Smaakt naar meer: Mirte fietst van Praag terug naar huis

Een trein naar Praag, een fiets mee en daarna op eigen kracht terug naar huis. Voor de 29-jarige Mirte Wegman begon het plan bijna achteloos. Ze vertelde dat ze wel eens naar Praag wilde en misschien terug zou fietsen. Niet veel later werd dat idee werkelijkheid.

Voor haar route kwam Mirte terecht bij FietsKriebels. Ze vond mijn GPX-track van Praag richting Nederland, las de reisverhalen en gebruikte die informatie bij haar eigen voorbereiding. Na afloop kreeg ik opnieuw een bericht van haar. De tocht was geslaagd en Mirte vatte haar ervaring samen in drie woorden: “Smaakt naar meer.”

Reden genoeg om haar uit te nodigen voor De Fietsvakantie Podcast.

Van Praag naar Ede

Mirte reisde met de trein naar Praag en stapte daar op de fiets voor de terugreis naar haar woonplaats Ede. In twaalf dagen reed ze ongeveer duizend kilometer. Het grootste deel daarvan fietste ze alleen. De laatste drie dagen sloot haar vriendin Lotte aan.

De keuze om richting huis te fietsen beviel haar uitstekend. Juist het moment waarop je na zo’n lange reis je eigen omgeving weer binnenrijdt, vindt Mirte bijzonder.

Dat gevoel kende ze al een beetje. Een jaar eerder was ze vanuit Ede naar Maastricht gefietst, vervolgens België in en uiteindelijk weer terug naar huis. Die eerste langere tocht beviel zo goed dat een groter avontuur logisch begon te voelen.

Sportief, maar niet gehaast

Mirte is bepaald geen onervaren sporter. Ze doet aan triatlons, loopt hard en rijdt ook op de racefiets. Toch gaat een fietsvakantie voor haar niet alleen over snelheid of zoveel mogelijk kilometers maken.

Ze rijdt graag 80 tot 120 kilometer op een dag, maar neemt onderweg ook uitgebreid de tijd om ergens aan een rivier te lunchen, te zwemmen of gewoon buiten te zijn.

Daar zit voor haar precies het verschil tussen sporten en reizen. Zodra er meerdere dagen achter elkaar gefietst wordt en de tijd minder belangrijk wordt, ontstaat het vakantiegevoel.

FietsKriebels ging mee onderweg

Voor haar route kwam Mirte terecht bij FietsKriebels. Ze vond mijn eigen fietsreis Terugfietsen vanuit Praag en gebruikte de GPX-track als basis voor haar tocht. Ook las ze onderweg delen van mijn reisverhalen terug.

Dat leverde zelfs een bijzonder herkenningsmoment op. In Tsjechië kwam ze terecht op een plek waar ik tijdens mijn eigen reis ook was geweest. Ze herkende de locatie uit mijn dagboekbericht De weg terug: Praag–Dobřív en realiseerde zich dat ze op precies zo’n plek uit mijn eigen reisverhaal terecht was gekomen.

Via FietsKriebels ontdekte ze bovendien GPX Studio. Voor de navigatie onderweg gebruikte ze haar Garmin. De overnachtingsplekken zocht ze grotendeels vooraf uit, al hield ze voldoende vrijheid om door te fietsen als een camping haar niet beviel.

Alleen onderweg

Een jonge vrouw die alleen door Europa fietst krijgt al snel dezelfde vraag: is dat niet spannend?

Mirte blijkt daar vrij nuchter in te staan. Ze voelde gezonde spanning, maar ging ervan uit dat het wel goed zou komen. En als de reis niet meer leuk zou zijn, kon ze altijd een trein naar huis nemen.

Onderweg voelde ze zich niet onveilig. Integendeel. Ze vertelt vooral over mensen die hielpen.

Dat begon al bij aankomst op het station van Praag. Met haar bepakte fiets moest ze trappen op en af. Twee jonge vrouwen en een Tsjechische man schoten te hulp.

Ook toen haar derailleur na de treinreis niet goed werkte, kwam er hulp. In Pilsen repareerde een fietsenmaker haar fiets. De man, die zelf handbiket, wilde er niets voor hebben. Daarna kon Mirte met een gerust gevoel verder.

