Zeven dagen geleden liep ik nog over het plein voor de Dom van Milaan. Toeristen, verkeer, terrasjes en de drukte van een grote Italiaanse stad. Inmiddels zit ik op ruim 1200 meter hoogte in de Jura, boven Sainte-Croix, met een slaapzak die vannacht waarschijnlijk goed van pas gaat komen.

Het was een week van veranderingen. De Alpen verdwenen achter me, de trein bracht me van Domodossola naar Brig en daarna volgde een nieuwe route. Langs de Rhône, door wijngaarden, langs het Meer van Genève en uiteindelijk omhoog de Jura in. Een landschap waarvoor ik in korte tijd steeds meer respect heb gekregen.

Onderweg waren er weer de kleine ontmoetingen die een fietsreis kleur geven. Een Zwitserse campingbaas die een speciale stekker uitleent. Twee Nederlandse fietsers die tijdens een onweersbui vertellen dat fietsen elke dag niet altijd leuk is. Een Britse tandembemanning die droogjes opmerkt dat uiteindelijk iedereen in Hoek van Holland terechtkomt. En deze week een 88-jarige wielrenner die, terwijl we wachten op een kudde koeien, glimlachend zegt: "Ik habe die Zeit."

Misschien vat die uitspraak deze week wel het beste samen. Er waren dagen met tegenwind, hitte, regen, onweer, prachtige afdalingen en stevige beklimmingen. Maar bovenal was er tijd. Tijd om te fietsen, tijd om te kijken en tijd om onderweg te zijn.

In deze FietsKriebelsKrant neem ik je mee van Milaan naar de Jura. Een week van rivier naar meer, van meer naar bergen en van bergen naar hoogvlakten. Een week waarin Basel steeds dichterbij kwam, maar de reis minstens zo belangrijk bleef als de bestemming.