jura zelf. Geen scherpe pieken of diepe dalen, maar een landschap dat rustig op en neer golft.
Misschien is dat ook wel de taal van deze heuvels: niet haasten, gewoon blijven trappen. Uiteindelijk kom je vanzelf waar je moet zijn.
Relive
Ben jij al geabonneerd op onze nieuwsbrief?
Geef een reactie