Vrienden worden met een rivier

Een van haar mooiste herinneringen is het fietsen langs de Werra.

Mirte zegt zelfs dat ze onderweg een beetje “vrienden werd” met de rivier. Het typeert hoe ze reist. Niet voortdurend op zoek naar grote bezienswaardigheden, maar juist genieten van het landschap waar je doorheen rijdt.

Ook kleine ontdekkingen blijven hangen. Vlak over de Duitse grens vond ze een natuurlijke bron waar mineraalwater uit de grond kwam. De bidons werden gevuld en de rest van de dag leek vanzelf beter te lopen.

Noodweer en het nachtbrein

Natuurlijk ging niet alles vanzelf.

Tijdens een nacht met zwaar onweer en storm liep ook haar slaapmatje leeg. Midden in de nacht was de conclusie snel getrokken: morgen ga ik naar huis.

Toen herinnerde Mirte zich iets wat ze had gehoord over het zogenoemde nachtbrein. Midden in de nacht lijken problemen al snel groter dan ze zijn.

De volgende ochtend bleek het matje helemaal niet lek.

Het dopje zat simpelweg niet goed dicht.

Een mooi fietsreislesje: grote problemen worden na een nacht slapen geregeld verrassend klein.

Koffie, havermout en pindakaas

Ook het eten onderweg komt uitgebreid voorbij in ons gesprek.

Mirte heeft vanuit haar achtergrond veel interesse in voeding. Haar eigen fietsontbijt is overzichtelijk: havermout, melkpoeder, water en pindakaas. Alles gaat op het kookstelletje.

Tijdens het fietsen vindt ze vooral voldoende koolhydraten belangrijk. Na een fietsdag komen eiwitten en vetten in beeld voor herstel. Bij warm weer besteedt ze extra aandacht aan elektrolyten.

En één product mag absoluut niet ontbreken in haar fietstassen: pindakaas.

Bij voorkeur in een knijpfles.

Fietsen om te ontprikkelen

Misschien is dit wel het interessantste deel van het gesprek.

Waarom kiest iemand van 29 voor twaalf dagen fietsen, kamperen en leven uit fietstassen?

Voor Mirte heeft fietsen veel te maken met vrijheid en eenvoud. Ze wil actief bezig zijn, veel buiten zijn en hoeft niet per se voor iedere vakantie in een vliegtuig te stappen.

Een fietsreis is voor haar slow travel.

Je beweegt langzaam genoeg om het landschap echt te zien. Tegelijkertijd wordt je wereld onderweg verrassend overzichtelijk.

Wat ga ik eten?

Waar slaap ik?

En zit ik nog op de route?

Meer hoeft er eigenlijk niet opgelost te worden.

Juist daardoor helpt een lange fietsreis haar om te ontprikkelen in een maatschappij waarin telefoons, schermen en prikkels voortdurend om aandacht vragen.

En toen verscheen de Veluwe

Na twaalf dagen kwam Nederland weer in beeld.

De laatste fietsdag was niet de gemakkelijkste. Langs de Rijn stond de wind tegen en de benen begonnen de reis inmiddels ook wel te voelen.

Maar vervolgens verscheen de Veluwe.

Bekende wegen.

De eigen omgeving.

En uiteindelijk zelfs de buurman naar wie je weer kunt zwaaien.

Dan komt dat bijzondere moment waarop je beseft dat je vanuit Praag helemaal naar je eigen voordeur bent gefietst.

En die drie woorden uit haar bericht?

Die blijken nog steeds te kloppen.

“Smaakt naar meer.”

Mirte heeft het volgende idee namelijk al in haar hoofd: fietsen naar Portugal.

Luister naar het gesprek met Mirte

In deze aflevering van De Fietsvakantie Podcast praten Mirte en ik over haar tocht van Praag naar Ede, alleen reizen, bikepacking, eten onderweg, bijzondere ontmoetingen en waarom een fietsreis misschien juist in een drukke wereld zo aantrekkelijk is.

Een gesprek met een jonge fietser die niet moeilijk doet over fietsvakanties.

Tas inpakken, route laden en gaan.

En daarna?

Waarschijnlijk weer plannen maken voor de volgende reis.